আৱাজ - দ্য ভইচ / নতুন দিল্লী
দিল্লীৰ সমীপৱৰ্তী হাৰিয়ানাৰ ঔদ্যোগিক চহৰ ফৰিদাবাদৰ পৰা এনে এটা খবৰ পোহৰলৈ আহিছে যিটো খবৰে মানুহৰ হৃদয় চুই গৈছে। যেতিয়া বিশ্বাস দুৰ্বল হৈ পৰে, তেতিয়া এনে কাহিনীবোৰে আশাৰ সঞ্চাৰ কৰে। এজন কৱাড়ীয়ে (পুৰণি বস্তু কিনা-বেচা কৰা লোক) চাৰি মাহৰ পাছত প্ৰায় ১০০ গ্ৰাম সোণ তাৰ প্ৰকৃত মালিকক ঘূৰাই দিয়ে। এই সোণখিনি ভুলবশতঃ কৱাড়ৰ (পেলাই দিয়া বস্তু) মাজলৈ গুচি গৈছিল। পৰিয়ালটোৱে প্ৰায় আশাই এৰি দিছিল। কিন্তু সততাই অৱশেষত বাট বিচাৰি উলিয়ালে।
এই কাহিনীটো হাৰিয়ানাৰ। ইয়াত কৱাড়(আবৰ্জনা)ৰ কাম কৰা খান চাহাবে এনে এক নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছে, যাৰ চৰ্চা বহুদূৰলৈকে হৈছে। তেওঁ প্ৰায় ১০ তোলা সোণৰ গহনা আৰক্ষী থানাত জমা দিয়ে আৰু পিছত প্ৰকৃত পৰিয়ালটোক চমজাই দিয়ে। তেওঁৰ সৎ উদ্দেশ্যই সকলোকে গৌৰৱাম্বিত কৰি তোলে।
ঘটনাৰ আৰম্ভণি হয় যোৱা বছৰৰ জানুৱাৰী মাহৰ পৰা। ফৰিদাবাদ নিবাসী অশোক শৰ্মাই নিজৰ পৰিয়ালৰ সৈতে কুম্ভ মেলালৈ যোৱাৰ কথা আছিল। ঘৰটো কেইদিনমানৰ বাবে খালী হৈ থাকিব। চোৰৰ ভয় আছিল। পৰিয়ালটোৱে ভাবিলে যে বহুমূলীয়া গহনাবোৰ এনে এটা ঠাইত লুকুৱাই থোৱা হওক য'ত কাৰো চকু নাযায়। তেওঁলোকে প্ৰায় ১০ তোলা সোণৰ গহনা এটা পুৰণি বাকচত ভৰাই থলে। সেই বাকচটো কৱাড়ৰ বস্তা এটাত লুকুৱাই থোৱা হ'ল। তেওঁলোকৰ ধাৰণা আছিল যে কোনো চোৰে কৱাড়ৰ মাজত বহুমূলীয়া বস্তু নিবিচাৰিব।
খান চাহাব আৰু অশোক শৰ্মা
ভ্ৰমণ শেষ হ'ল। সময় পাৰ হৈ গ'ল। জীৱন নিজৰ গতিত চলি থাকিল। তাৰ পিছত আহিল দীপাৱলী। ঘৰ চাফা কৰাৰ কাম আৰম্ভ হ'ল। পুৰণি বস্তুবোৰ বেলেগ কৰা হ'ল। কৱাড়বোৰ বিক্ৰী কৰাৰ প্ৰস্তুতি চলিল। এই লৰালৰিতে সেই বস্তাটোও কৱাড় বুলি ভাবি বেলেগকৈ থোৱা হ'ল। পৰিয়ালটোৱে পাহৰিয়েই গৈছিল যে সেই বস্তাটোৰ ভিতৰতে গহনাৰ বাকচটো লুকাই আছে। সেই বস্তাটো কৱাড়ীক বিক্ৰী কৰি দিয়া হ'ল।
