নীলম গুপ্তা
"মোৰ গোটেই পৰিয়ালটো বিয়া এখনত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ গৈছিল। আমি তাত থকাৰ সময়ত আইতাই মোৰ বিয়া ঠিক কৰিছিল। মই জয়পুৰৰ ছেইণ্ট জোচেফ স্কুলত তৃতীয় শ্ৰেণীতহে পঢ়িছিলো।"
"মোৰ গোটেই পৰিয়ালটো এখন বিয়ালৈ গৈছিল। তালৈ গৈ থাকোঁতেই আইতাই মোৰ এংগেজমেণ্ট সম্পন্ন কৰি পেলাইছিল। তেতিয়া মই জয়পুৰৰ ছেইণ্ট জোচেফছ স্কুলৰ তৃতীয় শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী মাথোঁ।" - এইদৰেই নিজৰ জীৱনৰ কথা আৰম্ভ কৰে জ্যেষ্ঠ সাংবাদিক তথা উৰ্দু সাহিত্যিক জীনাত কাইফিয়ে। তেওঁৰ এই জীৱন-কাহিনী অসাধাৰণ সাহস, প্ৰতিবাদ, হৃদয়ভঙা বেদনা আৰু দুৰ্দান্ত সংকল্পৰে সুন্দৰকৈ গঁঠা এখন অনুপম দলিচা, যিয়ে প্ৰতিগৰাকী পঢ়ুৱৈৰ মন চুই যাব।
জীনাত কাইফি
"মোৰ দেউতা এখন মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰবক্তা আছিল। এই এংগেজমেণ্টত মোৰ মা-দেউতা কাৰো সন্মতি নাছিল, কিন্তু আইতাৰ সন্মুখত তেওঁলোকে একো মাতিব পৰা নাছিল। সেই নীৰৱতাই মোৰ জীৱনটোক এক কঠিন পথলৈ ঠেলি দিছিল।" ল'ৰাজন দেউতাৰ বন্ধুৰ পুত্ৰ আৰু তেওঁলোক একেখন চুবুৰীতে বাস কৰে।
"মোৰ হ'বলগীয়া শহুৰৰ ঘৰৰ মানুহে ঘোষণা কৰিলে যে মই আৰু স্কাৰ্ট পিন্ধিব নোৱাৰিম। মোৰ স্কুল সলনি কৰি দিয়া হ'ল। সেয়াও ইংৰাজী মাধ্যমৰ স্কুলেই আছিল, কিন্তু তাৰ ইউনিফৰ্ম আছিল ছেলৱাৰ-কামিজ। সোনকালেই মোক স্কুললৈ যাওঁতে বোৰ্খাও পিন্ধিবলৈ বাধ্য কৰা হ'ল। ইয়াৰ অৰ্থ বুজিব পৰাকৈ মই তেনেই সৰু আছিলোঁ। মই মাত্ৰ ইমানেই বুজিছিলোঁ যে মোৰ উশাহ ল'বলৈ কষ্ট হৈছিল। কেতিয়াবা খোজকাঢ়োঁতে উজুটি খাই পৰিও গৈছিলোঁ।"
স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰি জীনাত জয়পুৰৰ মহাৰাণী কলেজত ভৰ্তি হয় আৰু তাৰপৰাই উৰ্দু বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পিছলৈ তেওঁ এম ফিল আৰু পিএইচডি ডিগ্ৰীও অৰ্জন কৰে। তেওঁৰ গৱেষণাৰ বিষয় আছিল- "ভাৰতৰ সংস্কৃতিৰ ওপৰত উৰ্দু উপন্যাসৰ এক সমালোচনাত্মক বিশ্লেষণ।"
