চম্পী চক্ৰৱৰ্তী পুৰকায়স্থ
কলকাতাৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ হৈছে চাঁদনী। য'ত দিনে-নিশাই মানুহৰ ভিৰ, ব্যস্ত বজাৰ, দোকান-পোহাৰ আৰু গোটেই দিনজুৰি নিৰৱচ্ছিন্ন কোলাহলেৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ থাকে। য'ত নীৰৱতা যেন এক অতি বিৰল সম্পদ, এনে এখন ঠাইত নিজৰ অধ্যয়নত মনোযোগ অটুট ৰখাটো বহুতৰ বাবে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰত্যাহ্বান। এনে এক পৰিবেশৰ মাজতেই নিজৰ অদম্য অধ্যৱসায়, কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু আত্মবিশ্বাসৰ জৰিয়তে আইচিএছই পৰীক্ষাত ৯৬ শতাংশ নম্বৰ লাভ কৰি সফলতাৰ এক উজ্জ্বল দৃষ্টান্ত স্থাপন কৰিছে মহম্মদ ছাদ্দান হোছেইনে। নিম্ন-মধ্যবিত্ত মুছলমান পৰিয়ালৰ এই মেধাৱী ছাত্ৰ গৰাকীৰ সাফল্য আজিৰ দিনত কেৱল তেওঁৰ পৰিয়ালৰেই সাফল্য নহয়, বৰং ই হৈছে সমগ্ৰ চাঁদনী অঞ্চলৰ বাবে গৌৰৱৰ বিষয়।
শৈশৱ কালত তেওঁ কলকাতা বালক বিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল, যদিও পিছলৈ তেওঁ ডন বস্কো স্কুলৰ পৰা মাধ্যমিক পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। সৰুৰে পৰা তেওঁ নিজৰ অধ্যয়নৰ প্ৰতি এক বিশেষ মনোযোগ আৰু সমৰ্পণ প্ৰদৰ্শন কৰি আহিছে। পৰীক্ষাৰ সময়ত তেওঁ নিজৰ প্ৰস্তুতিৰ বিষয়ে যথেষ্ট আত্মবিশ্বাসী হোৱাৰ বাবে তেওঁৰ ফলাফল অনুকূল হ'ব বুলি তেওঁ দৃঢ়তাৰে বিশ্বাস কৰিছিল। কিন্তু এই আত্মবিশ্বাসৰ ভেটি হ'ল নিৰন্তৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰম, অটল নিষ্ঠা আৰু কঠোৰ অধ্যৱসায়।
ছাদ্দানৰ মতে, প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাত যেতিয়া তেওঁৰ প্ৰি-ব'ৰ্ডৰ ফলাফল আশা কৰা ধৰণে নহ'ল, তেতিয়া তেওঁ কিছু চিন্তিত হৈ পৰিছিল। সাধাৰণতে এই সময়ছোৱাত বহু লোক মানসিকভাৱে হতাশ হৈ পৰে, যদিও ছাদ্দানে নিজকে ভাঙি যাবলৈ দিয়া নাছিল। বৰঞ্চ প্ৰি-বৰ্ডৰ পিছৰ দুমাহক তেওঁ জীৱনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ সময় বুলি গণ্য কৰিছিল আৰু অধিক কষ্ট কৰিছিল। তেওঁ নিজৰ দুৰ্বল দিশবোৰ চিনাক্ত কৰিছিল আৰু প্ৰতিদিনে পৰ্যায়ক্ৰমে নিজৰ প্ৰস্তুতি চলাই গৈছিল। তেওঁৰ বিশ্বাস আছিল যে, কঠোৰ পৰিশ্ৰম কেতিয়াও বিফল নহয়।
জনবসতি ঘন আৰু বাণিজ্যিকভাৱে সক্ৰিয় চাঁদনীৰ দৰে অঞ্চলত থাকি শৈক্ষিক সফলতা অৰ্জন কৰাটো নিঃসন্দেহে সহজ নাছিল। চাৰিওফালে কোলাহল, জনসমাগমৰ নিৰন্তৰ গতি আৰু বজাৰৰ হুলস্থুলীয়া পৰিবেশৰ মাজতে, নিজকে বোৰ্ড পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰাটো এক অতি কঠিন কাৰ্য বুলি প্ৰমাণিত হৈছিল। এই অঞ্চলৰ বেছিভাগ পৰিয়ালৰ জীৱিকাৰ বাবে ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায় বা দোকান-পোহাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে; ছাদ্দানৰ পৰিয়ালও ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম নহয়। তেওঁলোকৰ সীমিত আৰ্থিক সামৰ্থৰ সত্ত্বেও, তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁলোকৰ পুত্ৰৰ প্ৰতিভাসমূহক গুৰুত্বপূর্ণ কামত ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে সদায় আশাবাদী আছিল।
ছাদ্দানৰ মাতৃয়ে কয় যে, শৈশৱৰে পৰা তেওঁৰ পুত্ৰ অতিশয় প্ৰতিভাশালী হোৱাৰ লগতে শান্ত আৰু সংযত স্বভাৱৰ আছিল। তেওঁ সদায় তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাশীল আছিল। পৰিয়ালৰ সকলোৱে জানিছিল যে, সুযোগ পালে তেওঁ অসাধাৰণ কিবা এটা কাম কৰিব। সেয়ে আৰ্থিক আৰু সামাজিক সীমাবদ্ধতাৰ মাজতো তেওঁলোকে কেতিয়াও পুত্ৰৰ পঢ়া-শুনাৰ ক্ষেত্ৰত পিছুৱাই থকা নাছিল। পিতৃ-মাতৃৰ সেই অটল সমৰ্থনেই আছিল ছাদ্দানৰ বাবে আগবাঢ়ি যোৱাৰ প্ৰধান চালিকা শক্তি।
মহম্মদ ছাদ্দান হোছেইন তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ সৈতে
৩০ এপ্ৰিলত আইচিএছই পৰীক্ষাৰ ফলাফল প্ৰকাশ পোৱাৰ দিনা পৰিয়ালৰ লোকসকল চিন্তিত হৈ পৰিছিল। ছাদ্দানে নিজেও ভয় খাইছিল যে, ফলাফল আশা কৰা ধৰণে নহ’বও পাৰে! কিন্তু ফলাফল প্ৰকাশ পোৱাৰ পিছতে ৯৬ শতাংশ নম্বৰ দেখি সমগ্ৰ পৰিয়ালটো আনন্দিত হৈ পৰিছিল। বিশেষকৈ চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি হোৱা তেওঁৰ অসুস্থ আইতাকে নাতিৰ সফলতাৰ খবৰটো শুনি যেন পুনৰ জীৱনটো ঘূৰাই পাইছিল। পৰিয়ালৰ লোকসকলৰ মতে, সেই আনন্দই তেওঁৰ অসুস্থতাৰ বহুখিনি আঁতৰাই পেলাইছিল। ছাদ্দান আজি তেওঁৰ সৰু ভাই-ভনীসকলৰ বাবে এক প্ৰেৰণাৰ উৎস।
তেওঁৰ শিক্ষাগত পাৰদৰ্শিতা বিষয়বস্তুগত পাৰদৰ্শিতাৰ সমানেই স্পষ্ট। তেওঁৰ প্ৰিয় বিষয় জীৱবিজ্ঞানত তেওঁ ১০০ নম্বৰ লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ দ্বিতীয় প্ৰিয় বিষয় কম্পিউটাৰ বিজ্ঞানত তেওঁ ৯৯ নম্বৰ লাভ কৰিছিল। তেওঁ ভৱিষ্যতে এজন চিকিৎসক হোৱাৰ সপোন দেখিছে; তেওঁৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য হৈছে জনসাধাৰণৰ কাষত থিয় দিয়া আৰু নিজকে সমাজৰ সেৱাৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰা।
চাঁদনীৰ ব্যস্ততা, সীমাবদ্ধতাৰ মাজতো, মহম্মদ ছাদ্দান হোছেইনে প্ৰমাণ কৰিছে যে, যদি কাৰোবাৰ সপোন দৃঢ় হয় আৰু যদি কোনোৱে আন্তৰিকতাৰে কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰে, তেন্তে সফলতা তেওঁৰ পিছে পিছে আহিবই। তেওঁৰ এই সাফল্য কেৱল এটা পৰীক্ষাৰ ফলাফল নহয়; বৰং ই অধ্যৱসায়, পৰিয়ালৰ সহায় আৰু নিজৰ ওপৰত বিশ্বাসৰ উজ্জ্বল প্ৰমাণ।
