যদিও ১৯৯৭ চনৰ অগ্নিকাণ্ডত মূল স্থাপত্যটো ধ্বংস হৈছিল, তথাপিও প্ৰতিদিনে শতাধিক ভক্ত এই পবিত্ৰ স্থানত সমবেত হৈ চুফী সন্তৰ আশীৰ্বাদ বিচাৰে। আনহাতে বাৰ্ষিক উৰুছ আৰু অন্যান্য ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান উপলক্ষে হাজাৰ হাজাৰ লোক ইয়াত উপস্থিত হয়।
ড° নিচাৰ আহমদ ভাট ট্ৰালীয়ে তেওঁৰ 'আইনা-এ-ত্ৰাল' গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছে যে, এই খানকাহত প্ৰতি বছৰে জিলহজ মাহৰ প্ৰথম ছয়টা দিন উৰুছ উদযাপন কৰা হয়। শ্ৰীনগৰৰ খানকাহ-ই-মৌল্লাৰ পিছতে ত্ৰালৰ এই খানকাহেই একমাত্ৰ স্থান, য'ত শ্বাহ-ই-হামাদানৰ পবিত্ৰ 'আছা-এ-শ্বৰীফ' (খোজকঢ়া লাঠি) সংৰক্ষিত আছে। এই পবিত্ৰ নিদৰ্শন মূলতঃ বাৰ্ষিক উৰুছৰ সময়ত ভক্তসকলৰ দৰ্শনৰ বাবে মুকলি কৰা হয়।
খানকাহ-ই-ফৈজ পানাহ
ড° নিচাৰ আহমদ ভাটে লিখিছে যে, "কাশ্মীৰৰ বহুতো ঐতিহাসিক খানকাহ অগ্নিকাণ্ড, সময়ৰ প্ৰভাৱ আৰু প্ৰাকৃতিক ক্ষয়-ক্ষতিৰ ফলত নষ্ট বা দুৰ্বল হৈ পৰিছে। ত্ৰালৰ খানকাহ-ই-ফৈজ পানাহো ১৯৯৭ চনৰ ১৬ ডিচেম্বৰৰ ৰহস্যজনক অগ্নিকাণ্ডত গুৰুতৰভাৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছিল।"
তেওঁৰ বৰ্ণনা অনুসৰি, শ্বাহ-ই-হামাদানৰ কাশ্মীৰলৈ তৃতীয় আৰু অন্তিম ভ্ৰমণ (১৩৮৩-৮৪ খ্ৰীষ্টাব্দ)ৰ সময়ত তেওঁ কিছুদিন ত্ৰালৰ কৌছাৰবালত অৱস্থান কৰিছিল। সেই স্থান আজিও মীৰ মহম্মদ হামাদানীৰ জিয়াৰত নামেৰে পৰিচিত। সেই সময়ত ইছলাম গ্ৰহণ কৰা নতুন লোকসকলক ধৰ্মীয় শিক্ষা দিয়াৰ বাবে অধিক বিস্তৃত স্থানৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। তাৰ ফলত বৰ্তমানৰ খানকাহৰ স্থান নিৰ্বাচন কৰা হয়।
