ঈমান ছকিনা
জীৱনৰ এক অৱধাৰিত সত্য হ'ল বাৰ্ধক্য। জীৱনৰ এনে এটা সময় আহে যেতিয়া যিবোৰ হাতে এদিন আমাক খোজ কাঢ়িবলৈ শিকাইছিল, সেই হাতবোৰ কঁপিবলৈ ধৰে। যিবোৰ চিনাকি মাতেৰে আমাৰ ঘৰখন প্ৰতিধ্বনিত হৈছিল, সেই মাত লাহে লাহে সৰু হৈ আহে। যিসকল পিতৃ-মাতৃয়ে নিজৰ সমগ্ৰ জীৱন আমাক তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰাৰ নামতে উছৰ্গা কৰিলে, তেওঁলোকেই এদিন আনৰ যতন আৰু মৰমৰ বাবে আকুল হৈ পৰে। ইছলামত বাৰ্ধক্য কেৱল জীৱনৰ এটা পৰ্যায় বা স্তৰেই নহয়, ই হৈছে পৰিয়ালৰ মাজত সলনি হোৱা সম্পৰ্ক আৰু সন্তানৰ দায়িত্ববোধৰ এক উল্লেখযোগ্য পৰীক্ষা।
বৰ্তমান সময়ত বহু বৃদ্ধ পিতৃ-মাতৃ বৃদ্ধাশ্ৰমত থাকিবলৈ বাধ্য হৈ পৰিছে। কেতিয়াবা এই সিদ্ধান্ত এক প্ৰকাৰৰ বাধ্যবাধকতা হৈ পৰে। চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজনীয়তা, আৰ্থিক সংকট, বিদেশত বসবাস বা সঠিকভাৱে যত্ন ল'ব পৰা মানুহৰ অভাৱৰ বাবে এনে আৱাসিক সিদ্ধান্ত লোৱাটো জৰুৰী হৈ পৰে। ইছলামে এনে পৰিস্থিতিত সহায় বিচৰাত বাধা নিদিয়ে। কিন্তু আচল প্ৰশ্নটো হ'ল ইয়াৰ আঁৰত আমাৰ উদ্দেশ্য বা নিয়ত কি? আমি সঁচাকৈয়ে পিতৃ-মাতৃক সন্মান আৰু মৰম দি আছোঁনে, নে তেওঁলোকৰ প্ৰয়োজনীয়তাবোৰ আমাৰ বাবে বোজা হৈ পৰাৰ বাবে তেওঁলোকক আমাৰ জীৱনৰ পৰা আঁতৰাই পঠাইছোঁ?
কোৰান আৰু বৃদ্ধ পিতৃ-মাতৃৰ অধিকাৰ
পৱিত্ৰ কোৰানত পিতৃ-মাতৃৰ সৈতে সদ্ব্যৱহাৰ কৰাৰ ওপৰত বিশেষ গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে। আল্লাহ তাআলাৰ নিৰ্দেশ হৈছে যে মানুহে নিজৰ মা-দেউতাৰ লগত সদাচাৰণ কৰিব লাগে। ছূৰা আল-ইছৰাত এই কথা আৰু অধিক স্পষ্টকৈ কোৱা হৈছে যে প্ৰতিপালকে নিৰ্ধাৰণ কৰি দিছে যে উপাসনা কেৱল তেওঁৰেই হ'ব আৰু পিতৃ-মাতৃৰ সৈতে উত্তম ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিব।
যদি তেওঁলোকৰ মাজৰ কোনো এজন বা দুয়োজনেই বাৰ্ধক্যত উপনীত হয়, তেন্তে তেওঁলোকক উদ্দেশ্যি কেতিয়াও 'উফ্' (বিৰক্তিৰ শব্দ) বুলিও নক'বা আৰু তেওঁলোকক টান কথা নক’বা, বৰং তেওঁলোকৰ লগত সদায় সন্মান আৰু নম্ৰতাৰে কথা পাতিবা। ইয়াত বিশেষভাৱে বাৰ্ধক্যৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে। কোৰানে জানে যে বয়সৰ এই সময়ছোৱাত পিতৃ-মাতৃ শাৰীৰিকভাৱে দুৰ্বল, আৱেগিক আৰু কেতিয়াবা খিংখিঙীয়া হৈ পৰে। কিন্তু তেওঁলোকৰ এই দুৰ্বলতা আমাৰ বাবে বিৰক্তি বা খং উঠাৰ কাৰণ হ'ব নালাগে, বৰং এয়া হৈছে আমাৰ মানৱীয়তা আৰু চৰিত্ৰৰ এক পৰীক্ষা।
পৰৱৰ্তী আয়াতটোৱে এই দায়িত্ববোধক আৰু অধিক গভীৰ কৰি তোলে। তাত কোৱা হৈছে যে তেওঁলোকৰ সন্মুখত নম্ৰতাৰে নত হোৱা আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰাঃ "হে মোৰ প্ৰতিপালক! তেওঁলোকৰ ওপৰত তেনেদৰেই ৰহমত (দয়া) কৰা, যিদৰে তেওঁলোকে সৰুতে মোক লালন-পালন কৰিছিল।"
এয়া যেন এক ধাৰ পৰিশোধ কৰাৰ দৰে। যি পিতৃ-মাতৃয়ে আমি বেমাৰত পৰিলে বিনিদ্ৰ ৰজনী কটাইছিল, নিজে লঘোণে থাকি আমাক খুৱাইছিল আৰু আমাৰ প্ৰতিটো ভুল ক্ষমা কৰি দিছিল, তেওঁলোক বৃদ্ধ হোৱাৰ সময়ত আমি তেওঁলোকৰ লগত অনুকম্পা আৰু দয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰাটো বাঞ্ছনীয়।
প্ৰতিনিধিত্বমূলক ছবি
বৃদ্ধাশ্ৰমলৈ যোৱাটো ভুল নেকি?
