শ্ৰীলথা এম
তামিল সাহিত্যৰ কীৰাণুৰ জাকিৰাজা হৈছে এক অতি সুপৰিচিত নাম। তেওঁৰ উপন্যাসসমূহত তামিলনাডু আৰু কেতিয়াবা কেৰালাৰ প্ৰান্তীয় মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ পুৰুষ-মহিলা আৰু শিশুসকলে নতুন জীৱন আৰু নতুন কণ্ঠ লাভ কৰে। তেওঁৰ লিখনি সাহসী আৰু সৎ। তেওঁৰ লিখনিত প্ৰায়ে মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ ৰক্ষণশীল আৰু গতানুগতিক শ্ৰেণীৰ সমালোচনা কৰা হয়।
জাকিৰাজাই এবাৰ নিজকে তামিলনাডুৰ ছালমান ৰুছদী বুলি অভিহিত কৰিছিল, যদিও তেওঁ ইয়াৰ দ্বাৰা কি বুজাব বিচাৰিছিল সেয়া সোনকালে স্পষ্ট কৰি দিছিল। তেওঁ কয়, "মানে মই লেখক হিচাপে তেওঁৰ দৰে বুলি ক’ব বিচৰা নাই। আমি কিছু পৃথক হয়, যদিও আমি যি ঘৃণা আৰু ক্ষোভৰ সৃষ্টি কৰো সেয়া একে ধৰণৰ। মানুহে মোক মাৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। তেওঁলোকে মোক ৰুছদী বুলি কয়।"
কীৰাণুৰ জাকিৰাজা কেইখনমান গ্ৰন্থ
তেওঁৰ মূল চৰিত্ৰবোৰৰ অধিকাংশই সমাজৰ ভিতৰৰ পৰা, বিশেষকৈ মহিলা হয়। তেওঁৰ চিত্ৰাংকন আৰু তেওঁলোকৰ জীৱনৰ নিৰ্ভয় বৰ্ণনাই উগ্ৰপন্থী গোটসমূহক ক্ষোভিত কৰি তুলিছে। তেওঁৰ শেহতীয়াকৈ এখন উপন্যাস লিখিছে, য'ত এগৰাকী নতুন নাৰী চৰিত্ৰ জন্ম হৈছে। যি গৰাকীৰ নাম হৈছে 'খাটিজা'। নেল্লী নামৰ এগৰাকী লেখক। দস্তয়েভস্কিৰ উপন্যাস "The Insulted and the Injured"ৰ একে নামৰ এটি চৰিত্ৰৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত এটি নাম হৈছে নেল্লী। যিগৰাকী সেই উপন্যাসখনৰ ১০ বছৰীয়া এগৰাকী যুৱতী।
জাকিৰাজাই কয়, "মোৰ নেল্লী এগৰাকী সাহসী মহিলা। তেওঁৰ দুবাৰকৈ বিবাহ বিচ্ছেদ হৈছে, হয়তো তাতোকৈ বেছি। তেওঁ এইবোৰৰ পৰা মুক্ত হ’ব বিচাৰিছিল আৰু লিখিব বিচাৰিছিল। পিছত তেওঁ এগৰাকী বিখ্যাত লেখিকা হৈ পৰে। উপন্যাসখনত তেওঁৰ উপন্যাস, গল্প আৰু কবিতাৰ কিছু অংশ সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে।"
জাকিৰাজাই তেওঁৰ গ্ৰন্থসমূহক আধুনিকতাৰ পাছৰ গ্ৰন্থ বুলি অভিহিত কৰিছে আৰু তেওঁ বছিৰ, থাকাজী আৰু এম টি ভাসুদেৱ নায়াৰৰ দৰে মালায়ালম লেখক আৰু দস্তয়েভস্কি, কাফকা আৰু বৰ্জেছৰ দৰে বিশ্বজনীন লেখকসকলৰদ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত। তেওঁ কয়, "তামিল ভাষাত মই পুধুময়ীপীথন, অসোগামিত্ৰন আৰু জয়মোহনক প্ৰশংসা কৰো, মালায়ালম ভাষাত মই বৈকোম মহম্মদ বছিৰ আৰু পল ছাক্কাৰিয়াক ভাল পাওঁ।
