আমিৰ ইকবাল
কেতিয়াবা এজন শিক্ষকৰ এটি সৰু পৰামৰ্শই এটা পৰিয়ালৰ সম্পূৰ্ণ ভাগ্য সলনি কৰি দিয়ে। শিক্ষা আৰু প্ৰেৰণা দিয়া সেই শিক্ষকজনৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিবলৈ বহু বছৰ পিছতো শিষ্যসকলে উভতি আহে। মধ্য প্ৰদেশত সংঘটিত হোৱা এনে এক স্পৰ্শকাতৰ ঘটনাই পুনৰ প্ৰমাণ কৰিলে যে, এজন প্ৰকৃত শিক্ষকৰ প্ৰভাৱ কেৱল বিদ্যালয়ৰ দেৱালৰ মাজতেই সীমাৱদ্ধ নহয়, বৰং ই মানুহৰ সম্পূৰ্ণ জীৱন পথ সলনি কৰিব পাৰে।
আজি গুৰুৰ প্ৰতি থকা অসীম প্ৰেম আৰু কৃতজ্ঞতাৰে পৰিপূৰ্ণ এটি পৰিয়ালৰ বিষয়ে ক'ব লৈ ওলাইছো। প্ৰায় ত্ৰিশ বছৰ পূৰ্বে, এজন শিক্ষক হাবিব মাষ্টৰে এই পৰিয়ালটোক তেওঁলোকৰ পুত্ৰক বিদ্যালয়লৈ পঠিয়াবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। এই ঘটনাই পৰিয়ালটোৰ ভাগ্য সলনি কৰি দিলে আৰু আজি সেই শিশুটি মধ্য প্ৰদেশৰ এজন আৰক্ষী বিষয়া।
গোৱালিয়ৰ জিলাৰ ঘাটীগাঁৱৰ উপ-বিভাগীয় আৰক্ষী বিষয়া (এছডিঅ'পি) সন্তোষ কুমাৰ পেটেলে সামাজিক মাধ্যমত এটা ভিডিঅ' শ্বেয়াৰ কৰিছে, যিয়ে হাজাৰ হাজাৰ লোকৰ হৃদয় জয় কৰিছে। তেওঁ কৈছিল যে, তেওঁৰ পিতৃৰ পুৰণি গুৰু, ৯০ বছৰীয়া হাবিব মাৰ্টাৰ জীৱিত আছে আৰু তেওঁ সতনাত বাস কৰে।
শিক্ষাগুৰু হাবিব মাৰ্টাৰ আৰু পৰিয়ালৰ সৈতে সন্তোষ পেটেল
এই কথা শুনা মাত্ৰকে সন্তোষে ততাতৈয়াকৈ পিতৃৰ সৈতে তেওঁক লগ কৰিবলৈ ওলাই গৈছিল। সন্তোষ আৰু তেওঁৰ পিতৃ যেতিয়া তেওঁৰ ঘৰত উপস্থিত হৈছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁৰ ভৰি স্পৰ্শ কৰি আশীৰ্বাদ বিচাৰিছিল।
তেতিয়া সন্ধিয়া হৈছিল, হাবিব ছাৰে নামাজ পঢ়ি ৰোজা ভংগ কৰিবলৈ সাজু হৈ আছিল। কিন্তু তেওঁৰ পূৰ্বৰ শিষ্যজনক দেখাৰ লগে লগে তেওঁ দুয়োৰে মূৰৰ ওপৰত হাত থৈ আশীৰ্বাদ দিলে। এই দৃশ্য কেৱল গুৰু আৰু শিষ্যৰ মাজত হোৱা মাত্ৰ এটি সাক্ষাৎ নাছিল বৰং ই আছিল মানৱতা আৰু সন্মানৰ এক সুন্দৰ উদাহৰণ।
আজি সন্তোষ কুমাৰৰ সামাজিক মাধ্যমত লাখ লাখ অনুসৰণকাৰী আছে, য'ত তেওঁ কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু সততাৰ জৰিয়তে যুৱক-যুৱতীক তেওঁলোকৰ জীৱন পৰিৱৰ্তন কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে। কিন্তু এই সফলতাৰ কাহিনীটোৰ ভিতৰত এটা অধ্যায় আছে, যিয়ে মানৱতা আৰু ভ্ৰাতৃত্ববোধৰ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰে।
