ডাউদী বোহৰা সম্প্ৰদায়ৰ আব্দুলকাদিৰ ইন্দোৰৱালাই ‘আৱাজ- দ্য ভইচ’ৰ সৈতে হোৱা কথা-বতৰাত গৌৰৱেৰে কয় যে, এক শক্তিশালী মানসিকতাই তেওঁক নিৰাশাৰ অন্ধকাৰত ডুব যোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলে। কেতিয়াও হাৰ নামানা তেওঁৰ স্বভাৱটোৱে তেওঁৰ জীৱনলৈ এক নতুন দিশ কঢ়িয়াই আনিলে। যাৰ ফলস্বৰূপ, হাত অবিহনে যিটো জীৱন এসময়ত অতিকৈ কঠিন যেন লাগিছিল, সেয়া এতিয়া তেওঁৰ বাবে একেবাৰে স্বাভাৱিক হৈ পৰিছে।
মধ্যপ্ৰদেশৰ ৰতলামৰ বাসিন্দা আব্দুলকাদিৰ ইন্দোৰৱালাৰ বাবে ছুইমিং পুলটোৱেই হৈ পৰিছিল এনে এখন যুঁজৰ পথাৰ, য’ত তেওঁ জীৱনৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতাত নামিছিল। সাহস, সংকল্প, আৱেগ আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ জৰিয়তে তেওঁ প্ৰতিবন্ধকতাই জাপি দিয়া সীমাবদ্ধতাক অতিক্ৰম কৰি বহুদূৰ আগুৱাই গৈছে।
সংগ্ৰাম আৰু সফলতাৰ এই যাত্ৰাত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে তেওঁৰ পিতৃ হুছেইন ইন্দোৰৱালাই। সেই ভয়াৱহ দুৰ্ঘটনাটোৰ পাছতো পুত্ৰ যাতে নিৰাশাৰ গৰ্ভলৈ সোমাই নাযায়, সেইটো তেওঁ নিশ্চিত কৰিছিল। আজি আব্দুলকাদিৰে পেৰা ছুইমিঙত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিযোগিতাত পদক জিনিবলৈ সক্ষম হৈছে।
১০ হাজাৰ ভল্টৰ ইলেক্ট্ৰিক শ্বক
বিদ্যুতৰ এটা ভয়াৱহ শ্বকে আব্দুলকাদিৰ ইন্দোৰৱালাৰ জীৱন জোকাৰি গৈছিল। সেয়া কোনো সাধাৰণ শ্বক নাছিল, আছিল ১০,০০০ ভল্টৰ এক ভয়ংকৰ বিদ্যুৎ প্ৰবাহ।
তেওঁ ‘আৱাজ- দ্য ভইচ’ক জানিবলৈ দিয়ে যে ২০১৪ চনত ভূপালত থকা ককাকৰ ঘৰলৈ যাওঁতেই এই দুৰ্ঘটনাটো ঘটিছিল। সেই দুৰ্ঘটনাত তেওঁৰ দুয়োখন হাত বেয়াকৈ পুৰি গৈছিল। সংক্ৰমণ বিয়পা ৰোধ কৰিবলৈ চিকিৎসকে তেওঁৰ দুয়োখন হাত কাটি পেলাবলৈ বাধ্য হৈছিল। সেই সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল মাত্ৰ সাত বছৰ।
জীৱনটো অন্ধকাৰে আৱৰি ধৰা যেন অনুভৱ হৈছিল আৰু নিৰাশাই তেওঁক গ্ৰাস কৰিবলৈ ধৰিছিল। কিন্তু, পৰিয়ালৰ উৎসাহ আৰু সমৰ্থনে সেই অন্ধকাৰক পোহৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰাত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।
দুৰ্ঘটনাৰ পৰৱৰ্তী জীৱন
সেই ভয়াৱহ দুৰ্ঘটনাটোৰ পিছত সৰু আব্দুলকাদিৰৰ সন্মুখত প্ৰাথমিক আৰু আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বানটো আছিল নিজৰ দৈনন্দিন কাম-কাজবোৰ পুনৰাই শিকি উঠাটো। তেওঁৰ শিক্ষাৰ বাবে লিখাটো আছিল অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ। সেয়েহে তেওঁ হাতৰ পৰিৱৰ্তে ভৰিৰে লিখাৰ অভ্যাস আৰম্ভ কৰিলে। কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু দৃঢ় সংকল্পৰ জৰিয়তে মাত্ৰ ছমাহৰ ভিতৰতেই তেওঁ ভৰিৰে লিখিব পৰাকৈ সক্ষম হৈ উঠিল।
