চম্পী চক্ৰৱৰ্তী পুৰকায়স্থ
বিফলতাৰ কাঁইটীয়া পথ পাৰ হৈ সফলতাৰ শিখৰত উপনীত হোৱাৰ কাহিনী সদায়েই প্ৰেৰণাদায়ক। উত্তৰ কলকাতাৰ এগৰাকী সাধাৰণ ছাত্ৰীৰ পৰা ভাৰত চৰকাৰৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশাসনিক পদত অধিষ্ঠিত হোৱা জয়নাব ছৈয়দৰ জীৱনযাত্ৰাও তেনে এক অনন্য উদাহৰণ। দুবাৰকৈ প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাত বিফল হোৱাৰ পিছতো হাৰ নামানি কঠোৰ পৰিশ্ৰম, ধৈৰ্য্য আৰু আত্মবিশ্বাসৰ বলত তেওঁ কেৱল ভাৰতীয় ৰাজহ সেৱাত স্থান লাভ কৰাই নহয়, বৰ্তমান জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ আৰ্থ-সামাজিক উন্নয়নৰ ক্ষেত্ৰতো গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰি আছে। তেওঁৰ এই সংগ্ৰাম আৰু সফলতাৰ কাহিনী আজিৰ যুৱ সমাজৰ বাবে এক শক্তিশালী প্ৰেৰণাৰ উৎস।
বৰ্তমান কলকাতাৰ জয়নাব ছৈয়দে ভাৰতৰ জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ অৰ্থনৈতিক বিকাশ আৰু বিপণন ব্যৱস্থা শক্তিশালী কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰি আছে। তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ অধীনস্থ ট্ৰাইবেল কো-অপাৰেটিভ মাৰ্কেটিং ডেভেলপমেণ্ট ফেডাৰেশ্যন অৱ ইণ্ডিয়া (ট্ৰাইফেড) ৰ কলকাতা আঞ্চলিক কাৰ্যালয়ত জ্যেষ্ঠ প্ৰবন্ধক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে। এই পদটো উপসচিবৰ সমতুল্য। তেওঁৰ নেতৃত্বত পূব ভাৰতৰ জনজাতীয় শিল্পী আৰু উৎপাদকসকলৰ উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ বিপণনৰ সুযোগ সম্প্ৰসাৰিত কৰা, চৰকাৰী জীৱিকাভিত্তিক প্ৰকল্প ৰূপায়ণ কৰা আৰু বিভিন্ন সংস্থাৰ মাজত সমন্বয় সাধন কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে।
প্ৰশাসনিক মহলৰ মতে, ৰাজহ সেৱাৰ বিষয়া হিচাপে জয়নাব ছৈয়দৰ অভিজ্ঞতাই ট্ৰাইফেডৰ কাৰ্যকলাপক অধিক ফলপ্ৰসূ কৰি তোলাত সহায় কৰিছে। তেওঁৰ পদক্ষেপৰ জৰিয়তে জনজাতীয় শিল্পী, আত্মসহায়ক গোট আৰু ক্ষুদ্ৰ উৎপাদকসকলৰ বাবে নতুন বজাৰৰ সুযোগ সৃষ্টি কৰা হৈছে। ফলত পশ্চিম বংগ আৰু পূব ভাৰতৰ অন্যান্য অঞ্চলৰ জনজাতীয় জনগোষ্ঠীসমূহৰ মাজত আয় বৃদ্ধি আৰু আৰ্থিক সবলীকৰণৰ সম্ভাৱনা ক্ৰমাগতভাৱে বৃদ্ধি পাইছে।
অৱশ্যে, এই গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশাসনিক পদৰ আঁৰত নিহিত হৈ আছে কঠোৰ পৰিশ্ৰম, সংগ্ৰাম আৰু বিফলতাৰ মুখামুখি হোৱাৰ এক দীঘলীয়া আৰু প্ৰেৰণাদায়ক কাহিনী। উত্তৰ কলকাতাৰ চিটপুৰৰ বাসিন্দা জয়নাব ছৈয়দে দেশৰ অন্যতম কঠিন প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈ সুখ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল। পৰীক্ষাৰ সাক্ষাৎকাৰ পৰ্যায়ত ২৭৫ নম্বৰৰ ভিতৰত ২২০ নম্বৰ লাভ কৰি ব্যাপক দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। এই অসাধাৰণ প্ৰদৰ্শনেৰে তেওঁ দেশৰ অন্যতম চৰ্চিত প্ৰাৰ্থী হিচাপে পৰিগণিত হয় আৰু চূড়ান্ত তালিকাত সৰ্বভাৰতীয় ৰেংক ১০৭ লাভ কৰে।
কিন্তু তেওঁৰ এই সফলতা লাভৰ পথটো ইমানো সহজ নাছিল। ২০১২ আৰু ২০১৩ চনত একেটা পৰীক্ষাতে অৱতীৰ্ণ হৈছিল, যদিও প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ত উত্তীৰ্ণ হ'ব পৰা নাছিল। বহুতকে এইটোৱে হয়তো গভীৰভাৱে নিৰুৎসাহিত কৰিব পাৰিলেহেঁতেন, কিন্তু জয়নাবে হতাশ হৈ পৰা নাছিল, বৰঞ্চ তেওঁ বিফলতাক জীৱনক আগুৱাই লৈ যোৱাৰ এক পাঠ হিচাপে লৈ অধিক মনোনিৱেশ আৰু পৰিকল্পনাৰে পুনৰ প্ৰস্তুতি চলাইছিল। ধৈৰ্য্য, কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু আত্মবিশ্বাস তেওঁৰ সফলতাৰ মূল নীতি হৈ পৰিছিল।
