ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনৰ এক আৱেগিক মুহূৰ্তঃ শ্বহীদৰ মাতৃক সান্ত্বনা দিবলৈ প্ৰট’কল ভংগ কৰিলে ৰাষ্ট্ৰপতি দ্ৰৌপদী মুৰ্মুৱে
আৱাজ - দ্য ভইচ ব্যুৰ’
দেশৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান প্ৰদানৰ আনুষ্ঠানিকতা আৰু কটকটীয়া প্ৰট’কলৰ মাজতেই কেতিয়াবা উথলি উঠে মানৱীয় আৱেগৰ বন্যা। ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনৰ বিশাল প্ৰেক্ষাগৃহত এনে এক বিৰল দৃশ্যৰ সাক্ষী হৈ ৰ’ল সমগ্ৰ দেশবাসী, য’ত নিয়মৰ শিকলি ছিঙি এগৰাকী মাতৃয়ে আন এগৰাকী সন্তানহাৰা মাতৃৰ দুখত সমভাগী হৈছিল।
সোমবাৰে Defence Investiture Ceremony 2026 অৰ্থাৎ প্ৰতিৰক্ষা অলংকৰণ অনুষ্ঠান ২০২৬-ত বীৰত্ব বঁটা প্ৰাপকসকলৰ নাম ঘোষণা কৰা হৈছিল। এই অনুষ্ঠানৰ কেইটামান সৰু ভিডিঅ' ছ’চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হৈ পৰিছিল, য’ত দেখা গৈছিল যে ৰাষ্ট্ৰপতি দ্ৰৌপদী মুৰ্মুৱে নিজৰ আসনৰ পৰা উঠি এগৰাকী শোকাকুল মাতৃৰ কাষলৈ গৈ তেওঁৰ চকুপানী মচি দিছে। তাত কোনো প্ৰট’কল নাছিল, আছিল কেৱল এগৰাকী নাৰীয়ে আন এগৰাকী নাৰীৰ প্ৰতি বঢ়াই দিয়া সহমৰ্মিতাৰ হাত।
অনুষ্ঠানত যেতিয়া লেফটেনেণ্ট শশাংক তিৱাৰী আৰু চিপাহী জঞ্জল প্ৰবীণ প্ৰভাকৰৰ নাম ঘোষণা কৰা হৈছিল, তেতিয়া সেই কথা শুনিবলৈ দুয়োজন জোৱানৰ কোনোৱেই তাত উপস্থিত নাছিল। তাৰ পৰিৱৰ্তে, তেওঁলোকৰ হৈ ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ শান্তিকালীন বীৰত্বৰ বঁটা 'কীৰ্তি চক্ৰ' গ্ৰহণ কৰিবলৈ থিয় দিছিল তেওঁলোকৰ মাতৃদ্বয়। দুয়োটা বঁটাই মৰণোত্তৰভাৱে প্ৰদান কৰা হৈছিল। পদক গ্ৰহণ কৰিবলৈ বুলি যেতিয়া প্ৰতিগৰাকী মাতৃয়ে খোজ দিছিল, তেতিয়া হয়তো গোটেই ৰাতিপুৱাটো অতি কষ্টেৰে ধৰি ৰখা তেওঁলোকৰ আৱেগৰ বান্ধোন অৱশেষত ছিগি গৈছিল। আৰু ঠিক সেই মুহূৰ্ততে ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে খোজ লৈছিল।
ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি দ্ৰৌপদী মুৰ্মুৱে লেফটেনেণ্ট শশাংক তিৱাৰীৰ মাতৃৰ চকুপানী মচি দিয়াৰ মুহূৰ্ত
তেওঁ অকণো পলম কৰা নাছিল। তেওঁ নিজৰ আসনৰ পৰা উঠি আগবাঢ়ি আহিল, তেওঁলোকৰ হাত দুখন নিজৰ হাতৰ মুঠিত তুলি ল'লে, আৰু বিশাল প্ৰেক্ষাগৃহটোত কিছু সময়ৰ বাবে তেওঁলোকৰ কাষতে থিয় দি ৰ'ল।
