মালিক আছগৰ হাচমী, ফৰিদাবাদ (হাৰিয়ানা)
ভাৰতীয় ক্ৰীড়া জগতত শ্বুটিঙৰ এক সুকীয়া স্থান আছে। মনু ভাকেৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অভিনৱ বিন্দ্ৰালৈকে বহুকেইগৰাকী তাৰকাই এই ক্ষেত্ৰখনত দেশৰ নাম উজলাইছে। কিন্তু, বৰ্তমানৰ এই জয়গানৰ মাজতে এনে এক নাম ক্ৰীড়া জগতৰ পৰা প্ৰায় হেৰাই গৈছে, যিগৰাকী খেলুৱৈয়ে এদিন নিজৰ বন্দুকেৰে দেশৰ বাবে পদক অৰ্জন কৰিছিল। তেৱেঁই হৈছে 'গ'ল্ডেন গাৰ্ল' আনিছা ছায়েদ। এসময়ত প্ৰতিকূলতাৰ মাজতো নিজৰ লক্ষ্যত উপনীত হৈ সমগ্ৰ বিশ্বতে ভাৰতৰ পতাকা উৰুৱাবলৈ সক্ষম হোৱা আনিছাই আজি হাৰিয়ানাৰ ফৰিদাবাদত নিজৰ ৯ বছৰীয়া কন্যাৰ লালন-পালন আৰু সাংসাৰিক জীৱনত ব্যস্ত। কিন্তু ইতিহাসলৈ উভতি চালে দেখা যায় যে এইগৰাকী খেলুৱৈয়ে প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিক নিজৰ লক্ষ্য কৰি লৈছিল আৰু সেইবোৰ অতিক্ৰম কৰি সাত সাগৰৰ সিপাৰে ভাৰতৰ পতাকা উৰুৱাইছিল।
দুটা কোঠাৰ পৰা 'কমনৱেলথ'লৈ যাত্ৰা
আনিছা ছায়েদৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শ্বুটাৰ হোৱাৰ কাহিনী কোনো চলচ্চিত্ৰৰ কাহিনীতকৈ কম ৰোমাঞ্চকৰ নহয়। আজিৰ সময়ত খেলুৱৈসকলৰ বাবে অত্যাধুনিক শ্বুটিং ৰেঞ্জ আৰু প্ৰশিক্ষকৰ সুবিধা থাকে, কিন্তু আনিছাই অভাৱৰ মাজতেই নিজৰ পথ নিৰ্মাণ কৰিছিল। এবাৰ তেওঁ এই প্ৰবন্ধটোৰ লেখকৰ সৈতে হোৱা বাৰ্তালাপত এক আমোদজনক ঘটনা বৰ্ণনা কৰিছিল। আনিছাই কৈছিল যে প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ অনুশীলনৰ বাবে বাহিৰলৈ যোৱাৰ সুযোগ খুব কমেইহে পাইছিল। সেয়েহে, তেওঁ নিজৰ ঘৰটোকো শ্বুটিং ৰেঞ্জলৈ ৰূপান্তৰিত কৰি লৈছিল। ঘৰৰ দুটা কোঠাৰ মাজত এটা লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণ কৰি তেওঁ তাৰ পৰাই ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা ধৰি লক্ষ্য প্ৰয়োগৰ অনুশীলন কৰিছিল। এই অদম্য দৃঢ়তা আৰু অনুৰাগৰ ফলতেই তেওঁ নিজৰ সাধাৰণ এয়াৰগানৰ জৰিয়তে পোনে পোনে গৈ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত জিলিকি উঠিছিল।
স্বৰ্ণ পদকৰ সৈতে আনিছা ছায়েদ
