ছাবিৰ হুছেইন / গুৱাহাটী
৬১ বছৰ বয়সত, মই সেই ধাৰণাক প্ৰত্যাহ্বান জনাব বিচাৰিছিলো য'ত ভবা হয় যে বৃদ্ধ হোৱা মানেই জীৱনক ৰোমাঞ্চকৰ কৰি তোলা বস্তুবোৰৰ পৰা লাহে লাহে আঁতৰি অহা। সমাজে প্ৰায়ে বয়স বঢ়াৰ লগে লগে জীৱনৰ গতি লেহেমীয়া হোৱা, আশা হ্ৰাস পোৱা আৰু ক্ৰমান্বয়ে সংকুচিত হৈ অহা 'কমফৰ্ট জ'ন'ৰ মাজত জীয়াই থাকিবলৈ শিকাটোকে বুজায়। মই এই ধাৰণাটোৰ ওপৰত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিব বিচাৰিছিলো- কোনো শ্ল’গানৰ জৰিয়তে নহয়, বৰং সেই কামটো কৰি যিটো মই সদায় আটাইতকৈ বেছি ভাল পাওঁ: সেয়া হৈছে মটৰ চাইকেল চলাই পাহাৰলৈ যোৱা।
মোৰ বাবে মটৰস্পৰ্টছ বা মটৰচাইক্লিং কেতিয়াও কেৱল যন্ত্ৰ, অতিক্ৰম কৰা দূৰত্ব বা কোনো দুৰ্গম গিৰিপথ (পাছ) অতিক্ৰম কৰাৰ ৰোমাঞ্চতে সীমাবদ্ধ নাছিল। ই হৈছে স্বাধীনতা, অন্বেষণ আৰু মুকলি ৰাস্তাত সম্পূৰ্ণৰূপে জীৱন্ত অনুভৱ কৰাৰ এক অনুভূতি। ৬০ বছৰ বয়স হোৱাটো মই এই স্বাধীনতা ত্যাগ কৰাৰ কাৰণ হ'বলৈ দিব নিবিচাৰোঁ।
লাডাখৰ এক অতি মনোমোহা প্ৰান্তৰ মাজত লেখক
মই জানিবলৈ বিচাৰিছিলো যে জীৱনৰ এই কেঁকুৰিত প্ৰস্তুতি, শাৰীৰিক সক্ষমতা, অভিজ্ঞতা আৰু অনিশ্চয়তাক আকোঁৱালি লোৱাৰ ইচ্ছাশক্তিয়ে মোক কিমান দূৰলৈ লৈ যাব পাৰে। সক্ৰিয় বাৰ্ধক্যৰ (এক্টিভ এজিং) সন্ধান কৰাৰ এয়া আছিল মোৰ নিজা উপায়: বয়স লুকুৱাবলৈও বিচৰা নাছিলো বা শৰীৰটো আগৰ দৰেই একে আছে বুলিও দেখুৱাব বিচৰা নাছিলো, কেৱল বয়সৰ দোহাই দি মোৰ উচ্চাকাংক্ষাসমূহক সীমাবদ্ধ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিলো।
মই এইটো দেখুৱাব বিচাৰিছিলো যে ৬০ বছৰৰ পিছতো ৰোমাঞ্চ জীৱনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হৈ থাকিব পাৰে, যদিহে আমি আমাৰ সীমাবদ্ধতাসমূহৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ নকৰি তাৰ প্ৰতি সন্মান জনাওঁ। আৰু মোৰ এই বিশ্বাসক পৰীক্ষা কৰিবলৈ লাডাখতকৈ উত্তম ঠাই আন একো হ'ব নোৱাৰে, যাৰ ওখ পাহাৰীয়া গিৰিপথ, একা-বেঁকা ওখোৰা-মোখোৰা ৰাস্তা আৰু বিশাল, নিৰ্দয় প্ৰকৃতিয়ে মোক দশক দশক ধৰি আকৰ্ষণ কৰি আহিছে।