বৃদ্ধাশ্ৰম এটাক পোনে পোনে আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে ইছলাম বিৰোধী বুলি ক'ব নোৱাৰি। পৰিস্থিতিয়ে ইয়াত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। যদি কোনো পেছাদাৰী স্থানত উন্নত চিকিৎসা সুবিধা, নিৰাপত্তা আৰু সন্মান পোৱা গৈছে, তেন্তে সেয়া এক ব্যৱহাৰিক সিদ্ধান্ত হ'ব পাৰে।
কিন্তু ইয়াক কেতিয়াও নিজৰ আপোনজনৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ এক অজুহাত হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা উচিত নহয়। বৃদ্ধাশ্ৰমৰ এটা কোঠাই পুত্ৰৰ ফোন কলৰ স্থান ল'ব নোৱাৰে। এগৰাকী নাৰ্ছ কেতিয়াও কন্যাৰ মৰমৰ বিকল্প হ'ব নোৱাৰে। কেৱল টকা পঠিয়ালেই কাৰোবাৰ উপস্থিতিৰ অনুভৱ কেতিয়াও দিব নোৱাৰি।
পয়গম্বৰ হজৰত মহম্মদে (ছাঃ) পিতৃ-মাতৃৰ সেৱাক এক অতি উচ্চ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিছে। ইছলামত বৃদ্ধ পিতৃ-মাতৃৰ সেৱা কৰাটো ইবাদত (উপাসনা) হৈ পৰে। তেওঁলোকৰ দুৰ্বলতা আমাৰ বাবে জন্নত (স্বৰ্গ) লাভ কৰাৰ এক মাধ্যম হ'ব পাৰে। তেওঁলোকক কেৱল অন্ন, বস্ত্ৰ আৰু ঔষধেই নালাগে, তেওঁলোকক লাগে আপোন মানুহৰ সান্নিধ্য আৰু অলপ কথা-বতৰা। বাৰে বাৰে সেই একেবোৰ পুৰণি কাহিনী শুনাবলৈ তেওঁলোকক কেৱল এজন প্ৰিয় শ্ৰোতাৰ প্ৰয়োজন হয়।
আচল প্ৰশ্নটো নো কি?
আধুনিক সমাজত বৃহৎ অট্টালিকা আৰু কেয়াৰ হোম নিৰ্মাণ কৰিব পাৰি, কিন্তু কোনো পৰিয়ালেই নিজৰ মানৱীয়তাক কেতিয়াও আনৰ হাতত গতাই দিব নোৱাৰে। যদি বাধ্যত পৰি পিতৃ-মাতৃক বৃদ্ধাশ্ৰমত ৰাখিবলগীয়াও হয়, তেন্তে এইটো নিশ্চিত কৰক যে তেওঁলোকে যেন তাতো পৰিয়ালৰ মৰম আৰু উমাল পৰশ অনুভৱ কৰি থাকে।
প্ৰতিনিধিত্বমূলক ছবি
সদায় মনত ৰাখিব, এদিন সেই বুকুৰ উম দিয়া হাত দুখন চিৰদিনৰ বাবে আমাৰ দৃষ্টিৰ পৰা হেৰাই যাব। তেতিয়াহে আমি অনুভৱ কৰিম যে যিটো সময়ক আমি আমাৰ বাবে এক বোজা বা কেৱল এটা দায়িত্ব বুলি ভাবিছিলোঁ, সেয়া আচলতে আল্লাহৰ তৰফৰ পৰা তেওঁৰ সন্তুষ্টি আৰু আশীৰ্বাদ লাভ কৰাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সুযোগহে আছিল। সেয়েহে সময় থাকোঁতেই আপোনজনক মৰম কৰক, কাৰণ হেৰুৱাৰ পিছত অনুশোচনাৰ বাহিৰে আন একোৱেই বাকী নাথাকে।