"সৰু থাকোঁতে দেউতাই মোক প্ৰায়ে কৈছিল, 'নিজৰ ভাষাটোক ভাল পাবলৈ শিকিবা, নহ'লে ই মৰি যাব।' সেই কথাষাৰ মোৰ মনত চিৰদিনৰ বাবে ৰৈ গ'ল।" নিজৰ শৈক্ষিক অৰ্হতাৰে তেওঁ সহজেই এগৰাকী মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰবক্তা হ'ব পাৰিলেহেঁতেন।
"কিন্তু মই সেইটো কেতিয়াও বিচৰা নাছিলোঁ। সেয়া মোৰ বাবে বৰ গতানুগতিক যেন লাগিছিল। মই ঘৰৰ বাহিৰলৈ ওলাই গৈ এনে এটা পেছাত কাম কৰিব বিচাৰিছিলোঁ য'ত উত্তেজনা আৰু প্ৰত্যাহ্বান দুয়োটা থাকে।"
সেই ইচ্ছাই তেওঁক দিল্লীলৈ লৈ গৈছিল, য'ত তেওঁ এখন বেচৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা সাংবাদিকতাৰ এবছৰীয়া ডিপ্লমা সম্পূৰ্ণ কৰে। পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰাৰ আগতেই তেওঁ গৃহশোভা, সৰিতা, মুক্তা আৰু মনোহৰ কাহানিয়াঁৰ দৰে আগশাৰীৰ হিন্দী আলোচনীৰ বাবে লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁৰ কবিতা আৰু চুটিগল্পবোৰো সাহিত্য আলোচনীবোৰত নিয়মীয়াকৈ প্ৰকাশ পাবলৈ ধৰিছিল।
"মোৰ প্ৰথমটো চুটিগল্প প্ৰকাশ পাইছিল যেতিয়া মই দশম শ্ৰেণীত পঢ়ি আছিলোঁ।" তেওঁ কবিতা ভাল পাইছিল যদিও, দেউতাকে তেওঁক ৰাজহুৱা মুশ্বায়েৰা (কবিতা পাঠৰ অনুষ্ঠান)ত কবিতা আবৃত্তি কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া নাছিল।
জীনাত কাইফি
"তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে মহিলা কবিসকলক প্ৰায়ে সন্মানৰ চকুৰে চোৱা নহয়।" অৱশ্যে, তেওঁ স্কুল আৰু কলেজৰ অনুষ্ঠানত আবৃত্তি কৰিব পাৰিছিল। পিছলৈ, তেওঁ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ লয় আৰু টেলিভিছনৰ মুশ্বায়েৰালৈকো আমন্ত্ৰণ পাবলৈ ধৰে।
"মোৰ দেউতা নিজেও এজন কবি আছিল আৰু প্ৰায়ে মুশ্বায়েৰাত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। যদি আমাক দুয়োকে আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়, তেন্তে মই তেওঁৰ সৈতে যাওঁ। পিছলৈ, যেতিয়া তেওঁ ব্যৱসায়িক কাৰণত ছিংগাপুৰলৈ গুচি গৈছিল, তেতিয়াৰে পৰা মই অকলেই তালৈ যাবলৈ আৰম্ভ কৰোঁ।" সাংবাদিকতা পঢ়ি থকাৰ সময়ত জীনাত প্ৰায়ে নৱভাৰত টাইমছৰ কাৰ্যালয়লৈ গৈছিল।