মধ্যপ্ৰদেশৰ পান্না জিলাৰ অজয়গড় তহচিলৰ সমীপৱৰ্তী দেৱগাঁৱৰ এটি দৰিদ্ৰ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল সন্তোষ কুমাৰ পেটেলে। তেওঁৰ পিতৃ আছিল এজন ৰাজমিস্ত্ৰী আৰু মাকে কৃষি শ্ৰমিক হিচাপে কাম কৰিছিল। টিঙৰ পৰা পানী পৰা এটি সৰু জুপুৰিত তেওঁ শৈশৱকাল কটাইছিল। আনকি তেওঁলোকৰ খাদ্যৰো অভাৱ আছিল, মাজে মাজে এই সৰু ল’ৰাটোৱে অনাহাৰে শুবলগীয়া হৈছিল।
সৰুতে সন্তোষেও নিজৰ পৰিয়ালটোকো সহায় কৰিছিল। কেতিয়াবা তেণ্ডুৰ পাত সংগ্ৰহ কৰিছিল, কেতিয়াবা পথাৰত কাম কৰিছিল, আৰু কেতিয়াবা দেউতাকৰ সৈতে ইটা কঢ়িয়াইছিল। এই সকলোবোৰৰ মাজতো সন্তোষে শিক্ষা গ্ৰহণৰ ক্ষেত্ৰত খুব স্পষ্ট আছিল।
এই সময়ত হাবিব আলী ছাৰে তেওঁৰ জীৱনত প্ৰৱেশ কৰিছিল। হাবিবক স্থানীয় বিদ্যালয়ত শিক্ষক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল। তেওঁ গাওঁখনলৈ যাবলৈ ২০ কিলোমিটাৰ চাইকেল চলাই গৈছিল।
ডিএছপি সন্তোষ পেটেল
সন্তোষে কয় যে, হাবিব মাৰ্ছাবে তেওঁক শিক্ষা দিয়া নাছিল, কিন্তু তেওঁ তেওঁক বিদ্যালয়লৈ পঠোৱাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। গাঁৱৰ ল'ৰা-ছোৱালীবোৰে প্ৰায়ে স্কুলৰ পৰা পলায়ন কৰিছিল, কিন্তু হাবিব ছাৰে সিহঁতক স্কুললৈ লৈ গৈ কৈছিল, "কেৱল শিক্ষাইহে তোমালোকৰ জীৱন সলনি কৰিব পাৰে"। এই এটি সৰু প্ৰয়াসে এদিন এক ডাঙৰ পৰিৱৰ্তন হৈ পৰিল।
সন্তোষে ব্যাখ্যা কৰে যে, তেওঁৰ পিতৃ অলপ সময়ৰ বাবে হাবিব ছাৰৰ অধীনত বিদ্যালয়ত পঢ়িছিল। গাঁৱৰ আন শিশুৰ দৰে তেওঁও শীঘ্ৰে শিক্ষা আধাতে এৰি পথাৰত গৰু চৰাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। কিন্তু সেই কেইটামান দিনৰ অধ্যয়নে তেওঁৰ মনত শিক্ষাৰ গুৰুত্বৰ প্ৰতিফলন ঘটাইছিল।
হাবিব মাষ্টাৰৰ বহু ছাত্ৰ-ছাত্ৰী শিক্ষক হ'ল আৰু কিছুমানে চৰকাৰী চাকৰি লাভ কৰিছিল। সন্তোষ বিশ্বাস কৰে যে, এনে শিক্ষকসকল সমাজৰ প্ৰকৃত শক্তি।
হাবিব মাৰ্ছাবক লগ পোৱাৰ পিছত সন্তোষে এটা আৱেগিক বাৰ্তা লিখিছে, "যিজনে জাতি আৰু ধৰ্মক অতিক্ৰম কৰি শিক্ষাৰ প্ৰদীপ জ্বলাই দিয়ে, তেওঁ প্ৰকৃত গুৰু"।
তেওঁৰ কাহিনীয়ে প্ৰমাণ কৰে যে, এজন প্ৰকৃত শিক্ষকৰ প্ৰকৃত ধৰ্ম হ'ল শিক্ষা। এজন মুছলমান শিক্ষকৰ এটা সৰু উদ্যোগে এটা দৰিদ্ৰ পৰিয়ালৰ জীৱন সলনি কৰি দিলে, আৰু আজি সেই পৰিয়ালটো সমাজৰ বাবে এক প্ৰেৰণাৰ উৎস হৈ পৰিছে।
ডিএছপি সন্তোষ কুমাৰ পেটেলৰ কাহিনীয়ে আমাক দুটা গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা দিছে। প্ৰথম, শিক্ষা আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰমে যিকোনো দুখীয়া শিশুৰ জীৱন সলনি কৰিব পাৰে।
