ইণ্টাৰমিডিয়েট (দ্বাদশ শ্ৰেণী) লৈকে পঢ়া-শুনা কৰাৰ পাছত তেওঁ পিতৃ মহম্মদ ইউছুফৰ সৈতে এই কামৰ আৰম্ভণি কৰিছিল। খঞ্জৰপুৰৰ এই অঞ্চলটো হিন্দু-মুছলমান উভয় সম্প্ৰদায়ৰ লোকৰ এক মিশ্ৰিত অঞ্চল। ইয়াত মছজিদো আছে আৰু মা দুৰ্গা-কালীৰ ডাঙৰ মন্দিৰো আছে। চহৰখনৰ চ'ক-চৌহদবোৰত বজৰংবলীৰ কেইবাটাও সৰু-বৰ মন্দিৰ আছে, য'ত প্ৰতি বছৰে ৰাম নৱমীত নতুন লংগোট আৰু পতাকা উত্তোলন কৰা হয়।
মহম্মদ খালিদে জনায় যে ৰাম নৱমীৰ পূৰ্বে তেওঁৰ ওচৰত কামৰ দ'ম বান্ধি যায়। যোৱা সাত দিন ধৰি তেওঁ কেৱল হনুমানৰ লংগোট আৰু গেৰুৱা পতাকা বনোৱাতেই ব্যস্ত হৈ আছে। এই সামগ্ৰীসমূহ ওচৰ-পাজৰৰ অঞ্চলবোৰলৈকো যোগান ধৰা হয়। যেতিয়া তেওঁক এই কামৰ বিষয়ে সোধা হৈছিল, তেতিয়া তেওঁ হাঁহি হাঁহি উত্তৰ দিছিল যে কাইলৈ ৰাম নৱমী আৰু ভক্তসকলক সময়মতে লংগোট প্ৰস্তুত কৰি দিয়াটো তেওঁৰ দায়িত্ব।
মহম্মদ খালিদ আহমেদ
কাৰোবাৰ বিশ্বাস আৰু ভক্তিত যাতে কোনো ধৰণৰ আউল নালাগে, তাৰ বাবে তেওঁ নিশা পলমলৈকে মেচিন চলাই থাকে। আটাইতকৈ ডাঙৰ কথাটো হ'ল যে খালিদে এই কামৰ বিনিময়ত কোনো নিৰ্দিষ্ট মূল্য বা বৃহৎ লাভালাভ নিবিচাৰে। গ্ৰাহকে নিজৰ শ্ৰদ্ধাৰে যিয়েই দিয়ে, তেওঁ সেয়াই আনন্দৰে গ্ৰহণ কৰে।
খালিদ আহমেদৰ মতে, তেওঁৰ বাবে এইটো কেৱল মাত্ৰ এটা কাম বা জীৱিকা নিৰ্বাহৰ উপায় নহয়। এইটো সামাজিক সম্প্ৰীতিৰ এক মাধ্যম। তেওঁ কয় যে তেওঁৰ উদ্দেশ্য ধন ঘটা নহয়, বৰং সমাজত শান্তি আৰু ভাতৃত্ববোধ বজাই ৰখাহে। ভগলপুৰৰ এনে এক সময়ো আছিল যেতিয়া এই চহৰখন সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষৰ বাবে কুখ্যাত আছিল। কিন্তু আজি মহম্মদ খালিদৰ দৰে মানুহে সেই ঘৃণাৰ স্মৃতিবোৰৰ ওপৰত মৰমৰ চিলাই কৰিছে।
হনুমানৰ লংগোট আৰু গেৰুৱা পতাকা বনোৱাত ব্যস্ত মহম্মদ খালিদ আহমেদ
