বিদুষী গৌৰ / নতুন দিল্লী
শেহতীয়াকৈ বিহাৰৰ এটি মন্দিৰত এক হৃদয়স্পৰ্শী ঘটনা দেখিবলৈ পোৱা হৈছে, য’ত মন্দিৰৰ ট্ৰাষ্টৰ সৈতে জড়িত বাবা বিহাৰী সিঙে বিবাহ সম্পন্ন হবলগীয়া এগৰাকীক মুছলমান কইনাক এখন বিলাসী কাঠৰ বিচনা, আৰু অন্যান্য ঘৰুৱা প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী উপহাৰ দিয়ে। তেওঁ ইয়াক "কন্যাদান" বুলি অভিহিত কৰিছিল, যি হিন্দু বিবাহ অনুষ্ঠানত এক ৰীতি-নীতিৰ প্ৰতীক, যিটো হৈছে এজন পিতৃয়ে নিজৰ কন্যাক এজন পুৰুষৰ সৈতে বিয়াত দিয়াৰ বিশেষাধিকাৰ আৰু দায়িত্বৰ বিষয়।
সামাজিক মাধ্যমত শ্বেয়াৰ কৰা এই কাৰ্যৰ এটি ভিডিঅ'ই ব্যাপক চৰ্চা আৰু প্ৰশংসা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। বাবা বিহাৰ সিঙে বিহাৰৰ মোখলচাক ধাম অঞ্চলত অৱস্থিত মা বিশ্ৰী সেৱা সমিতি ট্ৰাষ্ট পৰিচালনা কৰে। সামাজিক কামত জড়িত এই ট্ৰাষ্টটোৱে বিশেষকৈ অভাৱগ্ৰস্ত যুৱতীসকলৰ বিবাহত সহায় কৰাত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰি আহিছে (কন্যাদান সাহায়তা)
সেই মুহূৰ্তটোক অসাধাৰণ কৰি তোলা বিষয়টো কেৱল অনুষ্ঠানটোৰেই নাছিল, ইয়াৰ আঁৰৰ অন্তৰ্নিহিত হৈ থকা মানসিকতাৰো আছিল। যি পৰিৱেশত ৰীতি-নীতি প্ৰায়ে ধৰ্মীয় সীমাৰ ভিতৰতে আৱদ্ধ হৈ থাকে, কিয়নো বাবা সিঙে নিজৰ স্তৰৰ সলনি মমতাক বাছি লৈছিল।
কন্যাদান হৈছে পিতৃ বা অভিভাৱকৰ বিশেষাধিকাৰ। এই কাৰ্যৰদ্বাৰা বাবা সিঙে কইনাগৰাকীক নিজৰ কন্যা হিচাপে গ্ৰহণ কৰে আৰু তেওঁৰ সুখ-শান্তিৰ দায়িত্ব দৰাজনৰ ওপৰত অৰ্পন কৰে। এই পৰম্পৰাৰ প্ৰতীকস্বৰূপ হৈছে কন্যাৰ পিতৃয়ে তেওঁৰ কন্যাৰ হাত দৰাজনৰ হাতত দিয়ে।
মহিলাগৰাকীয়ে নিজকে লিংদাহৰ ছোনি খাতুন বুলি পৰিচয় দিছিল আৰু এই মাহৰ শেষৰ ফালে তেওঁৰ বিবাহ সম্পন্ন হ'ব। বাবা সিঙে কয় যে, তেওঁ সকলো কন্যাক, যিসকলক সহায়ৰ প্ৰয়োজন, তেওঁলোকৰ বিয়াৰ অনুষ্ঠানৰ বাবে সহায় কৰাত বিশ্বাস কৰে। তেওঁৰ মতে "ধৰ্ম কোনো বাধা বা হেঙাৰ নহয়। আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল যিকোনো ছোৱালীয়ে মোৰ কাষ চাপিব পাৰে আৰু সকলোৰে সহায়ত মই তেওঁৰ কন্যাদান সন্মান সহকাৰে কৰিব পাৰিম।"
