বিদূষী গৌৰ/ নতুন দিল্লী
কাৰ্গিলৰ বৰফেৰে আৱৰা দুৰ্গম পাহাৰীয়া শিলাময় ঢালত পোনকৈ থিয় হৈ থাকিব পৰাটো যেন এক প্ৰত্যাহ্বান আছিল, তেনে পৰিস্থিতিত কেপ্টেইন নেইকেজাকুও কেংগুৰুছে এনে এক সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছিল, যিয়ে সাহসৰ সংজ্ঞাকেই নতুন ৰূপ প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁৰ সেই বীৰত্বৰ কাহিনী আজি ভাৰতীয় সামৰিক বিদ্যালয়সমূহত পঢ়োৱা অসাধাৰণ সাহসিকতাৰ অন্যতম উদাহৰণ।
বীৰসকলক স্মৰণ
ভাৰতীয় ভূমিত অনুপ্ৰৱেশ কৰা পাকিস্তানী সৈন্যৰ বিৰুদ্ধে হোৱা ১৯৯৯ চনৰ কাৰ্গিল যুদ্ধৰ সময়ত শত্ৰুৰ সৈতে যুঁজিবলৈ তেওঁ নিজৰ বুটযোৰ খুলি থৈছিল। এয়া কোনো হতাশাজনিত সিদ্ধান্ত নাছিল। যুদ্ধৰ মাজত অতি সচেতনভাৱে লোৱা এক কৌশলগত সিদ্ধান্ত আছিল। বৰফেৰে আৱৰা শিলবোৰ ইমানেই পিছল আছিল যে, গধুৰ সামৰিক বুটে তাত ভালদৰে খামুচি ধৰিব পৰা নাছিল। পাৰ হৈ যোৱা প্ৰতিটো মুহূৰ্তই শত্ৰুক অধিক সুবিধা প্ৰদান কৰিছিল। সেয়ে প্ৰচণ্ড ঠাণ্ডাকো উপেক্ষা কৰি খালী ভৰিৰে সেই বীৰ যুৱ বিষয়াজনে নিজৰ সৈন্যসকল আৰু বিজয়ৰ মাজত থিয় হৈ থকা প্ৰায় থিয় হৈ থকা পাহাৰৰ ঢালটো বগাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
১৯৭৪ চনৰ ১৫ জুলাইত নাগালেণ্ডৰ কোহিমাৰ ওচৰৰ নেৰহেমা গাঁৱৰ এটি সাধাৰণ কৃষক পৰিয়ালত নেইকেজাকুও কেংগুৰুছৰ জন্ম হৈছিল। পাহাৰৰ আন বহু শিশুৰ দৰে তেওঁও সৰুতেই কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ মূল্য বুজি পাইছিল। ভাৰতীয় সেনাত যোগদান কৰাৰ পূৰ্বে তেওঁ কিছুদিন শিক্ষক হিচাপেও কাম কৰিছিল। যি এনে এক পেছা আছিল, যাৰ জৰিয়তে নতুন প্ৰজন্মৰ মন গঢ়ি তোলা হয়। কিন্তু তেওঁৰ অন্তৰৰ গভীৰতাত অলিভ-গ্ৰীন পোছাক পিন্ধি দেশৰ সেৱা কৰাৰ আন এক সপোনহে আছিল।
অৱশেষত তেওঁৰ সেই সপোন বাস্তৱায়িত হয়। তেওঁ ২ ৰাজপুতানা ৰাইফলছত বিষয়া হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। তাৰ মাত্ৰ কেইবছৰমান পিছতেই ভাগ্যই তেওঁক ভাৰতৰ অন্যতম কঠিন যুদ্ধক্ষেত্ৰ ১৯৯৯ চনৰ কাৰ্গিল যুদ্ধৰ মাজলৈ লৈ যায়।
কেপ্টেইন নেইকেজাকুও কেংগুৰুছ
তেওঁৰ বেটেলিয়নক দ্ৰাছ ছেক্টৰৰ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু শক্তিশালীভাৱে সুৰক্ষিত ব্লেক ৰক অঞ্চলত থকা শত্ৰুৰ অৱস্থান দখল কৰাৰ কঠিন দায়িত্ব দিয়া হৈছিল। পাকিস্তানী অনুপ্ৰৱেশকাৰীসকলে পাহাৰৰ উচ্চ স্থানসমূহ দখল কৰি ভাৰতীয় সৈন্যসকলৰ ওপৰত ধাৰাবাহিকভাৱে গুলীচালনা কৰিছিল। কিন্তু কেৱল শত্ৰুৱেই বিপদ নাছিল; দুৰ্গম ভূ-প্ৰকৃতিও আছিল এক ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান। চোকা শিল, হাড় কঁপোৱা ঠাণ্ডা আৰু থিয় পাহাৰৰ ঢালে প্ৰতিটো খোজকেই জীৱন-মৃত্যুৰ সংগ্ৰামত পৰিণত কৰিছিল।
১৯৯৯ চনৰ ২৮ জুনৰ নিশা নিজৰ প্লাটুনক নেতৃত্ব দি আগবাঢ়ি যোৱাৰ সময়ত কেপ্টেইন কেংগুৰুছে উপলব্ধি কৰিলে যে সন্মুখৰ শিলাময় ঢালটো সাধাৰণ সামৰিক বুট পিন্ধি বগাব পৰা নাযাব। অভিযান ব্যৰ্থ হ'বলৈ নিদি তেওঁ বুটযোৰ খুলি পেলালে আৰু খালী ভৰিৰে পাহাৰ বগাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। হাত আৰু ভৰিৰে বৰফেৰে আৱৰা শিলত খামুচি ধৰি তেওঁ আগবাঢ়ি গৈছিল।