"মই তাত প্ৰতিদিনে দুই-তিনি ঘণ্টা বহিছিলোঁ আৰু মোক যি কামেই দিয়া নহওক কিয়, তাকেই কৰিছিলোঁ।" তেওঁৰ সাংবাদিকতাত যোগদান কৰা কথাত পৰিয়ালটো বৰ উৎসাহিত নাছিল। "কিন্তু এবাৰ মই মন বান্ধি লোৱাৰ পিছত কোনেও মোক বাধা দিবলৈ চেষ্টা কৰা নাছিল।"
এদিন কাকতখনৰ তৰফৰ পৰা তেওঁক জয়পুৰলৈ অহা কিংবদন্তি অভিনেতা দিলীপ কুমাৰৰ সাক্ষাৎকাৰ ল'বলৈ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল। "তেওঁলোকে জানিছিল যে মই আলোচনীৰ বাবে ফ্ৰীলান্সাৰ হিচাপে ইতিমধ্যে শ্বাহৰুখ খান আৰু ছলমান খানৰ সাক্ষাৎকাৰ লৈছোঁ।" তেওঁ এপইণ্টমেণ্ট লৈ সম্পূৰ্ণ আত্মবিশ্বাসেৰে তেওঁক লগ কৰিবলৈ গ'ল।
"মই বহাৰ লগে লগে তেওঁ ক'লে, ‘মই তোমাক এইখন ছবিৰ বিষয়ে একো নকওঁ। যদি তুমি আন কিবা আলোচনা কৰিব বিচাৰা, তেন্তে আগবাঢ়া।'" তেওঁ ঠাইতে থৰ হৈ গ'ল। "তেওঁ মোলৈ চাই হাঁহি এটা মাৰি ক'লে, 'তুমি তোমাৰ হোমৱৰ্ক কৰি অহা নাই, নহয়নে? ঘূৰি যোৱা, ভালদৰে প্ৰস্তুতি চলোৱা আৰু তিনি দিনৰ পিছত আহিবা।'"
সেই মুহূৰ্তটো তেওঁৰ সাংবাদিকতাৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শিক্ষা হৈ পৰিল। "মই শিকিলোঁ যে তুমি য’লৈকে নাযোৱা কিয়, সদায় নিজৰ হোমৱৰ্ক কৰিবা।" পৰৱৰ্তী তিনিদিন তেওঁ দিলীপ কুমাৰৰ বিষয়ে যিমান পাৰে সিমান তথ্য গোটোৱাত ব্যস্ত হৈ পৰিল- লাইব্ৰেৰী, পুৰণি বাতৰিকাকত আৰু পুৰণি ৰেকৰ্ডবোৰ খুঁচৰি পেলালে।
"যেতিয়া মই ঘূৰি গ'লোঁ, আমাৰ কথা-বতৰা পুৱা এঘাৰ বজাত আৰম্ভ হৈ গধূলিলৈকে চলিছিল।" সেই সাক্ষাৎকাৰটো নৱভাৰত টাইমছৰ এটা পৃষ্ঠা জুৰি তেওঁৰ নামত প্ৰকাশ পাইছিল। ই তেওঁক সাংবাদিক আৰু পাঠক উভয়ৰে মাজত পৰিচিত কৰি তুলিছিল।
"মই ভাবিছিলোঁ ইয়াৰ ফলত মই তাত এটা স্থায়ী চাকৰি পাম।" কিন্তু সেয়া নহ'ল। বৰং কাকতখনৰ চলচ্চিত্ৰ প্ৰতিবেদকজনে তেওঁ পোৱা গুৰুত্ব দেখি ঈৰ্ষান্বিত হৈ পৰিল।
"শত্ৰুতা এনেকুৱা পৰ্যায় পালেগৈ যে মই তাৰ পৰা আঁতৰি অহাই ভাল হ'ব বুলি অনুভৱ কৰিলোঁ।" সেই সময়তে, অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ত এটা অনুষ্ঠান ৰেকৰ্ডিং কৰি থাকোঁতে, ইয়াৰ উৰ্দু সেৱাৰ এজন প্ৰযোজকে তেওঁক জনালে যে 'ৰাষ্ট্ৰীয় ছাহাৰা'ই দিল্লীৰ পৰা এখন উৰ্দু বাতৰিকাকত প্ৰকাশ কৰিবলৈ ওলাইছে।
