জাভেদ আখতাৰ / কলকাতা
ক্ৰীড়া জগত বুলিলে সাধাৰণতে আমাৰ মনলৈ আহে নাম, যশস্যা আৰু প্ৰচুৰ ধন-সম্পত্তিৰে ভৰা এখন জিকমিকাই থকা পৃথিৱীৰ ছবি। কিন্তু এই জিলিকি থকা পৃথিৱীখনৰ আঁৰত এনে কিছুমান কাহিনী লুকাই থাকে, যিয়ে আমাৰ সমাজ ব্যৱস্থাক বাৰুকৈয়ে জোকাৰি যায়। ৰাজনীতিৰ জিকমিকনিয়ে প্ৰায়ে সেইবোৰ চুক-কোণ ঢুকি নাপায় য’ত প্ৰকৃত প্ৰতিভাই তিলতিলকৈ মৃত্যুমুখত পৰে। পশ্চিমবংগৰ পৰা এনে এখন ছবিয়েই পোহৰলৈ আহিছে, যি আমাৰ ব্যৱস্থাটোৰ মুখত এক প্ৰচণ্ড চৰ স্বৰূপ।
শেহতীয়াকৈ প্ৰাক্তন ক্ৰিকেটাৰ তথা বৰ্তমানৰ তৃণমূল কংগ্ৰেছৰ সাংসদ ইউছুফ পাঠানৰ এটি ছ’চিয়েল মিডিয়া পোষ্টে পোহৰলৈ আনিছে তেনে এক হৃদয় বিদাৰক সত্য। পশ্চিমবংগৰ শক্তিপুৰৰ এজন প্ৰতিভাশালী ফুটবল ক’চ সমীৰ চৰ্দাৰৰ দুৰ্দশাগ্ৰস্ত জীৱনৰ কাহিনীয়ে এতিয়া উদঙাই দিছে আমাৰ ক্ৰীড়া ব্যৱস্থাৰ ফোপোলা স্বৰূপ, যিবোৰ প্ৰায়ে চৰকাৰী ফাইলৰ মাজতেই আৱদ্ধ হৈ থাকে।
বাটৰ সাক্ষাৎ আৰু ঘৰৰ 'শুক্তো'
ইউছুফ পাঠান বেলডাংগাৰ শক্তিপুৰলৈ এখন নিৰ্বাচনী সভাত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ গৈ আছিল। বাটতে ৰামনগৰ ঘাটত তেওঁ স্থানীয় ফুটবল ক’চ সমীৰ চৰ্দাৰক লগ পায়। সমীৰে বৰ সৰলতাৰে তেওঁক নিজৰ ঘৰলৈ যোৱাৰ বাবে লগ ধৰে। ইউছুফ পাঠানে তেওঁৰ সৰলতা দেখি অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰিলে।
তেওঁ সেই ঘৰটোত উপস্থিত হ'লগৈ য'ত সমীৰে নিজৰ পৰিয়ালৰ সৈতে বাস কৰে। ইউছুফ পাঠানে তাত মাটিতে বহি বৰ হেঁপাহেৰে ভাত আৰু পশ্চিমবংগৰ বিখ্যাত ব্যঞ্জন ‘শুক্তো’ খায়। কিন্তু যেতিয়াই তেওঁৰ চকু ঘৰৰ চুক-কোণবোৰত পৰিল, তেওঁ আচৰিত হৈ পৰিল।
পদকেৰে ভৰি থকা ভগ্ন বেৰবোৰ
সেই কেঁচা ঘৰটোৰ ভিতৰতে সমীৰ চৰ্দাৰে নিজৰ গোটেই জীৱনৰ সম্পত্তি সযতনে সাঁচি ৰাখিছে। পুৰণি মেজ আৰু ভঙা আলমাৰীবোৰ জিলিকি থকা ট্ৰফী আৰু মেডেলেৰে ভৰি আছে। এই দৃশ্যটো যেনেদৰে হৃদয়স্পৰ্শী, তেনেদৰেই ভয়ংকৰো।