নৱবিবাহিত দম্পতীক সন্মান সহকাৰে জীৱন আৰম্ভ কৰিবলৈ সহায় কৰিবলৈ তেওঁ এখন বিচনা, এখন মেট্ৰেছ, বাচন-বৰ্তন আৰু অন্যান্য উপযোগী সামগ্ৰী উপহাৰ দিছিল। উপস্থিত লোকসকলৰ বাবে, ই কেৱল সহায় নাছিল বৰং ই আছিল মানৱতাৰ মাজত আবৃত কৰা আশীৰ্বাদ।
প্ৰত্যক্ষদৰ্শীসকলে এই পৰিৱেশক আৱেগিক আৰু উত্সাহদায়ক বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। য'ত কোনো ৰাজনীতিৰ শব্দ নাছিল, কোনো পৰিচয়ৰ বিতৰ্ক নাছিল, কোনো পাৰ্থক্যৰ উত্তেজনা নাছিল। তাৰ পৰিৱৰ্তে, ইয়াত আছিল উষ্ণতা, কৃতজ্ঞতা আৰু এটা বিৰল সোঁৱৰণ, যি দয়াশীলতাই ঘৰত প্ৰৱেশ কৰাৰ আগতে কাৰো ধৰ্মৰ কথা বিচাৰ নকৰে।
এই কাৰ্যসূচীৰ বিষয়ে বাবা সিঙে কয় যে, ধৰ্ম নিৰ্বিশেষে সকলোৰে বাবে দুৱাৰ মুকলি হৈ আছে। তেওঁ কয় যে, যিসকল লোকক সহায়ৰ প্ৰয়োজন, তেওঁলোকক সহায়ৰ বাবে আমন্ত্ৰণ জনোৱা হৈছে।
এই ঘটনাৰ সৈতে পৰিচিত লোকসকলৰ মতে, কইনাৰগৰাকীৰ পৰিয়ালটো গভীৰভাৱে আৱেগিক হৈ পৰিছিল। অৰ্থনৈতিক চাপত থাকি বিবাহৰ আয়োজন কৰা পৰিয়ালবোৰৰ বাবে, সমৰ্থনৰ অৰ্থ আৰ্থিক সহায়তকৈ বহু বেছি। আত্মবিশ্বাস ঘূৰাই আনে, বোজা লাঘৱ কৰে, আৰু চাপৰ সময়ত সৌন্দৰ্য্যৰ স্মৃতি সৃজন কৰে। বাবা সিঙে আগবঢ়োৱা উপহাৰবোৰ ব্যৱহাৰিক আছিল, কিন্তু তেওঁ এৰি যোৱা বাৰ্তাটো অমূল্য আছিল।
এই কাহিনীটোৱে এটা সাধাৰণ আধুনিক ভুল ধাৰণাকো প্ৰত্যাহ্বান জনাইছে, যে ৰাজনীতিয়ে তেওঁলোকক একত্ৰিত নকৰালৈকে সম্প্ৰদায়বোৰ স্বাভাৱিকতে দূৰত্বত থাকে। প্ৰকৃততে, বহু সম্প্ৰদায়ে প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি দৈনন্দিন বিশ্বাসৰ জৰিয়তে সহাৱস্থান কৰি আছে।
এজন দোকানীয়ে ঋণ প্ৰদান কৰা, এজন চুবুৰীয়াই খাদ্যৰ ভাগ-বতৰা কৰা, এজন শিক্ষকে সকলো শিশুক সমানভাৱে পথ প্ৰদৰ্শন কৰা, বা মন্দিৰৰ সৈতে জড়িত এজন ব্যক্তিয়ে মুছলমান বিবাহত সহায় কৰা, এইবোৰ ব্যতিক্ৰম নহয়। এওঁলোক হ'ল ভাৰতৰ গভীৰ সামাজিক সংস্কৃতিৰ ধাৰাবাহিকতা।
বাবা সিঙৰ এই কাৰ্যই অনলাইনত প্ৰতিক্ৰিয়া লাভ কৰে, কাৰণ মানুহে এনে উদাহৰণ বিচাৰি থাকে। সংঘৰ্ষৰ দ্বাৰা পৰিচালিত বৰ্ণনাসমূহৰ নিৰন্তৰ সংস্পৰ্শৰ মাজত, জনসাধাৰণে আন্তৰিকতা আৰু ভালপোৱা দেখি প্ৰায়ে দৃঢ়তাৰে প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰে। সামাজিক মাধ্যম ব্যৱহাৰকাৰীসকলে ভ্ৰাতৃত্ববোধৰ প্ৰতীক আৰু বহুতে এতিয়াও বিশ্বাস কৰা ভাৰতৰ সোঁৱৰণী হিচাপে এই কাৰ্যৰ প্ৰশংসা কৰিছে।