"মই তেওঁলোকৰ জয়পুৰৰ সংবাদদাতা হ'বলৈ আবেদন কৰিলোঁ আৰু নিৰ্বাচিত হ'লোঁ।" প্ৰথমবাৰৰ বাবে তেওঁ এটা সঠিক নিউজৰুম, এটা আনুষ্ঠানিক পদবী আৰু সম্পূৰ্ণ পেছাদাৰী দায়িত্ব লাভ কৰিলে। "ই মোক প্ৰচণ্ড আত্মবিশ্বাস দিছিল।"
যিহেতু প্ৰকাশনখনটো এখন সাপ্তাহিক কাকত আছিল, সেয়েহে তেওঁৰ হাতত অনুসন্ধানমূলক আৰু ব্যতিক্ৰমী বাতৰিবোৰ কৰিবলৈ যথেষ্ট সময় আছিল। "মই সদায় আনৰ চকুত নপৰা বাতৰিবোৰ বিচাৰি উলিয়াবলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ।" তেওঁৰ কামে অতি সোনকালেই কেৱল পাঠকৰে নহয়, ৰাজনীতিবিদ আৰু আমোলাসকলৰো দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হ'ল।
"মই কেইবাটাও কেলেংকাৰি পোহৰলৈ আনিছিলোঁ। শিশু শ্ৰমিকৰ ওপৰত কৰা মোৰ প্ৰতিবেদনৰ ভিত্তিত চৰকাৰী ব্যৱস্থাও গ্ৰহণ কৰা হৈছিল।" শেষলৈ অৱস্থা এনে হৈছিলগৈ যে তেওঁ আৰু খবৰ বিচাৰি যাবলগীয়া হোৱা নাছিল। "বাতৰিবোৰেই মোক বিচাৰি আহিবলৈ ধৰিলে।"
জীনাত কাইফি
সৰ্বভাৰতীয় মুছলিম পাৰ্চনেল ল' ব'ৰ্ডৰ সন্মিলন কভাৰ কৰাটো আন এক প্ৰত্যাহ্বান আছিল। "মই বোৰ্খা পিন্ধিবলগীয়া হৈছিল, কাৰণ নহ'লে ব'ৰ্ডৰ অধ্যক্ষগৰাকীয়ে মোৰ লগত কথাই নাপাতিলেহেঁতেন।" কেইবাবাৰো তেওঁ বোৰ্খাটোক এক ব্যৱহাৰিক সঁজুলি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল যাতে মহিলা সাংবাদিকসকলক সাধাৰণতে যাবলৈ অনুমতি নথকা ঠাইবোৰত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে।
"মই আছিলোঁ ৰাজস্থানৰ প্ৰথমগৰাকী মুছলিম মহিলা সাংবাদিক। মই নিৰ্ভীকভাৱে, সাহসেৰে আৰু সম্পূৰ্ণ নিষ্ঠাৰে কাম কৰিছিলোঁ।"
কিন্তু পেছাদাৰী সফলতাই তেওঁক কৰ্মক্ষেত্ৰৰ বৈষম্যৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব পৰা নাছিল। "নয়ডাত থকা সম্পাদকগৰাকীয়ে প্ৰায়ে মোৰ শ্ৰেষ্ঠ প্ৰতিবেদনবোৰ পুনৰ লিখি তেওঁৰ নিজৰ নামত প্ৰকাশ কৰিছিল।" যেতিয়াই তেওঁ প্ৰতিবাদ কৰিছিল, তেওঁ ইয়াক উলাই কৰিছিল। "তেওঁ কৈছিল, 'তুমি ইমান ভালকৈ লিখিব নোৱাৰা। সেইকাৰণেই মই সেইবোৰ পুনৰ লিখোঁ।'"