১৯ ৮০ চনৰ ২২ ছেপ্টেম্বৰত মহাৰাষ্ট্ৰৰ সাতাৰা জিলাৰ খড়কীত জন্মগ্ৰহণ কৰা আনিছাই ক্ৰীড়াৰ প্ৰতি থকা অনুৰাগ পৈতৃক সূত্ৰেই লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃ আব্দুল হামিদ ছায়েদ ক্লাব পৰ্যায়ৰ এগৰাকী ফুটবল খেলুৱৈ আছিল। মহাবিদ্যালয়ত পঢ়ি থকা সময়ত এন চি চি (NCC) প্ৰশিক্ষণৰ জৰিয়তে আনিছাৰ শ্বুটিং যাত্ৰা আৰম্ভ হৈছিল, য'ত তেওঁক বিদ্যালয়ৰ শ্ৰেষ্ঠ এন চি চি শ্বুটাৰৰ খিতাপ প্ৰদান কৰা হৈছিল।
সাফল্যৰ সোণালী যুগ
আনিছা ছায়েদৰ কেৰিয়াৰৰ আটাইতকৈ সোণালী সময় আছিল ২০১০ চনৰ দিল্লী কমনৱেলথ গেমছ। সেই বছৰ তেওঁ ৰাহি সৰনোবতৰ সৈতে মিলি ২৫ মিটাৰ পিষ্টল ইভেণ্টত দলীয় সোণৰ পদক লাভ কৰাই নহয়, ৭৭৬.৫ ৰেকৰ্ড স্ক'ৰেৰে ব্যক্তিগত সোণৰ পদকো দখল কৰিছিল। তেওঁৰ এই জয়ে সেই সময়ত ভাৰতীয় ক্ৰীড়া জগতৰ বাবে এক নতুন আশাৰ সঞ্চাৰ কৰিছিল।
আনিছা ছায়েদ
তেওঁৰ সাফল্যৰ তালিকা ইয়াতেই শেষ নহয়
২০০৬ঃ দক্ষিণ এছিয়ান গেমছত (SAF) স্বৰ্ণ পদক জয় কৰি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত পৰিচয় গঢ়ি তোলে।
২০১৪ঃ গ্লাছগো কমনৱেলথ গেমছত ৰূপৰ পদক দখল কৰে।
২০১৪ঃ ইঞ্চিয়ন এছিয়ান গেমছত দেশলৈ ব্ৰঞ্জৰ পদক কঢ়িয়াই আনে।
২০১৭ঃ নেচনেল শ্বুটিং চেম্পিয়নশ্বিপ (NSCC)ত ২৫ মিটাৰ এয়াৰ পিষ্টলত নতুন ৰাষ্ট্ৰীয় অভিলেখ গঢ়ি পুনৰ সোণৰ পদক জয় কৰে।
প্ৰেম আৰু মেৱাটঃ দুটা ভিন্ন সংস্কৃতিৰ মিলন
আনিছা ছায়েদৰ ব্যক্তিগত জীৱনো তেওঁৰ খেলৰ দৰেই সাহসী আছিল। মহাৰাষ্ট্ৰৰ এক মুক্ত আৰু আধুনিক পৰিৱেশৰ পৰিয়ালৰ পৰা অহা আনিছাই হাৰিয়ানাৰ মেৱাট (নুহ) নিবাসী মোবাৰক হুছেইন খানৰ সৈতে প্ৰেম বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। মেৱাট অঞ্চল ইয়াৰ ৰক্ষণশীল আৰু কঠোৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ বাবে পৰিচিত। তেনে এখন ঠাইত এগৰাকী খেলুৱৈ বোৱাৰী হিচাপে নিজকে খাপ খুৱাই লোৱাটো আনিছাৰ বাবে কোনো 'সোণৰ পদক' জয় কৰাতকৈ কম প্ৰত্যাহ্বানজনক নাছিল।
সতীৰ্থ খেলুৱৈৰ সৈতে আনিছা ছায়েদ
তেওঁ মনত পেলাই কয় যে আৰম্ভণিতে এটা মেৱাটী পৰিয়ালৰ নীতি-নিয়ম আৰু জীৱনশৈলীৰ সৈতে নিজকে খাপ খুৱাই লওঁতে তেওঁ যথেষ্ট অসুবিধাৰ সন্মুখীন হৈছিল। কিন্তু এগৰাকী শ্বুটাৰে যিদৰে নিজৰ লক্ষ্যত মনোনিৱেশ কৰে, ঠিক সেইদৰে আনিছাইও নিজৰ সম্পৰ্কবোৰৰ মাজত ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰাত গুৰুত্ব দিছিল। লাহে লাহে সকলো স্বাভাৱিক হৈ পৰিল। আজি তেওঁ ফৰিদাবাদত স্বামী মোবাৰক হুছেইন আৰু ২০১৭ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা কন্যাৰ সৈতে এক সুখী দাম্পত্য জীৱন অতিবাহিত কৰি আছে। খেলপথাৰৰ সেই আক্ৰমণাত্মক শ্বুটাৰগৰাকীয়ে আজি এগৰাকী সমৰ্পিত মাতৃ আৰু পত্নীৰ ভূমিকা অতি নিষ্ঠাৰে পালন কৰিছে।