তেওঁ কয় যে, তেওঁৰ লেখাত ইংৰাজী/মালয়ালম লেখিকা কমলা দাসৰ লেখাৰ মাজত পোৱা মুকলি আৰু সততা আছে। তেওঁ কয়, "কমলা দাস বা কমলা সুৰাইয়া (জীৱনৰ শেষৰ ফালে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত) এগৰাকী মহিলাৰ আভ্যন্তৰীণ জীৱনৰ বিষয়ে তেওঁৰ অস্বচ্ছ, নৃশংসভাৱে সৎ আৰু তীব্ৰ লেখাৰ বাবে আৰু তেওঁৰ জীৱন সম্পৰ্কীয় যিকোনো বিষয়ৰ বিষয়ে লিখাৰ সময়ত আত্ম-চেন্সৰ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰ বাবে জনা যায়। মোৰ চৰিত্ৰ নেল্লীও তেনে এগৰাকী।"
কীৰাণুৰ জাকিৰাজাৰ গ্ৰন্থ উন্মোচনৰ এক মূহুৰ্ত
তেওঁৰ প্ৰিয় নাৰী চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম হৈছে তেওঁৰ 'ভাডাক্কেমুৰি হালিমা' নামৰ উপন্যাসৰ হালিমা। উপন্যাসখনৰ কাহিনীভাগ কেৰালাৰ কোচিৰ। ২৫ বছৰীয়া হালিমাই অভিনেত্ৰী হ'বলৈ ঘৰ এৰি যায়। কবিতা, চিনেমা আৰু শিল্পৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰতিভাশালী যদিও চেন্নাইত বাস কৰা এগৰাকী শিল্পী হিচাপে মানসিক সমস্যাৰ সৈতে যুঁজি থাকে। উপন্যাসখনৰ শৈলী অতি উত্তৰ আধুনিক হয়।
এই আটাইকেইটা বছৰতে তেওঁৰ লেখাৰ অনুপ্ৰেৰণা হৈছে তামিলনাডুৰ সাধাৰণ মুছলমান, বিশেষকৈ মহিলাসকলৰ জীৱনৰ প্ৰতি তেওঁৰ অসন্তুষ্টি। তেওঁ কয় যে, ১৯৫০ আৰু ১৯৬০ৰ দশকত মুছলমান মহিলাসকলে অতি কম স্বাধীনতাৰ এক অতি গতানুগতিক সমাজ এখনত বাস কৰিছিল। তেওঁলোকক ঘৰৰ ভিতৰতে আৱদ্ধ কৰি ৰখা হৈছিল আৰু শিক্ষাৰ পৰা বঞ্চিত কৰা হৈছিল। তেওঁ কয় যে, এতিয়া পৰিস্থিতি উন্নত হৈছে। বৰ্তমান অধিক সংখ্যক মুছলমান মহিলাই তেওঁলোকৰ সামৰ্থ্যক স্বীকাৰ কৰিছে আৰু বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত সফলতা লাভ কৰিছে।
জাকিৰাজাই কয় যে, তেওঁ সদায় বৈষম্য আৰু ইছলামৰ মৌলবাদী ব্যাখ্যাৰ বিৰোধিতা কৰি আহিছে, যিয়ে এটা লিংগক দুৰ্বল কৰি তুলি আহিছে। তেওঁৰ উপন্যাসৰ জৰিয়তে, তেওঁ এই মানসিকতাক প্ৰত্যাহ্বান জনাবলৈ শক্তিশালী নাৰী চৰিত্ৰ সৃষ্টি কৰিছে। তেখেতে কইম্বাটুৰ বিস্ফোৰণৰ দৰে সন্ত্ৰাসবাদী আক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধেও মুকলিকৈ মন্তব্য কৰি কয় যে, "ইয়ে মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ ভাবমূৰ্তিৰ ক্ষতি কৰে। মই এই বিষয়বোৰৰ বিষয়ে লিখাৰ বাবে, মানুহে মোক আক্ৰমণ কৰাৰো ভাবুকি দিছে।"