কেইদিনমানৰ পিছত দীপাৱলীৰ পূজাৰ প্ৰস্তুতিৰ সময়ত গহনাৰ প্ৰয়োজন হ'ল। আলমাৰী খোলা হ'ল। বাকচটো বিচৰা হ'ল। কিন্তু কতো পোৱা নগ'ল। ঘৰখনত হাহাকাৰ লাগিল। লাহে লাহে সত্যটো পোহৰলৈ আহিল। সকলোৰে মনত পৰিল যে গহনাবোৰ কৱাড়ৰ বস্তাটোত থোৱা হৈছিল। আৰু সেই বস্তাটোৱেই বিক্ৰী কৰি দিয়া হ'ল। পৰিয়ালটোৰ ভৰিৰ তলৰ মাটি খহি পৰিল। প্ৰায় ১০০ গ্ৰাম সোণ। যাৰ মূল্য আছিল প্ৰায় ১৫ লাখ টকা। সকলো হাতৰ পৰা ওলাই গৈছিল।
পৰিয়ালটো লগে লগে কৱাড়ীৰ ওচৰ পালেগৈ। তেওঁলোকে নিজৰ ভুলটো ক'লে। সন্দেহ প্ৰকাশ কৰিলে যে হয়তো গহনাবোৰ কৱাড়ৰ লগতে গুচি আহিল। কৱাড়ীয়ে সেই সময়ত গুদামত বিচৰাৰ চেষ্টা কৰিলে। কিন্তু কৱাড়ৰ দমটো বহুত ডাঙৰ আছিল। একোৱেই হাতত নাহিল। পৰিয়ালটো নিৰাশ হৈ উভতি আহিল। দিন পাৰ হৈ গ'ল। আশা ক্ষীণ হৈ আহিল।
চাৰি মাহ পাৰ হৈ গ'ল। তাৰ পিছত এদিন গুদামত সামগ্ৰী পৰীক্ষা কৰি থাকোঁতে খান চাহাবৰ চকু এটা পুৰণি বাকচত পৰিল। বাকচটো অলপ বেলেগ যেন লাগিল। তেওঁ সেইটো খুলিলে। ভিতৰত সোণৰ গহনা আছিল। প্ৰথমে তেওঁ বিশ্বাসেই কৰিব পৰা নাছিল। তাৰ পিছত তেওঁ ভালদৰে চালে। এইবোৰ সেই গহনা আছিল যিবোৰ বিচাৰি শৰ্মা পৰিয়ালটো আহিছিল।
খান চাহাবে লগে লগে বুজি পালে যে এই আমানত তেওঁৰ নহয়। এয়া আন কাৰোবাৰ। আৰু হয়তো সেইটো পৰিয়ালৰেই হয় যি কেইমাহমান আগতে ইয়ালৈ আহিছিল। তেওঁ বাকচটো বন্ধ কৰিলে। ঘৰলৈ গৈ পৰিয়ালক ক'লে। ক'লে যে গুদামত সোণ পোৱা গৈছে। আৰু তেওঁ সেইখিনি ঘূৰাই দিব বিচাৰে। ঘৰৰ মানুহে তেওঁৰ সিদ্ধান্তক সমৰ্থন জনালে। কোনেও লোভ নকৰিলে। সকলোৱে ক'লে যে যিটো আমাৰ নহয়, সেইটো ৰখাটো ঠিক নহয়।
খান চাহাবৰ গুদামটো ভগৎ সিং কলনীৰ ওচৰৰ খেতি ফাৰ্মৰ সমীপত অৱস্থিত। তাত কৱাড়ৰ ডাঙৰ দম থাকে। ইমান মাহৰ মূৰত সেই বাকচটো বিচাৰি পোৱাটোৱেই এক আশ্চৰ্যকৰ কথা আছিল। কিন্তু তাতোকৈ ডাঙৰ কথা আছিল সেইখিনি সঠিক হাতত তুলি দিয়াটো।
