শেহতীয়াকৈ ইৰানৰ মিছাইল আক্ৰমণৰ খবৰে যেতিয়া ইজৰাইলৰ ডিমোনা চহৰক চৰ্চালৈ আনিছিল, তেতিয়া সমগ্ৰ বিশ্বৰ দৃষ্টি তাত থকা পাৰমাণৱিক কেন্দ্ৰটোৰ ওপৰত পৰিছিল। কিন্তু বহুত কম মানুহেহে জানে যে মৰুভূমিৰ মাজত অৱস্থিত এই চহৰখনৰ আত্মাত 'মাৰাঠী' সুবাস বিয়পি আছে। প্ৰায় চল্লিশ হাজাৰ জনসংখ্যাৰ এই চহৰখনত ৮ হাজাৰতকৈও অধিক লোক মাৰাঠীভাষী। ডিমোনাৰ অলি-গলিত ঘূৰি ফুৰিলে আপোনাৰ বিশ্বাসেই নহ'ব যে আপুনি ইজৰাইলৰ কোনোবা এখন চহৰত আছে। ইয়াৰ ঘৰবোৰৰ পৰা পোহা, বড়া-পাৱ আৰু জেলেপীৰ সুগন্ধি ভাহি আহে। সন্ধিয়া পাৰ্কবোৰত ক্ৰিকেটৰ চৰ্চা হয় আৰু ঘৰৰ ভিতৰত আজিও নিভাঁজ মাৰাঠী ভাষা কোৱা হয়। এই চহৰখন ইজৰাইলৰ মানচিত্ৰত এখন 'মিনি ভাৰত' বা সৰু ভাৰতৰ দৰে দেখা যায়।
ডিমোনাৰ এখন বিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰত কেইটিমান কণমানি
ডিমোনাৰ বিষয়ে সাধাৰণ ধাৰণাটো হ'ল যে ই কেৱল ইজৰাইলৰ পাৰমাণৱিক কাৰ্যসূচীৰ কেন্দ্ৰ। কিন্তু প্ৰকৃত সত্য ইয়াৰ পৰা বহু দূৰত আৰু বহুত বেছি আমোদজনক। এই চহৰখন উদ্যোগৰ এক প্ৰধান কেন্দ্ৰ। ১৯৮০-ৰ দশকত ইয়াত 'ডিমোনা টেক্সটাইল লিমিটেড'ৰ দৰে বৃহৎ কোম্পানীৰ আধিপত্য আছিল। আজিও চহৰখনৰ এক তৃতীয়াংশ লোকে ওচৰৰে 'ডেড ছী' (মৃত সাগৰ)ৰ ৰাসায়নিক উদ্যোগ, হাই-টেক কোম্পানী আৰু কাপোৰৰ কলবোৰ (টেক্সটাইল মিল)ত কাম কৰে। নেগেভ মৰুভূমিৰ এই শুষ্ক অঞ্চলত অৱস্থিত এই চহৰখন ১৯৫৫ চনত প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। ইয়াত বসবাস কৰা ভাৰতীয় মূলৰ ইহুদীসকল মূলতঃ ১৯৬০-ৰ দশকত আহি ইয়াত বসতি স্থাপন কৰিছিল। তেওঁলোকক 'বেনে ইজৰাইল' বুলি কোৱা হয়।
শাৰী আৰু বলিউডৰ মাজত ইহুদী পৰম্পৰা
ইজৰাইলত বসবাস কৰা এই ভাৰতীয় ইহুদীসকলৰ ইতিহাস প্ৰায় দুহেজাৰ বছৰ পুৰণি। এই লোকসকলে শতিকা ধৰি ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ, কেৰালা আৰু কলকাতাৰ দৰে অঞ্চলত কোনো ধৰণৰ বৈষম্য নোহোৱাকৈ শান্তিপূৰ্ণভাৱে বাস কৰিছিল। ১৯৪৮ চনত যেতিয়া ইজৰাইল এখন স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে গঢ় লৈ উঠিল, তেতিয়া "নিজৰ মাতৃভূমিলৈ" ঘূৰি যোৱাৰ চিন্তাই তেওঁলোকক আকৰ্ষিত কৰিছিল।
ইজৰাইলৰ 'মিনি মহাৰাষ্ট্ৰ' AI-ৰ দ্বাৰা সৃষ্ট ফটো
