নতুন দিল্লী
সুমধুৰ কণ্ঠৰ অধিকাৰী কেপ্টেইন হানিফ উদ্দিনে ছাইচেন আৰু লাডাখৰ নিসংগ আৰু প্ৰতিকূল পৰিৱেশৰ মাজতো নিজৰ জোৱানসকলৰ মনোবল বঢ়াবলৈ প্ৰায়ে গান গাইছিল। মাত্ৰ ২৫ বছৰ বয়সতে তেওঁ কাৰ্গিল যুদ্ধত পাকিস্তানী সেনাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দি নিজৰ সতীৰ্থ জোৱানসকল সুৰক্ষিতভাৱে উভতি যোৱাটো নিশ্চিত কৰি নিজৰ প্ৰাণ আহুতি দিছিল। তেওঁ থৈ গৈছিল অদম্য সাহস আৰু ভাতৃত্ববোধৰ এক অমৰ কাহিনী।
তেওঁ আৰু আন দুজন সেনা জোৱানে লগ হৈ পাকিস্তানী সেনাৰ সৈতে মুখামুখি যুঁজত লিপ্ত হৈছিল আৰু যুদ্ধৰ সময়ত শেষৰজন জোৱান সুৰক্ষিত স্থানলৈ উভতি নোযোৱালৈকে শত্ৰুৰ ভয়ংকৰ আক্ৰমণ নিজৰ বুকুত পাতি লৈছিল।
ভাৰতীয় সেনাত সদা-হাঁহিমুখীয়া, প্ৰাণৱন্ত আৰু উৎফুল্লিত যুৱ বিষয়া হিচাপে পৰিচিত হানিফে যুদ্ধৰ সময়ত অসাধাৰণ সাহস, দায়বদ্ধতা আৰু বীৰত্ব প্ৰদৰ্শন কৰিছিল, যাৰ বাবে তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে 'বীৰ চক্ৰ' সন্মানেৰে বিভূষিত কৰা হৈছিল। তেওঁৰ মাতৃ হেমা আজিজ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ শাস্ত্ৰীয় সংগীত শিল্পী আছিল, যিয়ে পুত্ৰৰ নশ্বৰদেহ ঘূৰাই পাবলৈ যুদ্ধ শেষ হোৱালৈকে অপেক্ষা কৰিবলগীয়া হৈছিল। অৱশ্যে, পুত্ৰৰ বলিদানৰ বিষয়ে তেওঁ অতি গৌৰৱেৰে এক বিখ্যাত মন্তব্য কৰিছিল, "শত্ৰুৰ সৈতে যুঁজি যুঁজি আঁকোৱালি লোৱা মৃত্যুতকৈ তেওঁৰ বীৰত্বৰ আন কোনো ডাঙৰ প্ৰমাণ থাকিব নোৱাৰে।"
হানিফ এনে এখন পৰিয়ালত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল য'ত সংস্কৃতি, অনুশাসন আৰু শিক্ষাক গভীৰ মূল্য দিয়া হৈছিল। সৰুতেই পিতৃৰ বিয়োগ হোৱাৰ পিছত মাতৃয়েই তেওঁ আৰু তেওঁৰ দুই ভাতৃ- সমীৰ আৰু নাফিছক অতি কষ্টেৰে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল।
হেমা আজিজ আছিল 'সংগীত নাটক অকাডেমী' আৰু 'কথক কেন্দ্ৰ'ৰ সৈতে জড়িত এগৰাকী বিশিষ্ট শাস্ত্ৰীয় সংগীত শিল্পী। মাতৃৰ পৰাই হানিফে এই অদম্য মনোভাৱ আৰু সুমধুৰ সংগীতৰ প্ৰতিভা উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে লাভ কৰিছিল।
দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিৱাজী মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ হিচাপে হানিফে কেৱল শৈক্ষিক উৎকৃষ্টতাৰ বাবেই নহয়, আন বহু দিশতো খ্যাতি লাভ কৰিছিল। কম্পিউটাৰৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ থকা বিজ্ঞানৰ এইগৰাকী স্নাতক এজন প্ৰতিভাশালী গায়ক হোৱাৰ লগতে কলেজ কেম্পাচৰ এক অতি জনপ্ৰিয় ব্যক্তিত্ব আছিল। তেওঁৰ আত্মবিশ্বাস, আকৰ্ষণীয় ব্যক্তিত্ব আৰু নেতৃত্ব দিয়াৰ গুণৰ বাবে তেওঁক "মিষ্টাৰ শিৱাজী" উপাধি প্ৰদান কৰা হৈছিল, যিটোৱে বন্ধু-বৰ্গ আৰু শিক্ষকসকলৰ মাজত তেওঁ লাভ কৰা সন্মান আৰু শ্ৰদ্ধাকেই প্ৰতিফলিত কৰে।
কেপ্টেইন হানিফ উদ্দিন
১৯৯৯ চনৰ ৬ জুত কেপ্টেইন হানিফে পাকিস্তানী সেনাক বাধা দিবলৈ এটা বিশেষ পাহাৰ নিজৰ দখললৈ আনিছিল। কিন্তু টহলদাৰীৰ সময়ত তেওঁ আৰু তেওঁৰ জোৱানসকল শত্ৰুৰ তীব্ৰ গুলীচালনাৰ সন্মুখীন হয়। গুৰুতৰভাৱে আহত হোৱাৰ পিছতো তেওঁ পিছুৱাই যাবলৈ অস্বীকাৰ কৰে। তাৰ পৰিৱৰ্তে, তেওঁ গুলীচালনাৰ স্থান লৈ শত্ৰুক আক্ৰমণ কৰে আৰু আন জোৱানসকলক সুৰক্ষিত স্থানলৈ যাবলৈ 'কভাৰিং ফায়াৰ' প্ৰদান কৰে।
শত্ৰুৰ গুলী আৰু আৰ্টিলাৰীৰ আঘাত পুনৰ পোৱাৰ পিছতো, নিজৰ জোৱানসকল বিপদমুক্ত হোৱাটো নিশ্চিত নোহোৱালৈকে তেওঁ যুঁজ চলাই গৈছিল। সেনাত নিযুক্তি পোৱাৰ মাত্ৰ দুবছৰ পিছত আৰু ২৫ বছৰ বয়স সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পূৰ্বেই তেওঁ অৱশেষত নিজৰ সৰ্বোচ্চ বলিদান দিছিল।
এই অভিযানত নায়েব ছুবেদাৰ মংগেজ সিং আৰু ৰাইফলমেন পৰ্ৱেশ কুমাৰেও প্ৰাণ হেৰুৱাইছিল। শত্ৰুৰ উপস্থিতি আৰু দুৰ্গম অঞ্চল হোৱাৰ বাবে যুদ্ধ শেষ নোহোৱালৈকে কেপ্টেইন হানিফৰ মৃতদেহ উদ্ধাৰ কৰিব পৰা হোৱা নাছিল। তেওঁৰ মাতৃ হেমা আজিজে অতিশয় মৰ্যাদাৰে তেওঁৰ এই ত্যাগৰ শলাগ লৈছিল।
কেপ্টেইন হানিফৰ হৃদয়ৰ অতি কাষৰীয়া আছিল এটি বিশেষ গীত। তেওঁৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ সমীৰে লিখা গীতটোৰ শাৰীকেইটা আছিল এনেধৰণৰঃ
"এক পল মে হ্যায় সচ ছাৰী জিন্দেগী কা; ইছ পল মে জী লো য়াৰো, য়হাঁ কল হ্যায় কিছনে দেখা।"
(অৰ্থাৎ, জীৱনৰ প্ৰকৃত সত্য মাত্ৰ এটা মুহূৰ্ততেই লুকাই থাকে; এই মুহূৰ্তটো সম্পূৰ্ণৰূপে জীয়াই লোৱা বন্ধু, কিয়নো কাইলৈ কি হ'ব সেয়া কোনেও নাজানে)।
কেপ্টেইন হানিফ উদ্দিনৰ দৰে বীৰ সন্তানে দেশৰ আৰু সতীৰ্থৰ সুৰক্ষাৰ বাবে হাঁহি হাঁহি দিয়া এই বলিদান ভাৰতৰ ইতিহাসত সদায় সোণালী আখৰেৰে জিলিকি থাকিব।
