খবৰ পোৱাৰ পিছত অকণো পলম নকৰাকৈ তেওঁলোক উপস্থিত হয় বৃদ্ধাগৰাকীৰ ওচৰত। ৰকিয়া বিবিৰ হাতত খাদ্যসামগ্ৰী তুলি দিয়াৰ লগতে আগবঢ়ায় এক ডাঙৰ আশ্বাস। জীৱনৰ বাকী দিনকেইটাত যাতে অন্ততঃ আহাৰৰ চিন্তাত তেওঁ দিন কটাবলগীয়া নহয়, তাৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে সংগঠনটোৱে। এগৰাকী নিঃসহায় বৃদ্ধাৰ কাষত থিয় দি তেওঁলোকে যি মানৱীয় দায়িত্ব পালন কৰিলে, সেয়া নিঃসন্দেহে সমাজৰ বাবে এক অনুকৰণীয় দৃষ্টান্ত।
‘অসহায়েৰ বন্ধু’ৰ সদস্য
এই মানৱীয় উদ্যোগ গ্ৰহণ কৰা সংগঠনটোৰ নাম ‘অসহায়েৰ বন্ধু’। সংগঠনটোৰ বয়স মাত্ৰ পাঁচ বছৰ। কিন্তু এই কম সময়ৰ ভিতৰতে স্বৰূপনগৰ আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চলসমূহৰ অসহায় আৰু দুখীয়া মানুহৰ কাষত থিয় দি তেওঁলোকে গঢ়ি তুলিছে মানৱসেৱাৰ এক সুন্দৰ নিদৰ্শন।
অৱশ্যে ‘অসহায়েৰ বন্ধু’ৰ এই যাত্ৰাপথ মুঠেও সহজ নাছিল। প্ৰতিটো খোজতে তেওঁলোকে সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছে নানা বাধা-বিঘিনি, প্ৰতিকূলতা আৰু কঠিন পৰিস্থিতিৰ। ধুমুহা-বৰষুণেই হওক বা প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগেই হওক, কোনো বাধাই তেওঁলোকৰ সেৱাৰ মনোভাৱক স্তব্ধ কৰিব পৰা নাই। কাৰণ, সংগঠনটোৰ প্ৰতিগৰাকী সদস্যৰ বাবে সমাজসেৱা কোনো বিশেষ দিনৰ কাৰ্যসূচী নহয়, বৰং ই তেওঁলোকৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ এক আন্তৰিক অংগীকাৰ।