কিন্তু তেওঁলোকে নিজৰ লগত ভাৰতৰ স্মৃতি আৰু সংস্কৃতিও লৈ গৈছিল। আজিও ডিমোনাত অনুষ্ঠিত হোৱা বিয়াবোৰ কোনো বলিউডৰ চিনেমাৰ ছেটৰ দৰে লাগে। কইনাই শাৰী পিন্ধে আৰু বতাহত হিন্দী গানৰ সুৰ ভাহি আহে। ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতিবোৰ ইহুদী ধৰ্মৰ হ'লেও, উৎসৱৰ ৰং, সোৱাদ আৰু সংগীত সম্পূৰ্ণৰূপে ভাৰতীয় হয়। ইয়াত দীপাৱলী আৰু ওনামৰ দৰে উৎসৱবোৰ ঠিক মুম্বাই বা কোচিৰ দৰেই একে উৎসাহেৰে পালন কৰা হয়।
ভাৰতৰ মাটি আৰু ইজৰাইলৰ পৰিচয়
ভাৰতত ইহুদী সম্প্ৰদায়ে সদায় সন্মানেৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰি আহিছে আৰু বিকাশ লাভ কৰিছে। কোংকন উপকূলৰ 'বেনে ইজৰাইল'সকল মাৰাঠী সংস্কৃতিৰ লগত এনেদৰে মিলি গৈছিল যে তেওঁলোকে তাৰ ভাষা আৰু খাদ্যাভ্যাস সম্পূৰ্ণৰূপে আঁকোৱালি লৈছিল। কেৰালাৰ কোচিন ইহুদী আৰু বাগদাদী ইহুদীসকলেও ভাৰতৰ সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক বিকাশত এক বৃহৎ অৱদান আগবঢ়াইছিল। ভাৰতীয় ইতিহাসৰ বহুতো উজ্জ্বল নক্ষত্ৰ এই সম্প্ৰদায়ৰ পৰাই আহিছে।
ডিমোনাৰ মনোৰম প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ মাজত দুটি শিশু
১৯৭১ চনৰ যুদ্ধৰ নায়ক লেফটেনেণ্ট জেনেৰেল জে.এফ.আৰ. জেকব, কবি নিছিম ইজিকিয়েল অথবা হিন্দী চিনেমাৰ বিখ্যাত অভিনেত্ৰী সুলোচনা আৰু অভিনেতা ডেভিদ আব্ৰাহাম- এই সকলোৱে ভাৰতৰ নাম উজলাই তুলিছে। এষ্টাৰ ডেভিডে তেওঁৰ লেখনিৰ জৰিয়তে ভাৰতীয় ইহুদীসকলৰ জীৱনক বিশ্বৰ আগত তুলি ধৰিছিল, যাৰ বাবে তেওঁক সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল। মুম্বাইৰ বিখ্যাত ছাছুন হাস্পতাল আৰু বহুতো বিদ্যালয়ে আজিও এই সম্প্ৰদায়ৰ উদাৰতাৰ সাক্ষ্য বহন কৰে।
নেগেভৰ কঠোৰ ভৌগোলিক অৱস্থা আৰু ডিমোনাৰ গুৰুত্ব
ডিমোনা যিটো নেগেভ অঞ্চলত অৱস্থিত, সেয়া ইজৰাইলৰ দক্ষিণাংশৰ এক বিশাল শুষ্ক এলেকা। ই সমগ্ৰ ইজৰাইলৰ প্ৰায় ৬০ শতাংশ অংশ আৱৰি আছে। ভূতাত্ত্বিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা এই অঞ্চলটো চূণশিল আৰু ওখ শিলৰ পাহাৰেৰে আৱৰা। ইয়াৰ এক অনন্য বৈশিষ্ট্য হ'ল 'মাখতেশিম' বা ক্ষয়ীভৱনৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা গহ্বৰ (Crater)। ইয়াৰ ভিতৰত 'মাখতেশ ৰামোন' আটাইতকৈ বিশাল। এই অঞ্চলটো যিমান কঠোৰ, সিমানেই কৌশলগতভাৱেও গুৰুত্বপূৰ্ণ। ডিমোনা এই তপ্ত মৰুভূমিৰ মাজত এক ঔদ্যোগিক মৰুদ্যানৰ দৰে থিয় হৈ আছে।