এইবাৰ মই মোৰ পত্নী সুধাৰ সৈতে মটৰচাইকেলৰে উভতি গৈছিলো, য’ত তেওঁ মোৰ পিছফালে (পিলিয়নত) বহিছিল। এয়া কেৱল কোনো প্ৰিয় গন্তব্যস্থানলৈ পুনৰ ভ্ৰমণ কৰিবলৈ যোৱাই নহয়, এয়া আছিল বয়সৰ লগে লগে ৰোমাঞ্চৰ হেঁপাহ কমি যোৱাৰ যে কোনো প্ৰয়োজন নাই তাক প্ৰমাণ কৰাৰ।
কিন্তু লাডাখেই কিয়? ইয়াৰ কাৰণ হ'ল লাডাখৰ এনে এক গভীৰ আকৰ্ষণ আছে যাক বৰ্ণনা কৰা কঠিন আৰু যাক আওকাণ কৰা তাতোকৈ বেছি কঠিন। আপুনি ইয়াৰ গছ-গছনি নথকা উদং পাহাৰ আৰু বতাহৰ কোব খোৱা উপত্যকাবোৰ পিছ পেলাই থৈ আহে, তথাপি আপোনাৰ সত্তাৰ এক অংশ ইয়াৰ উচ্চতাত অৱস্থিত হ্ৰদসমূহৰ নীলা পানী আৰু ইয়াৰ ঠাণ্ডা মৰুভূমিৰ নিস্তব্ধতাৰ মাজত ক’ৰবাত যেন ওলমি ৰয়।
ইয়াৰ প্ৰাচীন মঠ, আকাশলংঘী গিৰিপথ, শিলনিৰে ভৰা ৰাস্তা আৰু বৰফগলা পানীৰ সোঁতে তেজৰ গতি বঢ়াই তোলে আৰু ভ্ৰমণৰ হেঁপাহ জগাই তোলে। ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক দৃশ্য ইমানেই বিশাল যে কিছু সময়ৰ বাবে আন সকলোবোৰ যেন অস্পষ্ট হৈ পৰে। ইয়াৰ বাবে মাত্ৰ এটা যাত্ৰা কেতিয়াও যথেষ্ট নহয়।
খাৰডুং লা (পাছ)ত ছাবিৰ হুছেইন
মই নিজকে প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিলো যে মই উভতি আহিম। এই শৰৎ কালত মই সেই প্ৰতিশ্ৰুতি ৰাখিলো আৰু মোৰ পত্নীক পিছফালে বহুৱাই 'ৰয়েল এনফিল্ড হিমালয়ান ৪৫০' চলাইছিলো। আমাৰ দুয়োৰে এতিয়া আৰু কম বয়স নাছিল।
আচল কথাটোৱেই আছিল এইটো: এয়া দেখুওৱাৰ বাবে যে ৰোমাঞ্চ কোনো এক নিৰ্দিষ্ট বয়সত শেষ হোৱাটো জৰুৰী নহয়। আমি নিজকে শাৰীৰিকভাৱে সাজু কৰিবলৈ এমাহ ধৰি প্ৰশিক্ষণ লৈছিলো। এয়া আমি এতিয়াও ৩০ বছৰীয়া হৈ আছোঁ বুলি দেখুৱাবলৈ নাছিল, বৰং এইটো জানিবলৈ আছিল যে ষাঠিৰ দশকত ভৰি দিয়া দুজন মানুহে এতিয়াও কি কৰিব পাৰে।