এই দৃশ্যটোৱে চিঞৰি চিঞৰি কৈ আছে যে সমীৰ তেওঁৰ সময়ৰ কিমান ডাঙৰ খেলুৱৈ আছিল। তেওঁৰ আলমাৰিত সজাই ৰখা এই পুৰস্কাৰবোৰে কোনো ডাঙৰ অট্টালিকাৰ সৌন্দর্য বৃদ্ধি কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু দুখৰ বিষয় যে, এইবোৰে এনে এখন চালৰ তলত ধূলিৰ চামনি পৰি আছে, যি যিকোনো মুহূৰ্ততে খহি পৰিব পাৰে।
ইউছুফ পাঠান
অভাৱৰ মাজত পিষ্ট প্ৰতিভা
সমীৰ চৰ্দাৰৰ কাহিনী ভাৰতৰ ক্ৰীড়া ব্যৱস্থাৰ বিফলতাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰমাণ। আমাৰ গাঁওবোৰত প্ৰতিভাৰ কোনো অভাৱ নাই। অভাৱ কেৱল এখন সঠিক মঞ্চ আৰু চৰকাৰী সাহায্যৰ। সমীৰে নিজৰ সমগ্ৰ জীৱন ফুটবলৰ নামত উছৰ্গা কৰিলে। তেওঁ আজিও পশ্চিমবংগৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত সৰু সৰু ল'ৰা-ছোৱালীক ফুটবলৰ সৰু-বৰ কৌশলবোৰ শিকায়। তেওঁ ভৱিষ্যতৰ নক্ষত্ৰ গঢ় দি আছে। কিন্তু প্ৰশ্নটো হ'ল, তেওঁৰ নিজৰ ভৱিষ্যত কি? যিগৰাকী খেলুৱৈয়ে মৌলিক প্ৰয়োজনসমূহ পূৰণ কৰিবলৈকে সংগ্ৰাম কৰিবলগীয়া হৈছে, তেওঁৰ বাবে সেই সোণ-ৰূপৰ মেডেলবোৰৰ মূল্যই বা কিমান?
ইউছুফ পাঠানৰ পোষ্ট আৰু বৰ্ধিত আশা
ইউছুফ পাঠান নিজেই এজন ডাঙৰ খেলুৱৈ। এজন খেলুৱৈৰ বাবে তেওঁৰ ট্ৰফীবোৰৰ মূল্য কিমান, সেয়া তেওঁ ভালদৰেই বুজে। তেওঁ সমীৰ চৰ্দাৰক প্ৰশংসা কৰি ভিডিঅ’টো আপলোড কৰিলে সঁচা, কিন্তু এতিয়া মানুহে তেওঁৰ পৰা বাস্তৱ ক্ষেত্ৰত সহায় আশা কৰিছে। ইউছুফ এতিয়া কেৱল এজন ক্ৰিকেটাৰেই নহয়, শাসকীয় দলৰ এজন সাংসদো। স্থানীয় লোকসকলৰ মাজত এতিয়া এই কথাৰহে চৰ্চা চলিছে যে সাংসদগৰাকীয়ে কেৱল ভাত খায়েই গুচি যাব নেকি, নে সমীৰৰ কোচিং প্ৰতিষ্ঠানটোৰ বাবে কিবা এটা ব্যৱস্থাও কৰিব।
সাংসদগৰাকীয়ে নিজৰ পোষ্টটোত লিখিছে যে তেওঁ চুবুৰীয়াৰ সমস্যাবোৰ শুনিলে আৰু পৰিয়ালটোৰ সৈতে সময় অতিবাহিত কৰিলে। কিন্তু ক্ৰীড়াপ্ৰেমীসকলৰ মতে, সমস্যা শুনাৰ দিন এতিয়া উকলিল। এতিয়া সমাধানৰ প্ৰয়োজন। সমীৰ চৰ্দাৰৰ দৰে এজন ক’চক কেৱল সহানুভূতিৰ প্ৰয়োজন নাই। তেওঁক লাগে এক মৰ্যাদাপূৰ্ণ জীৱন আৰু এটা আধুনিক কোচিং চেণ্টাৰ, যাতে তেওঁ আৰু অধিক খেলুৱৈ গঢ়ি তুলিব পাৰে।
কোন এই সমীৰ চৰ্দাৰ?
