সেই ক'লা ৰাতিটো আৰু মাতৃৰ বিয়োগ
ছৰফৰাজৰ এই কাহিনী ২০১৯ চনৰ বাৰিষা কালৰ পৰা আৰম্ভ হয়। আকাশৰ পৰা বিপদ নমাই অনা বৰষুণ দি আছিল। গাঁৱৰ কাষেৰে বৈ যোৱা নদীখন ফেনে-ফোটোকাৰে ওফন্দি উঠিছিল। সেই সময়তে ছৰফৰাজৰ মাতৃৰ স্বাস্থ্যৰ অৱনতি ঘটে। গাঁৱত চিকিৎসাৰ কোনো সুবিধা নাছিল। চহৰৰ চিকিৎসালয়লৈ যাবলৈ সেই ওফন্দি উঠা নদীখন পাৰ হোৱাটোৱেই একমাত্ৰ পথ আছিল। নদীখনৰ ওপৰত কোনো দলং নাছিল। ছৰফৰাজে হাৰ মনা নাছিল। তেওঁ নিজৰ অসুস্থ মাতৃক কোলাত তুলি লৈ সেই অন্ধকাৰ ৰাতিটোত নদীৰ ভয়ংকৰ ঢৌৰ মাজলৈ নামি গ'ল।
তেওঁলোকে কোনোমতে নদী পাৰ হৈ চিকিৎসালয় পালেগৈ। কিন্তু নিয়তিৰ ইচ্ছা হয়তো বেলেগ আছিল। চিকিৎসা আৰম্ভ হোৱাৰ পূৰ্বে মাতৃয়ে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰিলে। ছৰফৰাজৰ ওচৰত কেৱল তেওঁৰ স্মৃতি আৰু এক গভীৰ অনুশোচনা ৰৈ গ'ল। তেওঁৰ মনত বাৰে বাৰে এই প্ৰশ্নটোৱেই উদয় হৈছিল যে যদি নদীখনৰ ওপৰত এখন দলং থাকিলহেঁতেন, তেন্তে হয়তো তেওঁৰ মাতৃ আজি জীয়াই থাকিলহেঁতেন। এই যন্ত্ৰণাই তেওঁক শুবলৈ নিদিছিল। নিশাৰ নিস্তব্ধতাত তেওঁৰ মাতৃৰ মুখখন মনত পৰিছিল আৰু দুচকু সেমেকি উঠিছিল।
পাঞ্চাৰৰ দোকানৰ পৰা দলঙলৈ যাত্ৰা
মাতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত ছৰফৰাজে এটা ডাঙৰ সিদ্ধান্ত ল'লে। তেওঁ ঠিক কৰিলে যে তেওঁ এই নদীখনৰ ওপৰত এখন দলং নিৰ্মাণ কৰিব যাতে আন কোনেও নিজৰ মাতৃক হেৰুৱাব লগা নহয়। যেতিয়া তেওঁ এই কথাটো মানুহক ক'লে, তেতিয়া বহুতেই তেওঁক ইতিকিং কৰিলে। মানুহে কৈছিল যে পাঞ্চাৰ মেৰামতি কৰা এজন মানুহে কোটি কোটি টকাৰ দলং কেনেকৈ নিৰ্মাণ কৰিব? মানুহে তেওঁক চৰকাৰী কাৰ্যালয়লৈ অহা-যোৱা কৰাৰ পৰামৰ্শ দিলে। কিন্তু ছৰফৰাজে জানিছিল যে চৰকাৰী ফাইলবোৰ আগবাঢ়োতে গোটেই জীৱন পাৰ হৈ যায়। তেওঁ সিদ্ধান্ত ল'লে যে তেওঁ চৰকাৰলৈ অপেক্ষা নকৰে।
ছৰফৰাজে নিৰ্মাণ কৰা দলং
ছৰফৰাজে নিজৰ সৰু দোকানখনৰ উপাৰ্জনৰ পৰাই পইচা সাঁচিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। যিদিনা বেছি কাম হয়, সেইদিনা তেওঁ সঞ্চয়ৰ পৰিমাণ বঢ়াই দিছিল। বহুবাৰ তেওঁ নিজে ভোকত থাকিও পইচা জমা কৰিছিল, কিন্তু নিজৰ সংকল্প ভংগ কৰা নাছিল। কেইবামাহো ধৰি কৰা এই ত্যাগৰ অন্তত যেতিয়া কিছু ধন জমা হ'ল, তেতিয়া তেওঁ গাঁৱৰ মানুহৰ আগত নিজৰ পৰিকল্পনাৰ কথা দাঙি ধৰিলে। তেওঁৰ সততা আৰু সাহস দেখি গাঁৱৰ মানুহো আৱেগিক হৈ পৰিল। লাহে লাহে মানুহৰ সমৰ্থন বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। কোনোবাই শ্ৰমদান কৰিলে, আকৌ কোনোবাই নিৰ্মাণ সামগ্ৰী যোগান ধৰিলে। এইটো সম্পূৰ্ণৰূপে এক জন-অংশীদাৰিত্বৰ প্ৰকল্পত পৰিণত হ'ল।
৪০ খন গাঁৱৰ নতুন আশা
