মনোবিজ্ঞানীৰ ওচৰলৈ যোৱা মানেই যে এজন ব্যক্তি মানসিক ৰোগী, তেনে নহয়। কাশ্মীৰৰ জনপ্ৰিয় মনোবিজ্ঞানী জাছিন্ধা মীৰৰ মতে, জীৱনৰ যিকোনো সময়তে যিকোনো ব্যক্তিক মানসিক সমৰ্থনৰ প্ৰয়োজন হ’ব পাৰে।
শ্ৰীনগৰৰ বাসিন্দা মীৰে কাশ্মীৰত দিনক দিনে বৃদ্ধি পোৱা হতাশাগ্ৰস্ততা (Depression) আৰু অতিমাত্ৰা চিন্তা কৰা (Overthinking) ঘটনা বৃদ্ধি পোৱাত উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰিছে।
এক সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ কয় যে বিশেষকৈ যুৱপ্ৰজন্ম এই সমস্যাৰ দ্বাৰা অধিক প্ৰভাৱিত হৈছে। ইয়াৰ মূল কাৰণসমূহ হ’ল— মানসিক চাপ, অনিশ্চয়তা, শৈক্ষিক হেঁচা, নিবনুৱা সমস্যা আৰু সামাজিক একাকীত্ব। তেওঁ সমাজত মানসিক স্বাস্থ্যক লৈ থকা অন্ধবিশ্বাস বা লোকলজ্জা (Stigma) দূৰ কৰি সময়মতে বিশেষজ্ঞৰ সহায় ল’বলৈ আহ্বান জনাইছে।
মনোবিজ্ঞানীগৰাকীয়ে স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে কাউন্সেলিং কৰা মানে এজন ব্যক্তিক 'মানসিকভাৱে অসুস্থ' হোৱা নুবুজায়। তেওঁ এটা সুন্দৰ উদাহৰণ দি কয়— "যিদৰে এটা ফ্ৰেমৰ ভিতৰত থকা মানুহজনে গোটেই ছবিখন দেখা নাপায়, তেনেদৰে এজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ জীৱনৰ সমস্যাবোৰ নিৰপেক্ষভাৱে চাব নোৱাৰে।" ইয়াৰ বাবে এজন বাহিৰৰ বিশেষজ্ঞৰ দৃষ্টিভংগীৰ প্ৰয়োজন হয়। এয়াই এজন কাউন্সেলৰৰ ভূমিকা বুলি তেওঁ কয়।
জাছিন্ধা মীৰ
মহিলাসকলে সাধাৰণতে নিজৰ আৱেগবোৰ প্ৰকাশ কৰে, কিন্তু পুৰুষসকলে নিজৰ অনুভৱবোৰ লুকুৱাই ৰাখে। ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকৰ ওপৰত মানসিক চাপ বাঢ়ি যায় আৰু ই মানসিকৰ লগতে শাৰীৰিক বেমাৰৰো সৃষ্টি কৰে।
যুৱপ্ৰজন্মৰ মাজত হোৱা হতাশাগ্ৰস্ততাৰ এটা প্ৰধান কাৰণ হ’ল প্ৰেমৰ বিচ্ছেদ। বিশেষজ্ঞগৰাকীৰ মতে, সম্পৰ্ক জীৱনৰ এটা অংশহে, সমগ্ৰ জীৱন নহয়। জীৱনৰ আন দিশবোৰৰ মাজতো ভাৰসাম্য ৰখাটো জৰুৰী। এজন ব্যক্তিয়ে যদি একক সম্পৰ্কত সকলো আৱেগিক শক্তি বিনিয়োগ কৰে, ইয়াৰ শেষত গুৰুতৰ মানসিক সমস্যাৰ সৃষ্টি হ'ব পাৰে।
ছ'চিয়েল মিডিয়াৰ প্ৰভাৱ সম্পৰ্কে আলোচনা কৰাৰ সময়ত তেওঁ কয় যে নিৰন্তৰ নেতিবাচক বিষয়বস্তুৰ প্ৰদৰ্শনে মানসিক স্বাস্থ্যৰ ক্ষতি কৰে। ছ’চিয়েল মিডিয়াক তেওঁ 'মনৰ খাদ্য'ৰ সৈতে তুলনা কৰিছে। ছ'চিয়েল মিডিয়া হৈছে মনৰ বাবে খাদ্যৰ দৰে। যিকোনো সামগ্ৰী খালে মগজুত একে ধৰণৰ প্ৰভাৱ পৰে। তুলনা আৰু আসক্তিয়ে উদ্বিগ্নতা আৰু হতাশাৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি কৰে।