‘আৱাজ- দ্য ভইচ’ৰ সৈতে হোৱা কথা-বতৰাত তেওঁৰ পিতৃ হুছেইন ইন্দোৰৱালাই কয় যে তেওঁ নিজৰ পুত্ৰক আনতকৈ কোনো গুণে কম বা কোনো কাম কৰিবলৈ অক্ষম বুলি কেতিয়াও অনুভৱ কৰিবলৈ নিদিয়াৰ এক প্ৰতিশ্ৰুতি লৈছিল। সেয়েহে তেওঁ আব্দুলকাদিৰক প্ৰতিবন্ধকতাৰ বাবে অসহায় বুলি কেতিয়াও গণ্য কৰা নাছিল। যেতিয়াই কোনোবাই তেওঁৰ ফালে পুতৌৰ দৃষ্টিৰে চাইছিল, তেতিয়াই তেওঁলোকক তেনে কৰিবলৈ তেওঁ বাধা দিছিল।
এই ইতিবাচক দৃষ্টিভংগীয়েই আব্দুলকাদিৰৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শক্তি হৈ পৰিছিল। আব্দুলকাদিৰে নিজেই কয় যে তেওঁ কেতিয়াও ভয় কৰা নাছিল। জীৱনত তেওঁ যিকোনো বস্তুৱেই অৰ্জন কৰিব পাৰিব বুলি পিতৃ-মাতৃয়ে ৰখা বিশ্বাসেই তেওঁক অপৰিসীম শক্তি প্ৰদান কৰিছিল।
"হতাশা বিকল্প নহয়"
যিটো দুৰ্ঘটনাই আব্দুলকাদিৰ ইন্দোৰৱালাৰ জীৱন সলনি কৰি দিছিল, সেইটো তেওঁৰ পিতৃ হুছেইন ইন্দোৰৱালাৰ বাবেও কোনো দুৰ্যোগতকৈ কম নাছিল। হুছেইনে যোৱা ৩৫ বছৰ ধৰি ৰতলামত বসবাস কৰি আহিছে আৰু তেওঁৰ এখন ৰং আৰু হাৰ্ডৱেৰৰ ব্যৱসায় আছে। ‘আৱাজ- দ্য ভইচ’ৰ সৈতে হোৱা কথা-বতৰাত তেওঁ কয় যে দুৰ্ঘটনাটোৰ পিছত এনে লাগিছিল যেন তেওঁৰ পুত্ৰৰ জীৱনৰ অৱসান ঘটিল।
কিন্তু সেই কঠিন সময়ছোৱাত পৰিয়ালটো অকলশৰীয়া নাছিল। বন্ধু-বান্ধৱ, ওচৰ-চুবুৰীয়া আৰু বিদ্যালয় কৰ্তৃপক্ষই হুছেইন আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালটোক যথেষ্ট সাহস দিছিল আৰু আশ্বাস দিছিল যে তেওঁলোকে আব্দুলকাদিৰক তেওঁৰ শিক্ষা আৰু ভৱিষ্যতৰ যাত্ৰাত সম্পূৰ্ণ সমৰ্থন আগবঢ়াব।
আব্দুলকাদিৰৰ বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষগৰাকীয়েও তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ আহি পিতৃ-মাতৃক এইবুলি আশ্বাস দিছিল যে বিদ্যালয়খনে তেওঁৰ শিক্ষাৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব ল’ব আৰু তেওঁক দ্বাদশ শ্ৰেণীলৈকে পঢ়া-শুনা চলাই নিবলৈ সকলো ধৰণৰ সহায় কৰিব।
এই সময়ছোৱাতেই পৰিয়ালটোৱে ছ’চিয়েল মিডিয়াত পেৰা-স্প’ৰ্টছৰ কিছুমান ছবি দেখিবলৈ পায়। তেওঁলোকে দেখিলে যে বিশেষভাৱে সক্ষম শিশুসকলোৱে পদক জয় কৰিছে। হুছেইনে অনুভৱ কৰিলে যে হয়তো তেওঁৰ পুত্ৰৰ বাবেও এক নতুন পথৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে। তেতিয়াই আব্দুলকাদিৰক সাঁতোৰৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়। অতি সোনকালেই তেওঁ নিজৰ সামৰ্থ্য প্ৰমাণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
প্ৰশিক্ষক ৰাজা ৰাঠোৰে দেখুৱালে এক নতুন পথ
আব্দুলকাদিৰৰ মতে, এই নতুন আৰম্ভণিত আন এগৰাকী ব্যক্তিয়ে এক নিৰ্ণায়ক ভূমিকা পালন কৰিছিল। সেই ব্যক্তিগৰাকী আছিল তেওঁৰ প্ৰশিক্ষক ৰাজা ৰাঠোৰ, যিয়ে তেওঁক সাঁতোৰ শিকোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল।
আব্দুল কাদিৰ
