ইছলামিক কেলেণ্ডাৰত কিছুমান মাহ নীৰৱে আহে আৰু সেইবোৰে ৰমজান বা পবিত্ৰ মাহবোৰৰ দৰে সিমান গুৰুত্ব নাপায়। অৱশ্যে ইয়াৰ ওপৰত চিন্তা কৰাসকলৰ বাবে এই মাহসমূহৰ আধ্যাত্মিক গুৰুত্ব অতি গভীৰ। শ্বাবন হৈছে তেনে এটা মাহ। ই ৰজব আৰু ৰমজান মাহৰ মাজত আহে আৰু ইয়াক প্ৰায়ে আওকাণ কৰা হয়, কিন্তু বাস্তৱত ই এখন সেতুৰ দৰে কাম কৰে। এই সেতুখনে ৰমজানৰ কঠোৰ উপাসনাৰ বাবে হৃদয়, মন, আত্মাক প্ৰস্তুত কৰি তোলে।
হজৰত মহম্মদ (ছাঃ) এ শ্বাবন মাহক বিশেষ গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁৰ দৃষ্টান্তই দেখুৱাইছে যে, এই মাহটোক অৱহেলা কৰা উচিত নহয়। বৰঞ্চ ইয়াক আধ্যাত্মিক নৱীকৰণ, প্ৰস্তুতি আৰু বিকাশৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।
শ্বাবন শব্দটো আৰবী মূল শ্বাবা শব্দৰ পৰা আহিছে, যাৰ অৰ্থ হ'ল "বিস্তাৰ কৰা" বা "প্ৰসাৰ কৰা"। পণ্ডিতসকলে ব্যাখ্যা কৰিছে যে, ইয়াত ভাল কামৰ প্ৰসাৰ উল্লেখ কৰা হৈছে আৰু এই মাহত ভাল কামবোৰ কেনেকৈ বৃদ্ধি পায় সেই কথাও বুজোৱা হৈছে। ইয়াৰ লগতে প্ৰাচীনকালত মানুহে পানী বা খাদ্যৰ সন্ধানত কেনেকৈ প্ৰসাৰিত হৈছিল তাকো বুজাইছে। আধ্যাত্মিকভাৱে, শ্বাবন হৈছে এনে এক মাহ য'ত আল্লাৰ কৰুণা বিস্তৃতভাৱে প্ৰসাৰিত হয় আৰু হৃদয়সমূহ আৱেগিকভাৱে তেওঁৰ প্ৰতি পৰিচালিত হয়।
শ্বাবন মাহৰ এক বিশেষ ভূমিকা আছে, কিয়নো ই আধ্যাত্মিক প্ৰশিক্ষণৰ সময় হিচাপে কাম কৰে। ৰমজান আৰম্ভ হোৱাৰ আগতে বিশ্বাসীসকলক তেওঁলোকৰ হৃদয় প্ৰস্তুত কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰা হয়। শ্বাবনৰ আটাইতকৈ চৰ্চিত দিশসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম হৈছে ইয়াৰ ১৫ তম ৰাতি, যাক লাইলাত আন-নিছফ মিন শ্বাবন বুলি জনা যায়। বহু পণ্ডিতে বিশ্বাস কৰে যে, বিশেষভাৱে এই ৰাতিতে আল্লাৰ দয়া প্ৰচুৰ থাকে।
.webp)