যেতিয়া তেওঁ জয়পুৰলৈ আহিছিল, কাম থাকক বা নাথাকক, জীনাত গোটেই দিনটো তেওঁৰ লগত থকাটো তেওঁ আশা কৰিছিল। "যদি আমি চৰকাৰী কাৰ্যালয়লৈ গৈছিলোঁ, মোক কেৱল বাহিৰত ৰৈ থাকিবলৈ কোৱা হৈছিল।" তেওঁ এটা বিশেষভাৱে অপমানজনক ঘটনাৰ কথা সুঁৱৰি কয়।
"প্ৰথম অৱস্থাত, তেওঁ আনকি মই তেওঁৰ গাড়ীৰ দুৱাৰখন খুলি দিয়াটোও বিচাৰিছিল।" তেওঁ অস্বীকাৰ কৰিছিল। "যিহেতু মই এনে দাবীবোৰ নাকচ কৰি থাকিলোঁ, তেওঁ মোৰ প্ৰতিবেদনবোৰ প্ৰকাশ কৰা একেবাৰে বন্ধ কৰি দিলে।" ছাহাৰাৰ হিন্দী সংস্কৰণৰ সহকৰ্মীসকলে তেওঁক হাৰ নামানিবলৈ সাহস দিছিল৷
"তেওঁলোকে মোক তেওঁলোকৰ বাবে লিখিবলৈ ক'লে।" তেওঁৰ বহু প্ৰতিবেদন হিন্দী সংস্কৰণত নিজৰ নামতেই প্ৰকাশ পাইছিল। "এনেকুৱা মুহূৰ্তও আহিছিল যেতিয়া মই পদত্যাগ কৰিব বিচাৰিছিলোঁ। মই প্ৰমোচন পোৱা নাছিলোঁ আৰু মোৰ বাবে নতুন নতুন বাধাৰ সৃষ্টি কৰা হৈছিল। কিন্তু চাকৰি পোৱাটো সহজ নহয়, বিশেষকৈ আপুনি ভাল পোৱা পেছা এটাত। সেয়েহে মই ৰৈ গ'লোঁ।"
সেই সম্পাদকজনে চাকৰি এৰাৰ পিছতহে তেওঁৰ পৰিস্থিতি উন্নত হৈছিল। "নতুন সম্পাদকগৰাকীয়ে মোক প্ৰমোচন দিলে।"
অৱশ্যে, ২০১৮ চনত যেতিয়া ছাহাৰা গ্ৰুপ বিত্তীয় সংকটত পৰিছিল আৰু ছয় মাহলৈ দৰমহা বন্ধ হৈ গৈছিল, তেতিয়া তেওঁ অৱশেষত পদত্যাগ কৰিছিল। বছৰ বছৰ ধৰি জীনাতক সাংবাদিকতা আৰু সাহিত্য দুয়োটাৰে বাবে বহু সন্মানেৰে বিভূষিত কৰা হৈছিল।
২০০২ চনত জয়পুৰৰ পিংকচিটি প্ৰেছ ক্লাবে তেওঁক জীৱনজোৰা সাধনা বঁটাৰে সন্মানিত কৰে। ৰাজস্থান উৰ্দু একাডেমীয়েও তেওঁক স্বীকৃতি প্ৰদান কৰে আৰু তেওঁৰ উৰ্দু কবিতা আৰু চুটিগল্পৰ বাবে তেওঁ কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ ভাৰত আৰু বিদেশৰ বিভিন্ন মুশ্বায়েৰাত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
"যেতিয়া আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ উৰ্দু একাডেমীয়ে আলোচনীত প্ৰকাশিত মোৰ কবিতাবোৰ পঢ়িছিল, তেওঁলোকে মোক আমেৰিকালৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। সেয়া এক সম্পূৰ্ণ প্ৰযোজিত ভ্ৰমণ আছিল আৰু আমি দহখন বেলেগ বেলেগ চহৰলৈ গৈছিলোঁ।"
