তেওঁ উল্লেখ কৰিছে যে, পৰিশোধৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দুটা ধৰণৰ মেহৰ আছে। প্ৰথমটো হৈছে নিকাহৰ সময়ত আদায় দিয়া মেহৰ বা তাৰ লগে লগে প্ৰদান কৰা হয় আৰু শ্বৰীয়তত এই পদ্ধতি পছন্দ কৰা হয়। পিছৰ পৰ্যায়ত বিলম্বিত মেহৰ দিবলগীয়া হয়, কিন্তু মহিলাগৰাকীৰ দাবীত তৎক্ষণাত পৰিশোধ কৰাটো বাধ্যতামূলক হৈ পৰে।
এক বাধ্যতামূলক ঋণ
মুফটি আফ্ৰোজ আলম কাছমীয়ে দৃঢ়তাৰে এই বিশ্বাসক নাকচ কৰে যে, কেৱল বিবাহ বিচ্ছেদৰ সময়তহে মেহৰ আদায় দিয়া হয়। তেওঁ স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে, বিবাহ বিচ্ছেদৰ সৈতে মেহৰৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই। আৰু ই এক বাধ্যতামূলক ঋণ, যাক স্বামীৰ জীৱনকালত পৰিশোধ কৰিব লাগিব। বিবাহ বিচ্ছেদৰ সময়ত বা স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত এগৰাকী মহিলাক তেওঁৰ মেহৰ ক্ষমা কৰিবলৈ বাধ্য কৰা বা হেঁচা প্ৰয়োগ কৰাক ইছলামত অত্যাচাৰ আৰু অন্যায় বুলি গণ্য কৰা হয়।
তেওঁ লগতে উল্লেখ কৰিছে যে, যদি কোনো মহিলাই কোনো ধৰণৰ হেঁচা, ভয়, জোৰ-জবৰদস্তি নোহোৱাকৈ নিজৰ মেহৰক স্বেচ্ছাই আৰু আনন্দৰে ক্ষমা কৰে, তেন্তে এনে ক্ষমাক বৈধ বুলি গণ্য কৰা হ’ব পাৰে। কিন্তু বাধ্যবাধকতাৰে লাভ কৰা ক্ষমাক শ্বৰীয়তত স্বীকৃতি দিয়া হোৱা নাই।
মুফটিয়ে লগতে এই ধাৰণাটোও নাকচ কৰে যে, কোৰাণ শিকোৱা বা উপাসনা কৰা কাৰ্যক মেহৰ হিচাপে নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰি। তেওঁ কয় যে, উপাসনা ব্যক্তিগত বিষয় আৰু ই মহিলাৰ আৰ্থিক অধিকাৰক সলনি কৰিব নোৱাৰে। মেহৰৰ এক স্পষ্ট নগদ মূল্য থাকিব লাগিব।
যৌতুক আৰু অতিৰিক্ততাৰ ক্ৰমবৰ্ধমান সংস্কৃতিক সমালোচনা কৰি তেওঁ উল্লেখ কৰিছে যে, আড়ম্বৰপূৰ্ণ বিয়া অনুষ্ঠিত কৰিবলৈ লাখ লাখ টকা ব্যয় কৰা হয়, যদিও মানুহে প্ৰায়ে মেহৰ দিবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰে, যিটো মহিলাগৰাকীৰ উচিত প্ৰাপ্য হয়। ইছলামে এই মনোভাৱৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছে আৰু মহিলাৰ অধিকাৰ সম্পূৰ্ণৰূপে আৰু সৎ পূৰণৰ আদেশ দিয়ে বুলিও তেওঁ উল্লেখ কৰিছে।
মুফটি আফ্ৰোজ আলম কাছমীয়ে অৱশেষত ইমাম, পণ্ডিত আৰু সামাজিক সংগঠনৰ প্ৰতি আহ্বান জনায় কয় যে, মেহৰৰ প্ৰকৃত গুৰুত্ব সম্পৰ্কে জনসাধাৰণক সজাগ কৰক, যাতে মহিলাৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত হয় আৰু সমাজত নিকাহৰ প্ৰকৃত ইছলামী ধাৰণা প্ৰতিষ্ঠা হয়।