তেওঁৰ সৈন্যসকলে বিস্ময় আৰু শ্ৰদ্ধাৰে দেখিছিল তেওঁলোকৰ কমাণ্ডাৰেই সকলোতকৈ আগত থাকি নেতৃত্ব দি গৈছে। শত্ৰুৰ বাংকাৰৰ ওচৰ পাই কেপ্টেইন কেংগুৰুছে তীব্ৰ আক্ৰমণ চলালে। সন্মুখৰ পৰা হোৱা যুঁজত তেওঁ কেইবাজনো শত্ৰু সৈন্যক পৰাস্ত কৰি নিজৰ সৈন্যসকলৰ বাবে আগবাঢ়ি যোৱাৰ পথ মুকলি কৰি দিলে। কেইবাটাও গুলীৰ আঘাত পোৱাৰ পিছতো তেওঁ পিছ হুহকি যোৱা নাছিল।
মাত্ৰ ২৪ বছৰীয়া সেই যোদ্ধাজনে শেষ উশাহলৈকে যুঁজ দি আছিল। তেওঁৰ অসীম সাহসে সহযোদ্ধাসকলক আৰু অধিক দৃঢ়তাৰে আগবাঢ়িবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিলে। অৱশেষত তেওঁলোকে লক্ষ্যস্থান দখল কৰিবলৈ সক্ষম হয়, যিয়ে কাৰ্গিল যুদ্ধত ভাৰতৰ চূড়ান্ত বিজয়ত গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়ায়। অসাধাৰণ সাহস, অদম্য মনোবল আৰু দেশৰ বাবে সৰ্বোচ্চ ত্যাগৰ স্বীকৃতি হিচাপে তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ যুদ্ধকালীন বীৰত্ব পদক মহাবীৰ চক্ৰ (MVC) প্ৰদান কৰা হয়।
কেপ্টেইন নেইকেজাকুও কেংগুৰুছ
নাগালেণ্ডৰ নিজৰ ঘৰখনলৈ অহা তেওঁৰ মৃত্যুৰ খবৰে পৰিয়ালটোক শোকত ভাগি পেলাইছিল। এখন গাঁৱৰ শ্ৰেণীকোঠাত এসময়ত শিশুসকলক পঢ়োৱা সেই পুত্ৰই হাজাৰ হাজাৰ কিলোমিটাৰ দূৰত দেশৰ সুৰক্ষাৰ বাবে নিজৰ জীৱন উৎসৰ্গা কৰিছিল। কিন্তু তেওঁৰ ত্যাগে সমগ্ৰ ৰাজ্যখনক গৌৰৱান্বিতও কৰিছিল। আজি তেওঁৰ নামেৰে বিদ্যালয়, পথ আৰু বিভিন্ন প্ৰতিষ্ঠানৰ নামকৰণ কৰা হৈছে। এইবোৰে ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মক সেই যুৱ বিষয়াজনৰ কথা সোঁৱৰাই থাকিব যিজনে জোতা নোহোৱাকৈয়ে, কিন্তু অদম্য সংকল্প বুকুত লৈ ইতিহাসৰ শিখৰলৈ উঠিছিল।
তেওঁৰ কাহিনীৰ শিক্ষা কেৱল যুদ্ধক্ষেত্ৰতে সীমাবদ্ধ নহয়
নেতৃত্বৰ কথা বহু সময়ত কেৱল শব্দৰে কোৱা হয়। কিন্তু কেপ্টেইন কেংগুৰুছে নেতৃত্বক কৰ্মৰ জৰিয়তে প্ৰমাণ কৰি দেখুৱাইছিল। তেওঁ কেতিয়াও নিজৰ সৈন্যসকলক এনে কোনো ঠাইলৈ যাবলৈ কোৱা নাছিল, য'লৈ নিজে তেওঁ আগবাঢ়ি যাবলৈ সাজু নাছিল। কল্পনা কৰিব নোৱাৰা কঠিন পৰিস্থিতিৰ মাজতো তেওঁ সকলোতকৈ আগত যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। তেওঁ প্ৰমাণ কৰিছিল যে, প্ৰকৃত সাহস মানে ভয় নথকা নহয়; বৰং নিজৰ জীৱনতকৈ কৰ্তব্যক অধিক গুৰুত্ব দিয়াৰ মানসিকতাহে প্ৰকৃত সাহস লুকাই থাকে।
বৰফেৰে আবৃত পাহাৰ খালী ভৰিৰে বগাই যোৱা কেপ্টেইন কেংগুৰুছৰ সেই দৃশ্য কাৰ্গিল যুদ্ধৰ অন্যতম চিৰস্মৰণীয় প্ৰতীক হৈ পৰিছে। ই আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে, ভাৰতৰ সীমান্ত কেৱল অস্ত্ৰ বা সুৰক্ষা ব্যৱস্থাই ৰক্ষা নকৰে; দেশৰ আহ্বানত অসাধাৰণ সাহসিকতাৰ পৰিচয় দিয়া সাধাৰণ যুৱকসকলেও এই সীমান্ত সুৰক্ষিত কৰি ৰাখে।
নেইকেজাকুও কেংগুৰুছৰ খালী ভৰিৰ বৰফেৰে আৱৰা শিলত দিয়া সেই খোজবোৰ সময়ৰ সোঁতত মচি গৈছে যদিও তেওঁৰ কাহিনী আজিও অমৰ হৈ আছে।
.jpeg)
_(1).webp)