সৰ্বভাৰতীয় ফুটবল ফেডাৰেচনৰ ৰেকৰ্ডে প্ৰমাণ কৰে যে সমীৰ চৰ্দাৰ বেংগল ফুটবল একাডেমীৰ দৰে আগশাৰীৰ প্ৰতিষ্ঠিত ক্লাবৰ সৈতেও জড়িত আছিল। তেওঁ এজন অতি দক্ষ খেলুৱৈ আছিল আৰু তেওঁৰ সেই ক্ৰীড়াৰ প্ৰতি থকা উন্মাদনা আজিও অটুট আছে। জিলা আৰু ৰাজ্যিক পৰ্যায়ত পদক জয় কৰিও অৱসৰৰ পিছত অন্ধকাৰত হেৰাই যোৱা হাজাৰ হাজাৰ অখ্যাত নায়কৰ ভিতৰত তেৱোঁ এজন। পশ্চিমবংগৰ দৰে ৰাজ্য, য’ত ফুটবলক এক ধৰ্ম হিচাপে গণ্য কৰা হয়, তাত এজন প্ৰবীণ ক’চৰ এনে অৱস্থা হোৱাটো সঁচাকৈয়ে লজ্জাজনক।
ট্ৰোফীৰে ভৰা এটি কোঠা
ব্যৱস্থাৰ ব্যৰ্থতাৰ প্ৰতীক
এই কাহিনী কেৱল সমীৰ চৰ্দাৰৰ নহয়। এয়া সেই সকলো খেলুৱৈৰ কাহিনী, যাৰ হাতত কেৰিয়াৰৰ শেষত কেৱল স্মৃতি আৰু কেইটুকুৰামান লোহাৰ টুকুৰা (শ্বিল্ড)হে বাকী থাকেগৈ। চৰকাৰে ‘খেলো ইণ্ডিয়া’ৰ দৰে অভিযান চলায়। কোটি কোটি টকাৰ বাজেট খৰচ কৰা হয়। কিন্তু এই ধনেই তৃণমূল পৰ্যায়ৰ ক’চসকলৰ ওচৰ পায়গৈনে? সমীৰ চৰ্দাৰৰ ভগ্নপ্ৰায় ঘৰটোৱেই এই কথাৰ সাক্ষী দিছে যে আমাৰ ব্যৱস্থাটোত ক’ৰবাত এক বিৰাট সুৰুঙা ৰৈ গৈছে।
ইউছুফ পাঠানৰ এই ভ্ৰমণে আন গভীৰ বিতৰ্কৰ সূচনা কৰিছে। আমাৰ ব্যৱস্থাটোৱে এই খেলুৱৈসকলৰ খবৰ ল'বনে? তেওঁলোকে কেতিয়াবা সেই স্থান পাবনে যাৰ তেওঁলোক প্ৰকৃততে অধিকাৰী? নে প্ৰতিবাৰৰ দৰেই কোনোবা ডাঙৰ নেতা আহিব, ফটো উঠিব আৰু গুচি যাব! সমীৰ চৰ্দাৰক আজি সহায়ৰ প্ৰয়োজন। তেওঁ নিজৰ কুটীৰৰ পৰা ওলাই আহি খেলপথাৰত পৰিৱৰ্তন আনিব বিচাৰে। আশা কৰা হৈছে যে এইবাৰ তেওঁৰ আহ্বান নীতি নিৰ্ধাৰণ কৰা লোকসকলৰ কাণত নিশ্চয়কৈ পৰিব। সহানুভূতিৰে পেট নভৰে, প্ৰাপ্য অধিকাৰ আৰু সন্মানেৰেহে জীৱন সুন্দৰ হয়।