লেফটেনেণ্ট শশাংক তিৱাৰীৰ বয়স আছিল মাত্ৰ ২৩ বছৰ। দেশমাতৃৰ সেৱাত যোগদান কৰাৰ মাত্ৰ ছমাহমানৰ ভিতৰতেই তেওঁ শ্বহীদ হৈছিল। ছিকিম স্কাউটছৰ এই যুৱ বিষয়াগৰাকীয়ে এক পাৰ্বত্য অভিযানত অংশ লৈ থকাৰ সময়ত এনে এক দৃশ্য দেখিছিল যিটো দেখি কোনো সৈনিক আওকাণ কৰি থাকিব নোৱাৰে। এজন সতীৰ্থ 'অগ্নিবীৰ'ক এখন তীব্ৰ বেগী আৰু প্ৰবল সোঁতৰ নৈয়ে উটুৱাই লৈ গৈ আছিল। তিৱাৰীয়ে জীৱনৰ বিপদৰ কথা এবাৰো চিন্তা নকৰিলে। তেওঁ জঁপিয়াই পৰিল। তেওঁ সৈনিকজনক উদ্ধাৰ কৰিলে। তেওঁ এটা জীৱন বচালে সঁচা, কিন্তু প্ৰবল সোঁতে তেওঁক উটুৱাই লৈ গ'ল। সেই স্বতঃস্ফূৰ্ত আৰু নিস্বাৰ্থ কামৰ বাবে তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে কীৰ্তি চক্ৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল। যেতিয়া তেওঁৰ মাতৃয়ে বঁটাটো গ্ৰহণ কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিছিল, তেতিয়া তেওঁ একেবাৰে ভাগি পৰিছিল। মুহূৰ্তটো স্বাভাৱিক হোৱাৰ আগতেই ৰাষ্ট্ৰপতি মুৰ্মু নিজৰ আসনৰ পৰা উঠি গৈছিল, আৰু তেওঁক সাবটি ধৰিবলৈ মজিয়া পাৰ হৈ গৈছিল। এনেদৰে তেওঁ মাতৃগৰাকীৰ কাষত থিয় দিছিল, যিটো চৰকাৰী বা আনুষ্ঠানিক নিয়মত অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ কোনো ব্যৱস্থাই নাথাকে।
চিপাহী জঞ্জল প্ৰবীণ প্ৰভাকৰৰ কাহিনীটো এনেকুৱা যে আপুনি ইয়াক দুবাৰ পঢ়িবলৈ বাধ্য হ'ব। ২০২৪ চনৰ ৬ জুলাইত, জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ কুলগামত, নিৰাপত্তাৰক্ষীয়ে সন্ত্ৰাসবাদী লুকাই থকা আৰু সাধাৰণ নাগৰিকক পণবন্দী কৰি ৰখাৰ খবৰ পাইছিল। তেওঁলোকে অভিযান চলাইছিল। প্ৰায় লগে লগেই সংঘৰ্ষ তীব্ৰতৰ হৈ পৰিছিল।
অনুষ্ঠানত কান্দোনত ভাঙি পৰিছে শ্বহীদ চিপাহী জঞ্জল প্ৰবীণ প্ৰভাকৰৰ মাতৃ
প্ৰভাকৰে অতি ওচৰৰ পৰা এজন সন্ত্ৰাসবাদীক নিপাত কৰিছিল। কিন্তু তাৰ পিছতেই তেওঁৰ গাত গুলী লাগে। গুৰুতৰভাৱে আহত হোৱাৰ পিছতো তেওঁ যুঁজ চলাই গৈছিল। তেওঁ এজন সাধাৰণ নাগৰিক আৰু চলি থকা গুলীয়াগুলীৰ মাজত নিজৰ শৰীৰটো থৈ দিছিল আৰু নিজৰ দেহাৰে সেই ব্যক্তিজনক ৰক্ষা কৰিছিল, আনহাতে তেওঁৰ দলে বাকী থকা সন্ত্ৰাসবাদীসকলৰ সৈতে যুঁজ চলাই গৈছিল। পণবন্দীজনক উদ্ধাৰ কৰা হৈছিল। আন এজন সন্ত্ৰাসবাদীকো নিপাত কৰা হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত প্ৰভাকৰৰ আঘাতৰ ফলত মৃত্যু হয়।
