ভক্তি চালক
আমাৰ সমাজত প্ৰায়ে এটা ধাৰণা দেখা যায় যে বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱাৰ পিছত এগৰাকী নাৰীৰ নিজা সপোন আৰু উচ্চাকাংক্ষাবোৰ যেন ঘৰৰ চাৰিবেৰৰ মাজতে হেৰাই যায়। কিন্তু এই চিৰাচৰিত ধাৰণাক ভুল প্ৰমাণিত কৰি এক অদম্য প্ৰেৰণাৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছে উত্তৰ প্ৰদেশৰ এখন সৰু চহৰৰ পৰা অহা ৰুখছাৰ খানে।
মাত্ৰ ১৮ বছৰ বয়সতে সংসাৰৰ সকলো দায়িত্ব মূৰ পাতি ল'বলগীয়া হোৱা ৰুখছাৰে ঘৰুৱা ব্যস্ততা, শিক্ষাজীৱনৰ যতি আৰু শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ দৰে হেজাৰ বাধা অতিক্ৰম কৰি আজি মুম্বাইৰ দৰে মহানগৰীত এগৰাকী সফল যোগ প্ৰশিক্ষক তথা স্বাস্থ্য পৰামৰ্শদাতা হিচাপে নিজৰ এক সুকীয়া পৰিচয় গঢ়ি তুলিছে। দৃঢ় ইচ্ছাশক্তি থাকিলে যে জীৱনৰ কোনো পৰিস্থিতিতেই হাৰ মানিবলগীয়া নহয়, তাৰেই এক জীৱন্ত উদাহৰণ হৈছে ৰুখছাৰ খানৰ এই সংগ্ৰামী তথা অনুপ্ৰেৰণাদায়ক জীৱন কাহিনী।
ৰুখছাৰ খান
উত্তৰ প্ৰদেশৰ হুছেইনবাদ নামৰ এখন সৰু চহৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা ৰুখছাৰ খানে অতি কম বয়সতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল। কিন্তু আজি তেওঁ মুম্বাইৰ দৰে এখন ডাঙৰ চহৰৰ মহিলাসকলক স্বাস্থ্য আৰু ফিটনেছৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা প্ৰদান কৰি আছে।
নিজৰ তিনিটাকৈ সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰাৰ লগতে বিভিন্ন ৰোগৰ সৈতে যুঁজ দি তেওঁ হাৰ মনা নাছিল। বৰঞ্চ সকলো বাধা অতিক্ৰম কৰি আজি তেওঁ মুমব্ৰা অঞ্চলৰ এগৰাকী সফল যোগ প্ৰশিক্ষক আৰু স্বাস্থ্য পৰামৰ্শদাতা হিচাপে নিজৰ এক সুকীয়া পৰিচয় গঢ়ি তুলিবলৈ সক্ষম হৈছে।
ৰুখছাৰৰ বাল্যকালৰ জীৱনটো বৰ সাধাৰণ আছিল। তেওঁৰ দেউতাকে এখন জোতাৰ দোকানত সাধাৰণ চেলছমেন হিচাপে কাম কৰি পৰিয়াল পোহপাল দিছিল। ৰুখছাৰৰ এজন ভাতৃ আৰু চাৰিগৰাকী ভনীয়েক আছিল, আৰু তেওঁলোকৰ ভিতৰত ৰুখছাৰেই আছিল আটাইতকৈ ডাঙৰ। তেওঁৰ মাতৃ আছিল এগৰাকী সাধাৰণ গৃহিণী, কিন্তু তেওঁৰ মনত এটা ডাঙৰ সপোন আছিল— তেওঁ বিচাৰিছিল যাতে তেওঁৰ সকলো সন্তানে ভাল শিক্ষা লাভ কৰি জীৱনত আগুৱাই যায়।
পিছে পৰিস্থিতি সদায় বিচৰা ধৰণে নহয়। ঘৰৰ জ্যেষ্ঠ জীয়ৰী হোৱাৰ বাবেই মাত্ৰ ১৮ বছৰ বয়সতে ৰুখছাৰক বিয়া দিয়া হয়। বিয়াৰ পিছত তেওঁ নিজৰ জন্মস্থান এৰি স্বামীৰ সৈতে মহাৰাষ্ট্ৰলৈ স্থানান্তৰ হ'বলগীয়া হয়।
সাধাৰণতে আমাৰ সমাজত এটা ধাৰণা আছে যে বিয়াৰ পিছত ছোৱালীৰ নিজৰ সপোনবোৰ শেষ হৈ যায় আৰু তেওঁলোকে কেৱল ঘৰ-সংসাৰ আৰু সন্তান প্ৰতিপালনতে ব্যস্ত হৈ পৰে। কিন্তু ৰুখছাৰ খানে এই পুৰণি ধাৰণাটো ভাঙি পেলালে। 'আৱাজ-দ্য ভইচ'ৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ নিজৰ জীৱনৰ এই সংগ্ৰামৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰে।