তেওঁ ৱাহাবী গোটসমূহক উগ্ৰপন্থী বুলি বৰ্ণনা কৰিছে আৰু কয় যে, তেওঁলোকে তেওঁৰ গ্ৰন্থৰ সঘনাই বিৰোধিতা কৰি আহিছে। যেতিয়া তেওঁক সোধা হয় যে, তেওঁৰ বিৰুদ্ধে কোনো ফতোৱা জাৰি কৰা হৈছে নেকি, যেনে তছলিমা নাছৰিন বা ছালমান ৰুছদীৰ ক্ষেত্ৰত, তেওঁ উত্তৰত কয় যে, তেওঁ ইয়াতকৈও ভয়ানক পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈছে। তেওঁৰ প্ৰথম উপন্যাস মীনকাৰাথেৰুভুৰ (মৎস্যজীৱীসকলৰ জীৱন) পিছত, তেওঁক জামাতৰ পৰা আঁতৰাই দিয়া হৈছিল। তেওঁ কয় যে, "মই এতিয়াও জামাতক দান দিওঁ, যদিও মই ইয়াৰ সদস্য হৈ থকা নাই।"
কীৰাণুৰ জাকিৰাজাক সম্বৰ্ধনা জনোৱাৰ এক দৃ্ৃশ্য়
জাকিৰাজাই তেওঁৰ লিখনিৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিল মন্দিৰ নগৰ পালানীৰ পৰা। আজি তেওঁ তামিল কল্পকাহিনী পঢ়ুৱৈসকলৰ মাজত এটি অতি পৰিচিত নাম। তেওঁ তেওঁৰ বিষয়বস্তু কেৰালাৰ নায়াৰ থাৰভাডুছৰ জীৱন সম্পৰ্কে লিখা এম টি বাসুদেৱ নায়াৰৰ সৈতে তুলনা কৰে। একেদৰে জাকিৰাজাই কয়, "মই ইয়াত মুছলমান পৰিয়ালৰ পুৰুষ আৰু বিশেষকৈ মহিলাসকলৰ জীৱনৰ বিষয়ে লিখিছো।"
তেওঁৰ জীৱনত 'থাঞ্জাভুৰ'ই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে, কিয়নো এই ঠাইতে তেওঁ তেওঁৰ গুৰু তথা লেখক 'তঞ্জাই প্ৰকাশ'ৰ সান্নিধ্য লাভ কৰিছিল। তেওঁ কয়, "মই ইতিমধ্যে লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলো, কিন্তু তেওঁ মোক পৰামৰ্শ দিছিল যে, মই মোৰ নিজৰ কাহিনী আৰু মই চিনি পোৱা মানুহৰ কাহিনী লিখিব লাগে। সেইবাবেই মই শৈশৱৰে পৰা দেখি অহা সাধাৰণ মুছলমানৰ জীৱনৰ বিষয়ে লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলো।"
যদিও তেওঁৰ লিখনিয়ে স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল, তথাপিও ইয়াৰদ্বাৰা বিশেষ আৰ্থিক পুৰস্কাৰ পোৱা নাছিল। তেওঁ উপ-সম্পাদক হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু পিছলৈ থাঞ্জাভুৰৰ কেইবাখনো আলোচনীত সম্পাদক হিচাপে কাম কৰিছিল। তেওঁ কয় যে, "তামিলনাডুত লেখকসকলক কম ৰয়েল্টি দিয়াটো এটা ডাঙৰ সমস্যা। কেৰালাত লেখকসকলে ২০ শতাংশ ৰয়েল্টি লাভ কৰে, কিন্তু ইয়াত মাত্ৰ ১০ শতাংশহে দিয়ে।"
জীয়াই থাকিবলৈ জাকিৰাজাই প্ৰকাশকসকলৰ সৈতে সম্পৰ্ক বিচ্ছিন্ন কৰি নিজেই নিজৰ কিতাপ প্ৰকাশ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁ কয় যে, এয়া জীয়াই থকাৰ একমাত্ৰ উপায় আছিল। ১০ খন উপন্যাস আৰু গল্প আৰু প্ৰবন্ধৰ এক অবিৰত প্ৰবাহৰ সৈতে তেওঁ এগৰাকী অত্যন্ত প্ৰতিভাৱান লেখক।
কীৰাণুৰ জাকিৰাজা তেওঁ গ্ৰন্থৰ সৈতে