এই যাত্ৰাটো ৰয়েল এনফিল্ডৰ বাবেহে সম্ভৱ হৈছিল, যিয়ে আমাক এখন 'হিমালয়ান ৪৫০' আৰু ৰাইডিং গিয়াৰ প্ৰদান কৰিছিল। আমি ১৬ ছেপ্টেম্বৰত পুৱাই দিল্লীৰ পৰা যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলো। ৩৬০ কিলোমিটাৰ অতিক্ৰম কৰাৰ পিছত ভাগৰে আমাক হেঁচা মাৰি ধৰিলে। মনালী তেতিয়াও যথেষ্ট দূৰত থকা এখন চহৰ আছিল, সেয়েহে আমি মাণ্ডীৰ পৰা ৪০ কিলোমিটাৰ আগতেই ৰৈ গ'লো।
পিছদিনা পুৱা প্ৰচণ্ড বৰষুণৰ বাবে আমি ৰৈ থাকিবলগীয়া হ'ল আৰু দুপৰীয়াৰ ভাগতহে পুনৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিব পাৰিলো। আবেলিলৈ আমি অটল সুৰংগ পাৰ হৈ শুকান আৰু ৰৌদ্ৰোজ্জ্বল লাহোলোত প্ৰৱেশ কৰিলো।
তাৰ পিছদিনা, জিস্পালৈ যোৱা একা-বেঁকা ৰাস্তাত, এটা 'হেয়াৰপিন বেণ্ড'ত মই বাইকখনৰ ভাৰসাম্যৰ হিচাপ মিলাব নোৱাৰি মটৰচাইকেলখন পেলাই দিলো। বৰ্ডাৰ ৰোডছ অৰ্গেনাইজেচন (BRO)ৰ এখন বাছ আৰু এখন SUV সহায়ৰ বাবে ৰৈ গ'ল। মোৰ পৰি যোৱাৰ অভ্যাস আছিল; কিন্তু সুধাৰ কামিহাড় এটাত আঘাত লাগিল।
জিস্পাত আমি বাৰালাচা লা-ৰে যাম নে শিংকুলাৰে যাম সেই লৈ আলোচনাত মিলিত হ'লো। এজন স্থানীয় লোকে সতৰ্ক কৰি দিলে যে গাটা লুপছৰ অৱস্থা বেয়া, আনহাতে, লেহৰ পৰা শিংকুলাৰ মাজেৰে উভতি অহা অষ্ট্ৰেলিয়ানৰ এটা দলে আনটো ৰাস্তাৰে যোৱাৰ পৰামৰ্শ দিলে।
"এইটো এটা দুৰ্দান্ত ৰাস্তা। ব্লেকটপ, ক’তো পানীৰ সোঁত নাই, কোনো বৰফ নাই। কেইটামান হেয়াৰপিন বেণ্ড আছে, কিন্তু সেয়াটো যাত্ৰাৰেই এটা অংশ। আমি বাৰালাচা লা-ৰ মাজেৰে লেহলৈ গৈছিলো, কিন্তু গাটা লুপছ সঁচাকৈয়ে বহুত ভয়ানক আছিল। আৰু আমি একেটা ৰাস্তাৰে উভতি আহিব নিবিচাৰিলো।"
আমি শিংকুলাকে বাছনি কৰিলো। গুৰুগ্ৰামৰ পৰা কোনো পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত কাৰ্যসূচী নোহোৱাকৈ আমাৰ ৰিজৰ্টত তৰুণ নামৰ প্ৰায় ৩৫ বছৰীয়া এজন ৰাইডাৰ উপস্থিত হৈছিল। মই তেওঁকো আমাৰ লগত যোগ দিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনালো।