বিয়াৰ পিছত নতুন ঘৰখনত তেওঁ আছিল একমাত্ৰ বোৱাৰী। সেয়েহে ঘৰৰ সকলো কাম-কাজৰ দায়িত্ব তেওঁৰ ওপৰতে পৰিছিল। ৰাতিপুৱাৰ পৰা গধূলিলৈকে ঘৰুৱা কামৰ এই অশেষ ব্যস্ততাৰ মাজত তেওঁ নিজৰ পঢ়া-শুনা আগুৱাই নিব নোৱাৰিলে। দ্বাদশ শ্ৰেণী উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছতে তেওঁৰ শিক্ষাজীৱনৰ অন্ত পৰে। তেওঁ ঘৰুৱা দায়িত্ব আৰু নিজৰ সপোন— এই দুয়োটাৰ মাজত তালমিল ৰাখিবলৈ বহু চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু সেয়া সম্ভৱ হৈ নুঠিল। উপায়বিহীন হৈ তেওঁ কিছু সময়ৰ বাবে পঢ়া-শুনাত বিৰতি ল'বলগীয়া হৈছিল।
ৰুখছাৰ খান
কিন্তু তেওঁৰ অত্যুৎসাহি মনটোত নতুন কথা শিকাৰ আৰু জীৱনত নিজৰ পৰিচয় গঢ়াৰ যি তীব্ৰ হেঁপাহ আছিল, সেয়া কেতিয়াও মৰি যোৱা নাছিল। ৰুখছাৰে দৃঢ়তাৰে কয়, "মই জীৱনত এটা কথা খুব ভালদৰে বুজি পাইছিলোঁ যে মই যি কামেই হাতত নলওঁ কিয়, সেয়া মই মোৰ সম্পূৰ্ণ শক্তি আৰু মনোযোগ দি কৰিম। মই মোৰ এশ শতাংশ উজাৰি দিম, নহ'লে মই সেই কাম একেবাৰেই নকৰোঁ। মই এনেয়ে সময় নষ্ট কৰা কথাত কেতিয়াও বিশ্বাস নকৰোঁ।"
পুত্ৰক পঢ়ুৱাবলৈ গৈ আৰম্ভ হ'ল টিউচনৰ যাত্ৰা
ৰুখছাৰৰ জীৱনলৈ সলনি হোৱাৰ সুযোগ আহিল তেতিয়া, যেতিয়া তেওঁৰ ডাঙৰ পুত্ৰই প্ৰথম বিদ্যালয়লৈ যাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। ৰুখছাৰে তাক ঘৰতে নিজে পঢ়ুৱাবলৈ ধৰিলে। মাকৰ যত্ন আৰু শিক্ষাত ল'ৰাটোৱে লাহে লাহে বিদ্যালয়ত খুব ভাল ফলাফল দেখুৱাবলৈ ধৰিলে। শিশুটিৰ এই সুন্দৰ প্ৰদৰ্শন দেখি ওচৰ-চুবুৰীয়া মানুহবোৰ আচৰিত হ'ল আৰু তেওঁলোকেও নিজৰ ল'ৰা-ছোৱালীক টিউচন পঢ়োৱাৰ বাবে ৰুখছাৰক অনুৰোধ কৰিবলৈ ধৰিলে। লাহে লাহে তেওঁৰ নাম বিয়পি পৰিল আৰু অতি সোনকালেই তেওঁ কুৰ্লা অঞ্চলৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় টিউচন শিক্ষয়িত্ৰী হৈ পৰিল।
যোগাসনৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ
ইয়াৰ কেইবছৰমানৰ পিছত, যেতিয়া ৰুখছাৰৰ পৰিয়ালটো মুমব্ৰালৈ স্থানান্তৰ হ'ল, তেতিয়া তেওঁ কিছুমান স্বাস্থ্যজনিত সমস্যাৰ সন্মুখীন হ'বলৈ ধৰিলে। ঘৰৰ কাম আৰু আন দায়িত্বৰ বোজাত তেওঁ সঘনাই অসুস্থ হৈ পৰিবলৈ ধৰিলে। নিজৰ স্বাস্থ্যৰ উন্নতি কৰাৰ উদ্দেশ্যৰে তেওঁ ওচৰৰে এখন যোগ ষ্টুডিঅ'ত নামভৰ্তি কৰিলে।
কিন্তু তাত গৈ তেওঁৰ অভিজ্ঞতা বৰ ভাল নহ'ল। তেওঁ লক্ষ্য কৰিলে যে যোগাসনৰ শ্ৰেণীত বেছিভাগ মানুহেই গুৰুত্ব সহকাৰে প্ৰশিক্ষণ লোৱা নাছিল। মানুহবোৰ নিজৰ ইচ্ছা মতে ক্লাছলৈ আহিছিল আৰু গৈছিল। কোনেও কাৰো শৰীৰৰ ভংগীমাবোৰ শুদ্ধকৈ কৰিছেনে নাই, সেইবোৰ চাই দিয়া নাছিল আৰু প্ৰশিক্ষকগৰাকীয়েও বিশেষ মনোযোগ দিয়া নাছিল।
এই কথাবোৰে ৰুখছাৰক বৰ হতাশ কৰিলে। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে, "আমি নিজৰ বহুমূলীয়া সময়ৰ পৰা এঘণ্টা সময় উলিয়াই ইয়ালৈ আহিছোঁ, কিন্তু ইয়াৰ পৰা আমাৰ স্বাস্থ্যৰ কোনো উপকাৰ হোৱা নাই। এই গোটেই ব্যৱস্থাটো মোৰ বৰ আচহুৱা আৰু অৰ্থহীন যেন লাগিছিল।"
সেই মুহূৰ্ততে ৰুখছাৰে নিজৰ মনত এটা ডাঙৰ সিদ্ধান্ত ল'লে। তেওঁ সিদ্ধান্ত লৈছিল যে তেওঁ নিজেই এই বিষয়ত সঠিক আৰু গভীৰ শিক্ষা ল'ব আৰু ভৱিষ্যতে এগৰাকী নিপুণ স্বাস্থ্য প্ৰশিক্ষক হৈ আন মানুহক শুদ্ধ পথ দেখুৱাব।