শিশু, কিশোৰ, প্ৰাপ্তবয়স্ক আৰু বৃদ্ধ সকলোৱে হতাশাত ভুগিব পাৰে। জীৱনৰ প্ৰতিটো স্তৰতে ইয়াৰ কাৰণবোৰ বেলেগ বেলেগ। যদিহে কোনো মানসিক লক্ষণ ১৪ দিনতকৈ অধিক সময় ধৰি থাকে, তেন্তে লগে লগে মনোবিজ্ঞানীৰ পৰামৰ্শ লোৱা উচিত। এই সমস্যাবোৰ আপোনা-আপুনি ভাল নহয়, বৰঞ্চ সময়ৰ লগে লগে অধিক জটিলহে হৈ পৰে।
ল’ৰা-ছোৱালীৰ পৰা বৃদ্ধলৈকে সকলোৰে হতাশাগ্ৰস্ততাৰ কাৰণ বেলেগ বেলেগ হ’ব পাৰে। যদিহে কোনো মানসিক লক্ষণ ১৪ দিনতকৈ অধিক সময় ধৰি থাকে, তেন্তে লগে লগে মনোবিজ্ঞানীৰ পৰামৰ্শ লোৱা উচিত। এই সমস্যাবোৰ আপোনা-আপুনি ভাল নহয়, বৰঞ্চ সময়ৰ লগে লগে অধিক জটিলহে হৈ পৰে।
জাছিন্ধা মীৰ
এই ক্ষেত্ৰত পৰিয়াল আৰু শিক্ষকৰ ভূমিকা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি তেওঁ উল্লেখ কৰে। ঘৰুৱা বিবাদে শিশুৰ মানসিক স্বাস্থ্যৰ ওপৰত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায়। শিক্ষকসকলে সময়ৰ লগে লগে শিশুৰ আচৰণ আৰু প্ৰদৰ্শনত হোৱা পৰিৱৰ্তনসমূহ চিনাক্ত কৰিব পাৰে আৰু অভিভাৱকসকলক অৱগত কৰিব পাৰে।
তেওঁ এটা উদাহৰণ দাঙি ধৰিছে য'ত মানসিক চিকিৎসাই তেওঁৰ শাহুৱেকৰ সৈতে এগৰাকী মহিলাৰ সম্পৰ্কক সম্পূৰ্ণৰূপে পৰিৱৰ্তন কৰিছে, ঘৃণাক বন্ধুত্বলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছে। ইয়াৰ পৰা দেখা যায় যে সঠিক চিকিৎসাই জীৱন সলনি কৰিব পাৰে।
ধৰ্ম আৰু মানসিক স্বাস্থ্যৰ মাজত থকা সম্পৰ্ক সম্পৰ্কে আলোচনা কৰাৰ সময়ত তেওঁ কয় যে ধৰ্মীয় আচাৰ-আচৰণবোৰ সঠিকভাৱে গ্ৰহণ কৰিলে হতাশাৰ চিকিৎসাত সহায়ক হ’ব পাৰে। কিন্তু কেৱল আধ্যাত্মিক পদ্ধতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি চিকিৎসাৰ অৱহেলা কৰিলে লোকচান হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে।
শেষত বিশেষজ্ঞগৰাকীয়ে কয় যে মানসিক স্বাস্থ্যক গুৰুত্বসহকাৰে লোৱাটো বৰ্তমান সময়ৰ এক জৰুৰী প্ৰয়োজন। মানসিক চিকিৎসা কেৱল কথা-বতৰা পাতিলেই নহয়, ইয়াৰ বাবে দিয়া নিৰ্দেশনাবোৰ কামত খটুৱালেহে এজন ব্যক্তিয়ে এক সুন্দৰ আৰু ভাৰসাম্যপূৰ্ণ জীৱন যাপন কৰিব পাৰিব।