লেহত ছাবিৰ হুছিয়ান আৰু তেওঁৰ পত্নী সুধা
জান্সকাৰলৈ যোৱা ৰাস্তাটো বৰ কঠিন আছিল, যিটো গিৰিপথৰ পৰা ইটোৰ পিছত সিটোকৈ চোকা হেয়াৰপিন বেণ্ডৰ মাজেৰে দ্ৰুতগতিকৈ ওপৰলৈ উঠি গৈছিল। তেনে এটা আওহতীয়া উঠনীয়া হেয়াৰপিন বেণ্ডত মই আকৌ পৰি গ'লো। আমাৰ ৰাইডিং গিয়াৰসমূহে আমাক গুৰুতৰ আঘাতৰ পৰা বচালে যদিও সুধাৰ কামিহাড়ৰ বিষ আৰু বাঢ়ি গ'ল।
তেওঁ এতিয়া আৰু বাইকত উঠিব পৰা অৱস্থাত নাছিল। তেওঁ পাডুমলৈ যাবলৈ এখন কেব ল'লে, আনহাতে তৰুণ আৰু মই তেওঁৰ গাড়ীখনৰ আগে আগে শিংকুলাৰ ফালে আগবাঢ়িলো। ১৬,৫০০ ফুটতকৈয়ো অধিক উচ্চতাত এই গিৰিপথটোৱে জান্সকাৰৰ বিশালতাৰ লগত সংযোগ স্থাপন কৰিলে। ঢালত নামি যোৱাৰ এঘণ্টাৰ পিছত, পাডুম পোৱাৰ ঠিক আগতে আমি এটা অখণ্ড শিলাখণ্ড— গোম্বো ৰংজোন অৰ্থাৎ 'ঈশ্বৰৰ পাহাৰ'ৰ তলত ফটো উঠিবলৈ কিছু সময় জিৰণি ল'লো।
পিছদিনা পুৱা সুধা কেবেৰে আগবাঢ়িল আৰু লেহ পালেগৈ। তৰুণ আৰু মই জান্সকাৰৰ গভীৰ উপত্যকা আৰু পাহাৰবোৰৰ মাজেৰে লেহৰ ফালে আগবাঢ়িলো, যিয়ে আমি একেলগে আৰম্ভ কৰা যাত্ৰাটোৰ এক বেলেগ ছন্দ কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল। আমি সুধা লেহ পোৱাৰ কেইঘণ্টামান পিছত তাত উপস্থিত হ'লো।
সুধা কেতিয়াও কেৱল এগৰাকী যাত্ৰী নাছিল। তেওঁ অসুবিধাৰ ভাগ লৈছিল, বিপদাশংকাবোৰৰ ওপৰত প্ৰশ্ন কৰিছিল আৰু যাত্ৰাৰ জোকাৰণিবোৰো সহ্য কৰিছিল। তেওঁ মোৰ পিছফালে থকাৰ বাবে ৰাস্তাটো যেন ভাগ হৈ যোৱা যেন লাগিছিল। আকৌ অকলে বাইক চলোৱাটো আচৰিত ধৰণে অসম্পূৰ্ণ যেন অনুভৱ হৈছিল। লেহৰ এটা ৰয়েল এনফিল্ড শ্ব'ৰুমত, য'লৈ মই মটৰচাইকেলখন ছাৰ্ভিচিং কৰাবলৈ গৈছিলো, মোৰ এদল যুৱ ৰাইডাৰৰ সৈতে সাক্ষাৎ হৈছিল। তেওঁলোকৰ মাজৰ এজনে মোৰ বয়স সুধিলে।
"৬১," মই উত্তৰ দিলো।
"এয়া আচৰিত," সি ক'লে। "আৰু আপুনি অকলে বাইক চলাই আহিছে?"