খান চাহাবে আৰক্ষীৰ লগত যোগাযোগ কৰিলে। ঘটনাটোৰ বিষয়ে অৱগত কৰিলে। পিছত এচিপি যতীশ মালহোত্ৰাৰ উপস্থিতিত গহনাবোৰ অশোক শৰ্মা আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালক চমজাই দিয়া হয়। যেতিয়া পৰিয়ালটোৱে নিজৰ গহনাবোৰ ঘূৰাই পালে, তেতিয়া তেওঁলোকৰ চকুত আনন্দৰ চকুলো বৈ আহিল। তেওঁলোকে বিশ্বাসেই কৰিব পৰা নাছিল যে চাৰি মাহৰ পিছত হেৰোৱা সোণখিনি তেওঁলোকে পুনৰ ঘূৰাই পাইছে।
খান চাহাবে স্পষ্টকৈ কয় যে আমি হাৰামৰ বস্তু নাখাওঁ। আমি কষ্টৰ উপাৰ্জনত বিশ্বাস কৰোঁ। যি বস্তু আমাৰ নহয়, তাক ৰখাটো ভুল। তেওঁৰ কথাবোৰ সৰল আছিল। কিন্তু ইয়াৰ প্ৰভাৱ গভীৰ আছিল। তেওঁ লগতে কয় যে কাৰোবাৰ আমানত ঘূৰাই দিয়াতেই প্ৰকৃত শান্তি পোৱা যায়।
এই ঘটনাই মানুহক ভাবিবলৈ বাধ্য কৰিলে। প্ৰায়েই প্ৰবঞ্চনা আৰু লোভৰ খবৰ শুনা যায়। এনে অৱস্থাত এই কাহিনীটো ব্যতিক্ৰম। ইয়াত এজন কৱাড়ী আছে। সাধাৰণ জীৱন যাপন কৰা। কিন্তু নিজৰ নীতিত অটল। তেওঁৰ সন্মুখত সুযোগ আছিল। কোনেও গমেই নাপালেহেঁতেন। কিন্তু তেওঁ সঠিক পথটো বাছি ল'লে।
শৰ্মা পৰিয়ালটোৱেও নিজৰ ভুল স্বীকাৰ কৰিলে। তেওঁলোকে মানি ল'লে যে অসাৱধানতা তেওঁলোকৰেই আছিল। কিন্তু তেওঁলোকেও অনুভৱ কৰিলে যে পৃথিৱীত এতিয়াও ভাল মানুহ আছে। যিসকলে তেওঁলোকৰ বিশ্বাস ভাঙিবলৈ নিদিলে।
আজি এই ঘটনাৰ চৰ্চা চাৰিওফালে হৈছে। মানুহে খান চাহাবক প্ৰশংসা কৰিছে। এইটো কেৱল সোণ ঘূৰাই দিয়াৰ কাহিনী নহয়। এইটো বিশ্বাসৰ কাহিনী। এয়া মানৱতাৰ কাহিনী। ই প্ৰমাণ কৰে যে সততা এতিয়াও জীয়াই আছে।
সৰু ঠাইবোৰতো এনে বিশাল হৃদয়ৰ লোক বাস কৰে। যাৰ হাতত ধন-সম্পত্তি কম হ'ব পাৰে। কিন্তু চৰিত্ৰ বহুত মহান। খান চাহাবে যি কৰিলে, সেয়া আইনতকৈয়ো নিজৰ বিবেকক প্ৰাধান্য দিয়া আছিল। আৰু এই কথাটোৱেই তেওঁক বিশেষ কৰি তোলে।
কেতিয়াবা জীৱনে আমাক পৰীক্ষা কৰে। এটা বাকচ। তাত থোৱা সোণ। আৰু সন্মুখত থিয় হৈ থকা লোভ। এনে পৰিস্থিতিত যিজনে সঠিক সিদ্ধান্ত লয়, তেওঁহে প্ৰকৃত ধনী। ফৰিদাবাদৰ এই ঘটনাই তাকেই প্ৰমাণ কৰিলে। সততা এতিয়াও আটাইতকৈ বহুমূলীয়া অলংকাৰ।
.webp "ৰমজানৰ আগমনত ব্যস্ত গ্ৰাহক-বিক্রেতা")