সফল কেৰিয়াৰ থকাৰ পিছতো জীনাতৰ ব্যক্তিগত জীৱন একেবাৰে সহজ নাছিল। কলেজলৈ যোৱালৈকে তেওঁৰ শৈশৱৰ এংগেজমেণ্ট ঠিকেই আছিল। "মই ল'ৰাজনক জয়পুৰৰ এখন ৰেস্তোৰাঁত লগ কৰিবলৈ মাতিছিলোঁ।"
সাক্ষাতৰ শেষৰ ফালে এক নাটকীয় ঘটনা ঘটিল। "তেওঁ মোক এটা লাইটাৰ দি, মুখত চিগাৰেট এটা লৈ, মোক জ্বলাই দিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে।"
তেওঁ দুবাৰকৈ অস্বীকাৰ কৰিলে। "যেতিয়া তেওঁ আকৌ জোৰ কৰিলে, মই তেওঁৰ মুখত এগিলাচ পানী ছটিয়াই দি তাৰ পৰা ওলাই আহিলোঁ।" তাৰ অলপ পিছতে আৰক্ষীয়ে ৰেষ্টুৰেণ্টখনত তালাচী চলাই কেইবাটাও দম্পতীক আটক কৰা বুলি জনা গৈছিল, যাৰ ভিতৰত তেৱোঁ আছিল। ল'ৰাজনৰ পৰিয়ালে তেওঁৰ মা-দেউতাৰ আগত অভিযোগ কৰিলে।
"মই মোৰ মা-দেউতাক ক'লোঁ যে যদি মই তেওঁক লগ কৰাৰ আগতে আপোনালোকক জনালোঁহেঁতেন, তেন্তে মই এতিয়া যি জানিব পাৰিলোঁ সেয়া কেতিয়াও গম নাপালোঁহেঁতেন।" তেওঁ স্পষ্টকৈ জনাই দিলে যে যিজন ব্যক্তি, তেওঁৰ ভাষাত, "কেৱল শাৰীৰিকভাৱেই নহয়, বৌদ্ধিকভাৱেও একেবাৰে শূন্য," তেনে এজনক তেওঁ কেতিয়াও বিয়া নকৰায়।
এংগেজমেণ্ট ভংগ কৰিলে আন এটা পাত্ৰ পোৱা টান হ'ব বুলি পিতৃ-মাতৃয়ে ভয় কৰিছিল যদিও অৱশেষত ল'ৰাৰ পৰিয়ালৰ ফালৰ পৰাই সেই সম্পৰ্ক বাতিল কৰা হ'ল। "যেতিয়া মায়ে মোক এংগেজমেণ্ট ভংগ হোৱাৰ কথা জনালে, মই কৈছিলোঁ, 'মিঠাই বিতৰণ কৰা!'"
ইয়াৰ পিছত আৰু দুবাৰ এংগেজমেণ্ট হৈছিল আৰু দুয়োবাৰেই ভাঙি গৈছিল কাৰণ পাত্ৰপক্ষই বিচাৰিছিল যে তেওঁ মুশ্বায়েৰ
লৈ যোৱা বন্ধ কৰক আৰু স্থায়ীভাৱে বোৰ্খা পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰক। "তেতিয়ালৈকে মই যি হ'ব বিচাৰিছিলোঁ সেয়া হৈ গৈছিলোঁ। মই সেই চৰ্তবোৰ মানি ল'ব নোৱাৰিলোঁ।"
জীনাত কাইফি
পিছলৈ ছাহাৰা টিভিৰ বাবে আজমেৰ উৰ্ছ কভাৰ কৰিবলৈ গৈ নয়ডাৰ আন এজন সাংবাদিকৰ সৈতে তেওঁৰ চিনাকি হয়। "আমি প্ৰায় দহ দিন একেলগে কটালোঁ আৰু অনুভৱ কৰিলোঁ যে আমি একেলগে এখন সংসাৰ গঢ়িব পাৰিম।" তেওঁলোকৰ এংগেজমেণ্টো হৈ গ'ল। কিন্তু ভাগ্যই আকৌ বিধি পথালি দিলে।
"যেতিয়া মই অফিচিয়েল মিটিঙৰ বাবে নয়ডা অফিচলৈ গৈছিলোঁ, মই গম পালোঁ যে তেওঁ তেওঁৰ এগৰাকী সহকৰ্মীৰ সৈতে গভীৰ প্ৰেমৰ সম্পৰ্কত আবদ্ধ।" সেই এংগেজমেণ্টো ভাঙি গ'ল।