"নহয়। মোৰ পত্নী মোৰ লগত আছে।"
"৬০ বছৰ বয়সত খুব কম মানুহহে মটৰচাইকেল লৈ লাডাখলৈ আহে। আপোনাৰ সঁচাকৈয়ে বহুত উৎসাহ আছে। আৰু আপুনি সৌভাগ্যৱান যে আপোনাৰ পত্নী আপোনাৰ লগত পিছফালে বহিবলৈ মান্তি হ'ল।"
"বাৰু," মই উত্তৰ দিলো, "যেতিয়া মই ককা হ'ম, তেতিয়া মোক শুনাবলৈ সাধুকথাৰ প্ৰয়োজন হ'ব নহয়।"
তাৰ আচৰিত হোৱা ভাবটো মোৰ মনত ৰৈ গ'ল। মই ৫০ৰ ঊৰ্ধৰ এজনো ভাৰতীয়ক মটৰচাইকেল চলাই থকা দেখা নাপালোঁ, অৱশ্যে মোৰ সমবয়সীয়া বিদেশী, আনকি তাতোকৈয়ো বয়সীয়াল লোকসকলে গোটেই লাডাখতে আনন্দৰে হিমালয়ান ৪৫০ চলাই ফুৰিছিল। হয়তো বয়স বাঢ়িলে আমাক আচলতে কিহৰ প্ৰয়োজন আৰু আমি কি অসম্ভৱ বুলি মানি লওঁ- সেই বিষয়ে আমি পুনৰ বিবেচনা কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে।
পেংগং ছো
লেহৰ পৰা তৰুণ আৰু মই টুৰটুকৰ ফালে আগবাঢ়িলো আৰু সুধা তাতেই ৰৈ গ'ল। এক ভয়ংকৰ বৰফৰ ধুমুহাই দুচকীয়া বাহনৰ বাবে খাৰদুং লা বন্ধ কৰি দিলে, যাৰ বাবে আমি চাং লা-ৰ মাজেৰে পেংগং ছোলৈ যাবলৈ বাধ্য হ'লো।
এক দীঘলীয়া ৰাস্তা আৰু ছঘণ্টাৰ মূৰত পেংগং ছােৱে মোক আকৌ এবাৰ সন্মোহিত কৰিলে। ১৯৯৮ চনত পেংগং ছোক প্ৰথমবাৰৰ বাবে দেখি মই যি বিস্ময় অনুভৱ কৰিছিলো, একেই অনুভৱ আজিও হ'ল। ইয়াৰ কোনো যাদুৱেই ম্লান পৰা নাছিল। এক অভাৱনীয় নীলা আকাশৰ তলত নীলা ৰঙৰ বিভিন্ন আভাৰ সৈতে, য'ত সিঁচৰতি হৈ থকা ডাৱৰবোৰে ওখ পাহাৰবোৰত পোহৰ আৰু ছাঁৰ এক যাদুকৰী প্ৰভাৱ সৃষ্টি কৰে, পেংগং ছো মোৰ মনত এখন পোষ্টকাৰ্ডৰ দৰে ছপা হৈ আছে।
আৰু তাৰপিছত, অফ-ৰ’ডিং নকৰিলে লাডাখলৈ যোৱাৰ নো কি অৰ্থ! পিছদিনা পুৱা পানামিকৰ ৰাস্তাত অফ-ৰ’ডিঙৰ দীঘলীয়া পথ, পানীৰ সোঁত আৰু ধূলিৰ ধুমুহাই আমাৰ পৰীক্ষা ল'লে। নিজৰ টেগলাইন সাৰ্থক কৰি হিমালয়ান ৪৫০ চলি থাকিল: 'Built for all roads. Built for no roads.' আমি নিজৰ ৰাইডিং চ্যুটত ধূলিৰ ডাঠ প্ৰলেপ সানি পানামিক পালোঁগৈ।