আজি জামুইৰ সেই নদীখনৰ ওপৰত এখন মজবুত দলং থিয় দি আছে। এই দলংখন ২৫ ফুট দীঘল, ১৩ ফুট বহল আৰু ৮ ফুট ওখ। দেখাত ই চিমেণ্ট আৰু ৰডৰ এটা জঁকা যেন লাগিব পাৰে, কিন্তু প্ৰায় ৪০ খন গাঁৱৰ হাজাৰ হাজাৰ লোকৰ বাবে ই কোনো আশীৰ্বাদতকৈ কম নহয়। এতিয়া বাৰিষা কালত মানুহে চহৰলৈ যাবলৈ নিজৰ জীৱন বিপদাপন্ন কৰাৰ প্ৰয়োজন নহয়। ল'ৰা-ছোৱালীৰ বাবে বিদ্যালয়লৈ যোৱাৰ পথ সহজ হৈ পৰিছে। কৃষকসকলে এতিয়া সময়মতে নিজৰ শস্য বজাৰলৈ নিব পাৰে।
আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ'ল, এতিয়া চিকিৎসালয়ত উপস্থিত হোৱাত পলম হোৱাৰ বাবে কোনো ৰোগীয়ে মৃত্যুক আঁকোৱালি ল'ব নালাগে। ছৰফৰাজে নিজৰ মাতৃলৈ যি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰিলে, তাৰ সুফল আজি সমগ্ৰ সমাজখনে লাভ কৰিছে। স্থানীয় প্ৰশাসন আৰু জনপ্ৰতিনিধিসকলেও ছৰফৰাজৰ এই মানৱীয় কাৰ্যৰ প্ৰশংসা কৰিছে। বিষয়াসকলে স্বীকাৰ কৰে যে যি কাম ডাঙৰ বাজেটৰ আঁচনিসমূহে কৰিব নোৱাৰিলে, সেয়া এজন সাধাৰণ মানুহৰ সাহসে কৰি দেখুৱালে।
ডাঙৰ মানুহ নহয়, ডাঙৰ হৃদয়ৰ প্ৰয়োজন
ছৰফৰাজ আনছাৰীয়ে আজিও নিজৰ সেই সৰু দোকানখনতে পাঞ্চাৰ মেৰামতি কৰে। তেওঁৰ সৰলতাত কোনো পৰিৱৰ্তন অহা নাই। তেওঁ কয় যে তেওঁ কোনো ডাঙৰ মানুহ নহয়। তেওঁ বিশ্বাস কৰে যে মানুহ ডাঙৰ হ'বলৈ পইচাৰ নহয়, বৰঞ্চ এখন বিশাল হৃদয়ৰ প্ৰয়োজন। মাতৃক হেৰুৱাৰ দুখ তেওঁৰ অন্তৰত আজিও সজীৱ হৈ আছে, কিন্তু যেতিয়া তেওঁ কোনো অসুস্থ লোকক সেই দলংখনেৰে নিৰাপদে পাৰ হৈ যোৱা দেখে, তেতিয়া তেওঁ অসীম শান্তি লাভ কৰে।
ছৰফৰাজৰ বাবে এই দলংখন কেৱল এটা পথ নহয়। তেওঁ ইয়াক নিজৰ মাতৃৰ স্মৃতিত নিৰ্মাণ কৰা এটা মন্দিৰ বুলি গণ্য কৰে। এই দলংখন এই কথাৰ প্ৰমাণ যে যদি মানুহৰ উদ্দেশ্য সৎ হয়, তেন্তে বাহিৰা কোনো সহায় নোহোৱাকৈও তেওঁ পৃথিৱীখন সলনি কৰিব পাৰে।
উমৈহতীয়া ঐতিহ্য আৰু ভৱিষ্যতৰ পথ
বিহাৰৰ এই মাটিতে য'ত দশৰথ মাঝিয়ে পাহাৰ ভাঙিছিল, তাতেই ছৰফৰাজে পানীৰ ওপৰত পথ নিৰ্মাণ কৰিছে। এই দুয়োটা কাহিনীয়ে আমাক শিকায় যে প্ৰেমৰ শক্তি সকলোতকৈ বেছি। ছৰফৰাজ আনছাৰীৰ এই কামে সামাজিক সহযোগিতাৰ এক নতুন সংজ্ঞা দাঙি ধৰিছে। তেওঁ প্ৰমাণ কৰি দিলে যে আত্মনিৰ্ভৰশীলতা আৰু শ্ৰমদানৰ জৰিয়তে ডাঙৰতকৈ ডাঙৰ সমস্যাও সমাধান কৰিব পাৰি।
আজি ছৰফৰাজ আনছাৰীৰ নাম সমগ্ৰ বিহাৰতে সন্মানেৰে লোৱা হৈছে। তেওঁৰ এই পদক্ষেপ সেইসকল লোকৰ বাবে এক কঠোৰ প্ৰত্যুত্তৰ যিসকলে প্ৰতিটো কথাৰ বাবে চৰকাৰলৈ চাই থাকে। ছৰফৰাজৰ কাহিনীয়ে অনাগত প্ৰজন্মক অনুপ্ৰাণিত কৰি থাকিব যে সেৱাই হৈছে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ধৰ্ম। বিহাৰৰ এই মাটিত সঁচাকৈয়ে কিবা এক বিশেষত্ব আছে, য'ত এজন সাধাৰণ মানুহেও ইতিহাসৰ পাতত নিজৰ নাম খোদিত কৰিব পাৰে।