প্ৰথম অৱস্থাত সাঁতোৰৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল শাৰীৰিক উন্নতি আৰু পুনৰ্সংস্থাপন। কিন্তু অতি সোনকালেই প্ৰশিক্ষক আৰু পিতৃ-মাতৃয়ে উপলব্ধি কৰিলে যে আব্দুলকাদিৰৰ মাজত অসাধাৰণ প্ৰতিভা আছে। ৰাজা ৰাঠোৰে আব্দুল কাদিৰক প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু আজিলৈকে তেওঁৰ পৰা মাচুল হিচাপে এটকাও লোৱা নাই।
আব্দুলকাদিৰেও নিজৰ সকলো শক্তি সাঁতোৰৰ বাবে উছৰ্গা কৰিলে। হাত অবিহনে পানীত শৰীৰৰ ভাৰসাম্য বজাই ৰখাটো, উশাহ-নিশাহ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাটো আৰু প্ৰয়োজনীয় দ্ৰুতগতিত সাঁতোৰাটো তেওঁৰ বাবে আছিল একো একোটা ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান। কিন্তু নিৰন্তৰ অনুশীলনে লাহে লাহে এই কঠিন প্ৰত্যাহ্বানবোৰকেই তেওঁৰ শক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিলে।
কল্পনা কৰকচোন! মাত্ৰ সাত বছৰ বয়সতে দুয়োখন হাত হেৰুওৱাৰ পিছত, মাত্ৰ এবছৰৰ ভিতৰতে তেওঁ বেলগাম পেৰা নেচনেল গেমছত একেৰাহে কেইবাটাও পদক জয় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।
ৰাষ্ট্ৰীয়ৰ পৰা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিযোগিতালৈ
‘আৱাজ- দ্য ভইচ’ৰ সৈতে হোৱা কথা-বতৰাত আব্দুলকাদিৰে জনায় যে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত ২৩ টা স্বৰ্ণ আৰু ৩ টা ৰূপৰ পদক জয় কৰাৰ লগতে কেইবাটাও ৰাষ্ট্ৰীয় অভিলেখ গঢ়িছে। ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত তেওঁৰ এই প্ৰদৰ্শনেই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিযোগিতাৰ দুৱাৰ মুকলি কৰি দিলে।
ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি তেওঁ ২০২৪ চনত ইজিপ্তত অনুষ্ঠিত ‘চিটি পেৰা ছুইমিং ৱৰ্ল্ড ছিৰিজ’ত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু এক চমকপ্ৰদ প্ৰদৰ্শন দাঙি ধৰে। তেওঁ ৫০ মিটাৰ বেকষ্ট্ৰোকত স্বৰ্ণ পদক আৰু ৫০ মিটাৰ বাটাৰফ্লাইত ৰূপৰ পদক অৰ্জন কৰে।
তদুপৰি, ২০২৫ চনত ডুবাইত অনুষ্ঠিত এছিয়ান ইউথ পেৰা গেমছতো আব্দুলকাদিৰে ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি ৩ টা স্বৰ্ণ আৰু ১ টা ব্ৰঞ্জৰ পদক জয় কৰি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত নিজৰ প্ৰতিভাৰ প্ৰমাণ দিয়ে।
ইয়াৰ লগতে ২০২৫ চনৰ ৱৰ্ল্ড পেৰা ছুইমিং চেম্পিয়নশ্বিপতো ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি তেওঁ বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠ পেৰা সাঁতোৰবিদসকলৰ সৈতে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি নিজৰ অসাধাৰণ সামৰ্থ্য প্ৰদৰ্শন কৰে।
পৰৱৰ্তী লক্ষ্যঃ পেৰা এছিয়ান গেমছ
আব্দুলকাদিৰৰ এই যাত্ৰা এতিয়াই শেষ হোৱা নাই। গোলকীয় পৰ্যায়ৰ ইয়াতকৈয়ো বৃহৎ প্ৰতিযোগিতাবোৰৰ ওপৰত এতিয়া তেওঁৰ লক্ষ্য। ১৫ অক্টোবৰৰ পৰা জাপানত অনুষ্ঠিত হ’বলগীয়া পেৰা এছিয়ান গেমছত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ তেওঁ নিৰ্বাচিত হৈছে।