এটা আৰামদায়ক হোমষ্টেত ৰাতিটো কটোৱাৰ পিছত আমি চিয়াচেন বেচ কেম্পলৈ আগবাঢ়িলো, যিটো ১৯৯৮ চনৰ পৰাই মোৰ সপোনৰ তালিকাত আছিল। অৱশেষত মই তাত উপস্থিত আছিলো, মোৰ চাৰিওফালে আছিল কাৰাকোৰাম আৰু চাল্টোৰো পৰ্বতমালা আৰু ওচৰতে বৈ আছিল নুব্ৰা নদী। মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ভাল বস্তুবোৰ মই পলমকৈ পাইছো। আৰু চিয়াচেন বেচ কেম্পলৈ কৰা যাত্ৰা তাৰ ভিতৰতে অন্যতম।
পিছদিনা পুৱা মোৰ সামান্য জ্বৰ উঠিল। দিন বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে ই আৰু বেছি হ'বলৈ ধৰিলে আৰু ভাৰতত এডভেন্সাৰ মটৰস্পৰ্টছৰ পৱিত্ৰ তীৰ্থস্বৰূপ খাৰদুং লা অতিক্ৰম কৰাটো— এক কষ্টকৰ ব্যায়ামত পৰিণত হ'ল, কিয়নো মই ভাগৰৰ সৈতে যুঁজি আছিলো।
লাডাখৰ মনোমোহা প্ৰাকৃতিক দৃশ্য
সেই সময়লৈকে মই ৰাস্তাটোৱে মোক ক'লৈ লৈ গৈছে সেই বিষয়ে কমকৈ ভাবিছিলো আৰু ই মোক আগতেই কি কি দিছে সেই বিষয়ে বেছিকৈ ভাবিছিলো। এই যাত্ৰাই মোক ভয়, বিষ, ক্লান্তি আৰু অনিশ্চয়তা তো দিছিলিয়েই, লগতে বিস্ময় আৰু কৃতজ্ঞতাৰ মুহূৰ্তও উপহাৰ দিছিল। ই মোক সোঁৱৰাই দিছিল যে শাৰীৰিক সক্ষমতা আৰু প্ৰস্তুতিৰ গুৰুত্ব আছে, সীমাবদ্ধতাসমূহক সন্মান কৰিব লাগে আৰু সাহস মানে সাৱধানতাৰ অভাৱ নহয়।
সুধা আৰু মোৰ বাবে, এই যাত্ৰা কেৱল ৰাস্তাবোৰ জয় কৰাতকৈ বেছি আছিল ইজনে সিজনৰ সৈতে সেয়া ভগাই লোৱাটোহে। বৃদ্ধ হোৱা মানে আমাৰ উচ্চাকাংক্ষাবোৰ সৰু হৈ যাব লাগে বুলি কোনো কথা নাই। ৬০ বছৰ বয়সত আপুনি জানেই যে ৰাস্তাত আঙুলিমূৰত লেখিব পৰা কেইটামান কেঁকুৰিহে বাকী আছে আৰু যিমান পাৰি সিমান কেঁকুৰি কেনেকৈ অতিক্ৰম কৰা যায় সেয়া চাবলৈ চেষ্টা কৰাটোৱেই নিজৰ মাজতে এক পৰ্যাপ্ত কাৰণ। মই অনুভৱ কৰিলো যে ৰোমাঞ্চৰ সন্ধান কৰাৰ স্বাধীনতাই হৈছে বেংক-বেলেঞ্চ বা গেৰেজত ৰৈ থকা কোনো জিলিকি থকা স্পৰ্টছ কাৰতকৈ বহুগুণে ডাঙৰ এক শক্তি।
ভাৰতৰ সুদূৰ উত্তৰলৈ কৰা এয়া মোৰ নৱম যাত্ৰা আছিল, কিন্তু লাডাখে আকৌ মাতিছে। হয়তো এয়াই ইয়াৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আকৰ্ষণ: ই আপোনাক কেৱল পাহাৰলৈ ঘূৰি যোৱাৰ বাবেই নহয়, সেই ব্যক্তিজনৰ কাষলৈ ঘূৰি যাবলৈয়ো অনুপ্ৰাণিত কৰে যাক আপুনি ৰাস্তাত নিজৰ মাজতেই বিচাৰি পায়।
(লেখক এজন অসমীয়া আৰু পেছাত সাংবাদিক আৰু ভ্ৰমণ-অনুৰাগী)