তেওঁ উল্লেখ কৰে যে, তামিলনাডুত লেখকৰ সংগঠন আছে, যদিও বেছিভাগ ৰাজনৈতিক গোটৰ সৈতে জড়িত। তেওঁ এটা সময়ত সেইবোৰৰ সদস্য আছিল, যদিও ৰাজনৈতিক মতবিৰোধৰ বাবে নিজকে সেইবোৰৰ পৰা দূৰত ৰাখি আহিছে। এটা দুৰ্ঘটনাৰ ফলত তেওঁ চাকৰি ত্যাগ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল, তাৰ পিছত তেওঁ নিজকে সম্পূৰ্ণৰূপে লিখাৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰিছে। তেওঁ কয়, "বিগত দহ বছৰ ধৰি মই কেৱল লিখিয়ে আছো।"
জাকিৰাজাই তেওঁৰ পত্নী ছালমা বানোৰ সৈতে বাস কৰে, যাক তেওঁ গৌৰৱেৰে এগৰাকী উদীয়মান লেখিকা হিচাপে বৰ্ণনা কৰিছে, যিগৰাকীয়ে শেহতীয়াকৈ গুৰুত্বসহকাৰে লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। তেওঁৰ এখন উপন্যাস হৈছে ইদ্দাত। যিখনত ইছলামিক প্ৰথা ইদ্দাহৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে। স্বামীৰ মৃত্যু বা বিবাহ বিচ্ছেদৰ পিছত বাধ্যতামূলক অপেক্ষাৰ সময়। নায়িকা মৰিয়মে কেতিয়াও নিজৰ স্বামীক দেখা নাই, তথাপিও বিধৱা হোৱাৰ পিছত, সমাজক নিজৰ বিশুদ্ধতা প্ৰমাণ কৰিবলৈ তিনিটা ঋতুচক্ৰৰ বাবে ইদ্দাত পালন কৰিবলৈ বাধ্য হয়।
মীনকাৰাথেৰুভুত জাকিৰাজাই পৰম্পৰাগত মাছমৰীয়া পৰিয়ালৰ অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক সংগ্ৰামৰ বিষয়ে লিখিছে। তেওঁ কয় যে, এইবোৰ উপকূলীয় মাছমৰীয়া নহয়, কিন্তু পালানীৰ ওচৰৰ কীৰাণুৰত বাস কৰা দৰিদ্ৰ মুছলমান লোক। স্থানীয় পুখুৰীত মাছ ধৰি তেওঁলোকে জীৱন নিৰ্বাহ কৰে আৰু উপন্যাসখনত তেওঁলোকৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
যদিও তেওঁ উগ্ৰবাদী দৃষ্টিভংগীৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰে, তথাপিও জাকিৰাজাই এক ধৰ্মনিৰপেক্ষ সমাজৰ সমৰ্থন কৰে, য'ত সকলো ধৰ্মৰ লোকসকলে তেওঁলোকৰ বিশ্বাসক মুক্তভাৱে অনুশীলন কৰিব পাৰে, নিজৰ ইচ্ছামতে পিন্ধিব পাৰে আৰু নিজৰ ধৰণেৰে প্ৰাৰ্থনা কৰিব পাৰে। তেওঁ কয় যে, ধৰ্মনিৰপেক্ষতাৰ এই মৌলিক গাঁথনি কেতিয়াও বিঘ্নিত হ'ব নালাগে।
ভাডাক্কেমুৰি হালিমাৰ এটা অংশত তেওঁৰ লেখাৰ মনোভাৱক প্ৰকাশ কৰিছে। যেতিয়া হালিমাই কোনো চহৰত কিছু সময় থাকিবলৈ ইচ্ছা কৰি উপস্থিত হৈছিল, তেতিয়া ৰমজান মাহ চাপি অহাৰ সময় আছিল। দহ বছৰ ধৰি তেওঁ ৰমজানৰ প্ৰথম দিনা পুলিয়াকুলমত উপস্থিত হোৱাৰ অভ্যাস কৰি লৈছিল, যাত্রা সময়ত এটি বেগ লৈ ফুৰিছিল। নগৰৰ পদপথৰ কুকুৰবোৰে তেওঁৰ আগমনৰ উমান পাই একেলগে চিঞৰি তেওঁক আদৰণি জনাইছিল। এঘণ্টাৰ বাবে, সেই ঠাইয় আন একো শব্দ শুনা নগৈছিল, যদিও কুকুৰবোৰে সাধাৰণতে অচিনাকি লোকক ভুকি খেদি দিয়ে, কিন্তু হালিমাই এক বিশেষ অভিবাদন লাভ কৰিছিল আৰু ইয়াক লৈ তেওঁ গৌৰৱ কৰিছিল।