যিটো প্ৰস্তাৱে অৱশেষত তেওঁৰ জীৱন সলনি কৰি দিছিল সেয়া এগৰাকী অপ্ৰত্যাশিত ব্যক্তিৰ পৰা আহিছিল- ছেইণ্ট জোচেফছ স্কুলৰ এজন শৈশৱৰ বন্ধু। এংগেজমেণ্টৰ পিছত স্কুল সলনি কৰাৰ আগতে তেওঁলোকে একেলগে পঢ়িছিল। তেতিয়ালৈকে তেওঁ বিবাহিত আছিল আৰু তেওঁৰ চাৰিটা সন্তান আছিল। "মই প্ৰথমে অস্বীকাৰ কৰিছিলোঁ।"
তেওঁলোকে বন্ধু হিচাপে লগ কৰি থাকিল। পিছত, জীনাত যেতিয়া তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ সৈতে হজ যাত্ৰা কৰি আছিল, তেতিয়া এক অস্বাভাৱিক ঘটনা ঘটিল। "মদিনাত, এজন মানুহ মোৰ ওচৰলৈ এটা ফুলৰ তোৰা লৈ আহিল। তাৰ ভিতৰত এখন চিঠি আছিল।"
চিঠিখন তেওঁৰ সেই শৈশৱৰ বন্ধুজনৰ আছিল। তাত লিখা আছিল: "মই তোমাক সুখী কৰি ৰাখিম। মই তোমাৰ ওপৰত কেতিয়াও কোনো বাধা-নিষেধ জাপি নিদিওঁ। তুমি যেনেকৈ বিচৰা তেনেকৈয়ে জীৱন যাপন কৰিবলৈ সম্পূৰ্ণ স্বাধীন।"
তেওঁৰ মা-দেউতায়ো চিঠিখন পঢ়িলে। "যথেষ্ট চিন্তা-চৰ্চাৰ পিছত গোটেই পৰিয়ালটোৱে সন্মতি দিলে।" তেওঁলোকৰ বিয়া হ'ল। "আজি আমাৰ এটি পুত্ৰ সন্তান আছে আৰু মোৰ স্বামীয়ে দুয়োখন পৰিয়ালকে সুন্দৰভাৱে একগোট কৰি ৰাখিছে।"
২০২২ চনত এক অনাকাংক্ষিত ধুমুহাই তেওঁৰ জীৱনলৈ অমানিশা কঢ়িয়াই ননালৈকে সকলো ঠিকেই আছিল। তেওঁৰ তিনিগৰাকী ভনীয়েকৰ ভিতৰত এগৰাকীৰ আকস্মিক বিয়োগ ঘটিল।
জীনাতৰ ভাষাত, "মই সেই শোক সহ্য কৰিব নোৱাৰিলোঁ আৰু হতাশাত ভুগিবলৈ ধৰিলোঁ।" এই অৱস্থাৰ পৰা বাহিৰ ওলাই আহিবলৈ তেওঁক প্ৰায় এবছৰ সময় লাগিছিল। "সেই কঠিন সময়ছোৱাত মোৰ ল'ৰাটোৱে ছাঁটোৰ দৰে মোৰ লগত থিয় দিছিল আৰু লাহে লাহে মোক পুনৰ জীৱনলৈ ঘূৰাই আনিছিল।"
আজি জীনাত কাইফি সাংবাদিকতাৰ নতুন প্ৰত্যাহ্বানবোৰৰ সন্মুখীন হ'বলৈ পুনৰবাৰ সাজু হৈছে। তেওঁৰ এই যাত্ৰা কেৱল এক জীৱন-কাহিনীয়েই নহয়, ই হৈছে অদম্য সাহস, স্থিতিস্থাপকতা আৰু নিজৰ পৰিচয় হেৰুৱাবলৈ অস্বীকাৰ কৰা এক বলিষ্ঠ যুঁজাৰুৰ অনুপ্ৰেৰণাদায়ক গাঁথা। জীৱন পথত তেওঁ যিদৰে সাহসেৰে থিয় দিছে, সেয়া প্ৰতিগৰাকী আধুনিক মানুহৰ বাবে এক শক্তিশালী নিদৰ্শন আৰু চিৰযুগমীয়া অনুপ্ৰেৰণা হৈ ৰ'ব।