শৈক্ষিক জীৱনৰ সমগ্ৰ সময়ছোৱাত জয়নাব এগৰাকী ব্যতিক্ৰমী মেধাৱী ছাত্ৰী আছিল। কলকাতাৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ কলেজৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত অনাৰ্ছ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁ দিল্লীৰ জামিয়া মিলিয়া ইছলামিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। পঢ়াৰ সমান্তৰালকৈ কলকাতাৰ ইংৰাজী দৈনিক দ্য টেলিগ্ৰাফৰ সম্পাদকীয় বিভাগতো কাম কৰিছিল। ইয়াৰ অৰ্থ আছিল যে, তেওঁ একে সময়তে পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলাই নিজৰ বৃত্তিগত দায়িত্বৰ মাজত ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰিবলগীয়া হৈছিল।
জয়নাব ছৈয়দৰ প্ৰস্তুতিৰ সময়ত অধ্যয়নৰ সামঞ্জস্যতাক জয়নাবে অতি গুৰুত্ব দিছিল। তেওঁ প্ৰতিদিনে প্ৰায় ছয়ৰ পৰা সাত ঘণ্টা অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু সময় ব্যৱস্থাপনাক অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰিছিল। তেওঁৰ মতে যিকোনো ডাঙৰ পৰীক্ষাত সফলতা লাভ কৰিবলৈ বুদ্ধিমত্তা আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ মাজত সঠিক ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰাটো অতি প্ৰয়োজন। পৰিকল্পিত অধ্যয়ন, ধৈৰ্য্য আৰু আত্মবিশ্বাসে শেষত তেওঁক সফলতাৰ দিশত পথ প্ৰদৰ্শন কৰিলে।
সাক্ষাৎকাৰৰ পৰ্যায়তো জয়নাবৰ প্ৰস্তুতি আৰু আত্মবিশ্বাস স্পষ্টভাৱে প্ৰতিফলিত হৈছিল। সাক্ষাৎকাৰটো প্ৰায় ২৫ মিনিটৰ আছিল, য’ত তেওঁক বহু বিষয়ৰ ওপৰত প্ৰশ্ন কৰা হৈছিল। যিহেতু তেওঁ ইংৰাজী সাহিত্য অধ্যয়ন কৰিছিল, সেয়েহে তেওঁ সেই ক্ষেত্ৰখনৰ লগত জড়িত কেইবাটাও প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব লগা হৈছিল। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সম্পৰ্ক বিশেষকৈ ইউৰোপীয় সংঘ আৰু খুচুৰা ব্যৱসায়ত প্ৰত্যক্ষ বিদেশী বিনিয়োগৰ বিষয়েও তেওঁক প্ৰশ্ন কৰা হৈছিল। আলোচনাত তেওঁৰ চখ, পাঠ্যক্ৰমৰ বাহিৰৰ কাৰ্যকলাপ, বিদ্যালয় পৰিষদত কাম কৰাৰ অভিজ্ঞতা আদিও আলোচনা কৰা হৈছিল। তেওঁ আত্মবিশ্বাসেৰে সকলো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিছিল।
IRS বিষয়া জয়নাব ছৈয়দ
সফলতা লাভ কৰাৰ পিছত ভাৰতীয় ৰাজহ সেৱাত যোগদান কৰি তেওঁ প্ৰশাসনিক দায়িত্বৰ জৰিয়তে দেশৰ সেৱা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। সময়ৰ লগে লগে কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ দায়িত্ব পালন কৰি থকাৰ সময়তে এতিয়া জয়নাবে এনে এটা অৱস্থাত উপনীত হৈছে, য’ত তেওঁৰ কাম প্ৰান্তীয় সম্প্ৰদায়ৰ জীৱন আৰু জীৱিকাৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষভাৱে জড়িত।
কলকাতাৰ এটা সাধাৰণ পৰিয়ালৰ কন্যা হোৱাৰ পৰা দেশৰ এক উল্লেখযোগ্য প্ৰশাসনিক পদবীত উপনীত হোৱালৈকে জয়নাব ছৈয়দৰ এই যাত্ৰা সঁচা অৰ্থত অতি প্ৰেৰণাদায়ক। তেওঁৰ কাহিনীয়ে প্ৰমাণ কৰে যে, বিফলতা কেতিয়াও শেষ শব্দ হব নোৱাৰে। দৃঢ়তা, কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস থাকিলে সপোনবোৰ অৱশেষত বাস্তৱত পৰিণত হয়।
আজিৰ নৱ প্ৰজন্মৰ বাবে জয়নাব ছৈয়দৰ এই যাত্ৰা কেৱল ব্যক্তিগত কৃতিত্বৰ কাহিনী নহয়; ই হৈছে অধ্যৱসায়, আত্মবিশ্বাস আৰু সমাজ সেৱাৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত নিষ্ঠাৰ এক উজ্জ্বল উদাহৰণ।