সংগ্ৰাম আৰু অৱহেলাৰ তিক্ততা
আনিছা ছায়েদৰ কাহিনী কেৱল বিজয়ৰ কাহিনীয়েই নহয়, বৰঞ্চ ব্যৱস্থাটোৰ সৈতে কৰা সংগ্ৰামৰো কাহিনী। এসময়ত তেওঁ ভাৰতীয় ৰে'লৱেত টিকট পৰীক্ষক হিচাপে কৰ্মৰত আছিল। কিন্তু বাৰে বাৰে বদলিৰ বাবে জনোৱা অনুৰোধ নাকচ হোৱাৰ পিছত তেওঁ চাকৰিৰ পৰা পদত্যাগ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল। কি বিড়ম্বনা চাওক, যিগৰাকী খেলুৱৈয়ে দেশলৈ ইমান গৌৰৱ কঢ়িয়াই আনিছিল, তেওঁৱেই নিজৰ কেৰিয়াৰৰ শেষত চাকৰি আৰু সুবিধাৰ বাবে সংগ্ৰাম কৰিবলগীয়া হৈছিল। ২০১৭ চনত তেওঁ ক্ৰীড়া বিভাগৰ বিষয়াসকলৰ বিৰুদ্ধে নিৰ্যাতন আৰু দুবছৰ ধৰি দৰমহা নোপোৱাৰ অভিযোগো দাখিল কৰিছিল। এয়া এক অতি দুখজনক কথা যে ভাৰতত বহু সময়ত চেম্পিয়ন খেলুৱৈসকলেও পদক জয়ৰ পিছত ব্যৱস্থাটোৰ অৱহেলাৰ বলি হ'বলগীয়া হয়।
শ্বুটিঙৰ পৰা দূৰত্ব বজাই ৰখা আৰু এক নতুন লক্ষ্য
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শ্বুটাৰ আনিছা ছায়েদ
বৰ্তমান আনিছাই শ্বুটিং ৰেঞ্জৰ পৰা দূৰত্ব বজাই ৰাখিছে। তেওঁৰ এতিয়াৰ প্ৰধান লক্ষ্য হৈছে তেওঁৰ ন বছৰীয়া কন্যাগৰাকী। অৱশ্যে, ক্ৰীড়াপ্ৰেমীসকলে আজিও তেওঁক বহুত মনত পেলায়। যেতিয়াই ভাৰতৰ মহিলা পিষ্টল শ্বুটাৰসকলৰ কথা পতা হয়, তেতিয়াই আনিছাৰ নাম এক অনুপ্ৰেৰণা হিচাপে সন্মুখলৈ আহে। তেওঁ প্ৰমাণ কৰি দেখুৱাইছিল যে মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ এগৰাকী ছোৱালীয়ে নিজৰ ইচ্ছাশক্তি দৃঢ় ৰাখিলে, ঘৰৰ মজিয়াৰ পৰা ওলাই গৈ বিশ্বৰ সৰ্বোচ্চ মঞ্চত দেশৰ পতাকা উৰুৱাব পাৰে।
আনিছা ছায়েদে আজি লাইমলাইটৰ পৰা আঁতৰি ফৰিদাবাদত নিজৰ ব্যক্তিগত জীৱন অতিবাহিত কৰি থাকিলেও, ক্ৰীড়া ইতিহাসে তেওঁক সদায় সেইগৰাকী 'অব্যৰ্থ শ্বুটাৰ' হিচাপে মনত ৰাখিব, যিগৰাকীয়ে ভাৰতীয় মহিলা শ্বুটিং জগতক এক নতুন পৰিচয় দিছিল। তেওঁৰ এই কাহিনী বৰ্তমানৰ উদীয়মান শ্বুটাৰসকলৰ বাবে এক ডাঙৰ শিক্ষা- লক্ষ্য লাগিলে খেলৰেই হওক বা জীৱনৰেই হওক, একাগ্রতাই হৈছে সফলতাৰ একমাত্ৰ চাবিকাঠী।
.webp)