‘আৱাজ- দ্য ভইচ’ক তেওঁ জনায় যে তেওঁ বৰ্তমান গান্ধীনগৰৰ ‘স্প’ৰ্টছ অথৰিটি অৱ ইণ্ডিয়া’ (SAI) কমপ্লেক্সত প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰি আছে। এছিয়ান গেমছত পদক জয় কৰাই তেওঁৰ মূল লক্ষ্য আৰু ইয়াৰ বাবেই তেওঁ তীব্ৰ অনুশীলনত ব্যস্ত। তেওঁ প্ৰতিদিনে পুৱা আৰু গধূলি ছুইমিং পুলত কেইবাঘণ্টাও ধৰি প্ৰশিক্ষণ লয়।
তেওঁৰ মতে, তেওঁৰ এই যাত্ৰাৰ এয়া মাত্ৰ আৰম্ভণিহে। তেওঁৰ দৃষ্টি এতিয়া পেৰালিম্পিক গেমছৰ ওপৰত নিৱদ্ধ। এদশক আগতে ১০,০০০ ভল্টৰ বিদ্যুতৰ শ্বকে তেওঁৰ দুয়োখন হাত কাঢ়ি নিছিল সঁচা, কিন্তু সেই দুৰ্ঘটনাই তেওঁৰ অদম্য সাহসক কাঢ়ি নিব নোৱাৰিলে।
পিতৃ-মাতৃৰ বিশ্বাস, প্ৰশিক্ষকৰ নিঃস্বাৰ্থ প্ৰয়াস আৰু তেওঁৰ নিজৰ নিৰন্তৰ সংগ্ৰামৰ বলত আব্দুলকাদিৰে প্ৰমাণ কৰি দিলে যে এজন ব্যক্তি আৰু তেওঁৰ সপোনৰ মাজত শাৰীৰিক সীমাবদ্ধতা কেতিয়াও চূড়ান্ত হেঙাৰ হ’ব নোৱাৰে।
আব্দুল কাদিৰ
তেওঁৰ পিতৃ হুছেইন ইন্দোৰৱালাই কয় যে আব্দুলকাদিৰৰ এই সফলতা নিশ্চিতভাৱে তেওঁৰ নিজৰেই সংগ্ৰামৰ ফল। কিন্তু তেওঁ লগতে বহুজনৰ আশীৰ্বাদ আৰু সমৰ্থনকো ইয়াৰ বাবে কৃতিত্ব দিয়ে।
আব্দুলকাদিৰে ডাউদী বোহৰা সম্প্ৰদায়ৰ আধ্যাত্মিক নেতা হিজ হোলিনেছ ছৈয়দনা মুফাদ্দল ছাইফুদ্দিনক কেইবাবাৰো সাক্ষাৎ কৰিছে। ছৈয়দনা মুফাদ্দল ছাইফুদ্দিনে তেওঁক আশীৰ্বাদ দিয়াৰ লগতে তেওঁৰ সাঁতোৰৰ প্ৰশিক্ষণৰ সকলো খৰচৰ দায়িত্ব সম্প্ৰদায়টোৱে গ্ৰহণ কৰিছে।
এক সুকীয়া বাৰ্তাঃ যি সকলোৰে মাজলৈ যোৱাৰ যোগ্য
বৰ্তমান BBS-ৰ দ্বিতীয় বৰ্ষত অধ্যয়নৰত আব্দুলকাদিৰে ‘আৱাজ- দ্য ভইচ’ক গভীৰ প্ৰত্যয়েৰে কয় যে, "যদি আপুনি মানসিকভাৱে শক্তিশালী, তেন্তে কোনো প্ৰতিবন্ধকতাই আপোনাৰ পথৰ হেঙাৰ হ'ব নোৱাৰে।" তেওঁ কয় যে পৰিস্থিতি যিমানেই জটিল নহওক কিয়, মানুহে কেতিয়াও হাৰ মানিব নালাগে। নিৰন্তৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰম সদায় অগ্ৰাধিকাৰ হোৱা উচিত। অনুশাসন জীৱনৰ এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ আৰু ইয়াৰ অবিহনে জীৱন অসম্পূৰ্ণ।
তেওঁ গৌৰৱেৰে উল্লেখ কৰে যে তেওঁৰ শক্তিশালী মানসিকতাই তেওঁক অভাৱনীয়ভাৱে সহায় কৰিছে। কেতিয়াও হাৰ নামানা মানসিকতাই তেওঁক নতুন শক্তি প্ৰদান কৰিছে, যাৰ বাবে দুয়োখন হাত অবিহনে কঠিন যেন লগা জীৱনটো এতিয়া একেবাৰে সহজ আৰু স্বাভাৱিক হৈ পৰিছে।
নতুন প্ৰজন্মৰ প্ৰতি তেওঁৰ এক সৰল অথচ শক্তিশালী বাৰ্তা- "কেতিয়াও আশা এৰি নিদিবা। নিৰাশাক কেতিয়াও তোমাক পৰাস্ত কৰিবলৈ সুযোগ নিদিবা। যেতিয়া তোমাৰ হাতত কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু দৃঢ় সংকল্প থাকে, তেতিয়া জীৱনৰ আটাইতকৈ কঠিন কামবোৰো সহজ হৈ পৰে।"