তেওঁৰ চৰকাৰী প্ৰশংসাপত্ৰত "অসাধাৰণ সাহস আৰু কৰ্তব্যৰ প্ৰতি চৰম নিষ্ঠা"ৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছিল আৰু প্ৰকাশ কৰা হৈছিল যে তেওঁৰ বলিদান অনাগত প্ৰজন্মৰ সৈনিকসকলৰ বাবে অনুপ্ৰেৰণাৰ উৎস হৈ ৰ'ব। কিন্তু যেতিয়া তেওঁৰ মাতৃয়ে মঞ্চলৈ আগবাঢ়ি আহিছিল, তেতিয়া তেওঁ প্ৰজন্মৰ কথা ভবা নাছিল। তেওঁ কেৱল তেওঁৰ সন্তানৰ কথা ভাবিছিল। তেওঁও কান্দোনত ভাঙি পৰিছিল। আৰু ৰাষ্ট্ৰপতি মুৰ্মু পুনৰ আগবাঢ়ি গৈছিল, দুয়োখন হাত মেলি দিছিল, আৰু এক নিৰৱ সান্ত্বনাৰ মাজেৰে তেওঁৰ কাষত থিয় দিছিল- যিটো কাৰ্য বুজাবলৈ কোনো শব্দ বা প্ৰট’কলৰ প্ৰয়োজন নাছিল।
প্ৰতিৰক্ষা অলংকৰণ অনুষ্ঠান ২০২৬ এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠান আছিল। ১৫ টা বীৰ চক্ৰ আৰু ২৯ টা শৌৰ্য চক্ৰৰ লগতে সৰ্বমুঠ ৭ টা কীৰ্তি চক্ৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল (ইয়াৰে দুটা মৰণোত্তৰভাৱে)। তথাপি, ছ’চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হৈ পৰা ছবিবোৰ পদক পিন্ধাই দিয়া বা প্ৰশংসাপত্ৰ পঢ়ি শুনোৱাৰ নাছিল। সেই ছবিবোৰ আছিল নিজৰ আসন এৰি গৈ এগৰাকী মাতৃৰ কাষত থিয় দিয়া এগৰাকী ৰাষ্ট্ৰপতিৰ, যিগৰাকী মাতৃয়ে নিজৰ সন্তানক এনে এখন দেশৰ হাতত অৰ্পণ কৰিছিল যি দেশে তেওঁক ঘূৰাই দিব নোৱাৰে। এই কথাটোত এক গভীৰ অৰ্থ সোমাই আছে: আনুষ্ঠানিকতাৰ ওপৰত নিৰ্মিত এটা সম্পূৰ্ণ অনুষ্ঠানতকৈ কেনেকৈ এটা স্বতঃস্ফূৰ্ত আৰু অলিখিত ভংগিমাই অধিক গুৰুত্ব বহন কৰিব পাৰে।
ৰাষ্ট্ৰপতি মুৰ্মুৱে নিজৰ আসন এৰিবলগীয়া কোনো প্ৰয়োজন নাছিল। নিজৰ আসনত বহি থকা বা অনুষ্ঠানটোৰ প্ৰত্যাশিত গাম্ভীৰ্য বজাই ৰখাৰ বাবে কোনেও তেওঁক দোষ নিদিলেহেঁতেন। তথাপি তেওঁ উঠি গৈছিল।
ৰাষ্ট্ৰপতি মুৰ্মুৰ এই কাৰ্যই কেৱল এটা প্ৰট’কল ভঙাৰ কাহিনীয়েই নহয়, ই হ’ল মানৱতাৰ এক চিৰযুগমীয়া নিদৰ্শন। পদকৰ জিলিকণিয়ে কেতিয়াও কোনো মাতৃৰ বুকুৰ শূন্যতা পূৰণ কৰিব নোৱাৰে সঁচা, কিন্তু এগৰাকী ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধানৰ এই অকণমানি মৰমৰ স্পৰ্শই নিশ্চিতভাৱে সেই শোকাকুল হৃদয়ত ক্ষন্তেকৰ বাবে হ’লেও শান্তিৰ মলয়া বোৱাই গৈছে। এই ঘটনাই পুনৰবাৰ প্ৰমাণ কৰিলে যে সকলো আনুষ্ঠানিকতা আৰু প্ৰট’কলৰ ঊৰ্ধ্বত মানৱীয় আৱেগ আৰু সহমৰ্মিতাই সদায় শ্ৰেষ্ঠ আসন লাভ কৰে।
.jpg.jpeg "ক্ৰীড়াক্ষেত্ৰত জিলিকি উঠা মুছলমান মহিলাসকল")
