আৱাজ-দ্য ভইচ ব্যুৰ
মীৰুট চহৰৰ পুৰণি এলেকা খন্দকৰ নৌগজা চুবুৰীত গংগা-যমুনা সংস্কৃতিৰ এক সুন্দৰ নিদৰ্শন দেখিবলৈ পোৱা গ’ল, য’ত মানৱতাই ধৰ্মৰ সীমা অতিক্ৰম কৰিলে। ৮২ বছৰীয়া সূৰজ প্ৰকাশ ওৰফে জ্ঞানী জীৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ অন্তিম যাত্ৰাত হিন্দু আৰু মুছলমান উভয় সম্প্ৰদায়ৰ লোক বৃহৎ সংখ্যাত সমবেত হয়। মুছলমান ভাতৃসকলে কেৱল মৃতদেহৰ খাটখনেই কান্ধত কঢ়িয়াই নিয়া নাছিল, বৰঞ্চ সমগ্ৰ অন্তিম সৎকাৰৰ প্ৰক্ৰিয়া শেষ নোহোৱালৈকে তাতে উপস্থিত আছিল।
জানিব পৰা মতে, সূৰজ প্ৰকাশ দীৰ্ঘদিন ধৰি এই মহল্লাতে অকলশৰে বাস কৰিছিল। তেওঁৰ পৰিয়ালৰ বেছিভাগ সদস্যই বাহিৰত থাকে। চুবুৰীটোৰ ডেইৰী চলোৱা কমল ভড়ানাই যোৱা কেইবছৰমান ধৰি তেওঁৰ চোৱা-চিতা কৰি আছিল আৰু তেওঁৰ খোৱা-বোৱাৰো ব্যৱস্থা কৰিছিল।
কমল ভড়ানাৰ মতে, দেওবাৰে নিশা তেওঁ সদায়ৰ দৰেই সূৰজ প্ৰকাশৰ বাবে খাদ্য লৈ গৈছিল। সেই সময়ত সূৰজ প্ৰকাশে খাবলৈ মন নাই বুলি কৈ খাদ্যখিনি ফ্ৰীজত থৈ দিবলৈ কৈছিল। সোমবাৰে পুৱা যেতিয়া কমলে দোকান খোলাৰ পিছত তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈছিল, তেতিয়া তেওঁ খাদ্য খোৱা নাছিল। কমলৰ অনুৰোধত তেওঁ কল খাইছিল। ইয়াৰ পিছত প্ৰায় চাৰে ন বজাত কমল পুনৰ তেওঁৰ ওচৰলৈ যাওঁতে তেওঁক মৃত অৱস্থাত উদ্ধাৰ কৰে।
সূৰজ প্ৰকাশৰ মৃত্যুৰ খবৰ পোৱাৰ লগে লগে ওচৰ-পাজৰৰ চুবুৰীৰ মানুহবোৰ তেওঁৰ ঘৰত গোট খাবলৈ ধৰিলে। চুবুৰীৰ ৰাইজে মিলি অন্তিম যাত্ৰা আৰু অন্তিম সৎকাৰৰ সকলো যা-যোগাৰ কৰিলে। এই সময়ছোৱাত হিন্দু আৰু মুছলমান উভয় সম্প্ৰদায়ৰ লোক সমানভাৱে জড়িত আছিল।
চুবুৰীটোৰ বাসিন্দা বিকি শৰ্মাই জনোৱা মতে, অন্তিম যাত্ৰাৰ সকলো ব্যৱস্থা মহল্লাবাসীয়ে মিলি কৰিছিল। আনহাতে চুবুৰীয়া আছিফে কয় যে সকলোৱে তেওঁক মৰমতে "গুৰু জী" বুলি মাতিছিল। তেওঁ কয় যে, সৰুকালত সূৰজ প্ৰকাশে প্ৰায়ে ল’ৰা-ছোৱালীবোৰক টফি দিছিল আৰু চিলা উৰুৱাবলৈ পইচাও দিছিল।
স্থানীয় বাসিন্দা শাদাব ঝব্বুৱে জনোৱা মতে, যোৱা কেইবছৰমানৰ পৰা সূৰজ প্ৰকাশ বেছি খোজকাঢ়িব নোৱাৰা হৈ পৰিছিল, সেয়েহে মহল্লাৰ মানুহবোৰে পাল পাতি তেওঁৰ বাবে আহাৰ আৰু জলপান দি আহিছিল।
ইৰ্শ্বাদ, জিশ্বান, ফাৰমান, আনিছ আৰু মুনিমসহ কেইবাজনো মুছলমান যুৱকে মৃতদেহ কঢ়িওৱা আৰু মুখাগ্নি কৰাৰ এক দৃশ্য
আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য কথাটো হ’ল এই যে বৰ্তমান ৰমজান মাহৰ ৰোজা চলি আছে, তথাপিও ইৰ্শ্বাদ, জিশ্বান, ফাৰমান, আনিছ আৰু মুনিমসহ কেইবাজনো মুছলমান যুৱকে মৃতদেহ কঢ়িওৱা খাটখন পাল পাতি কান্ধত লৈ প্ৰায় দুই কিলোমিটাৰ বাট খোজ কাঢ়ি সুৰজকুণ্ড শ্মশান পালেগৈ।
অন্তিম যাত্ৰাৰ সময়ত এফালে যেনেকৈ "ৰাম নাম সত্য হ্যায়" ধ্বনি শুনা গৈছিল, আনফালে মুছলমান ভাতৃসকলে প্ৰাৰ্থনা (দোৱা) কৰি লগত গৈ আছিল। এই দৃশ্য দেখি ওচৰৰ মানুহবোৰো আৱেগিক হৈ পৰিছিল।
সূৰজ প্ৰকাশৰ অন্তিম সৎকাৰ হিন্দু ৰীতি-নীতি অনুসৰি সম্পন্ন কৰা হয় আৰু কমল ভড়ানাই মুখাগ্নি কৰে। কমলে জনোৱা মতে, সূৰজ প্ৰকাশৰ ভতিজাক সঞ্জয় কংকৰখেড়াত থাকে, কিন্তু কামৰ বাবে বাহিৰত থকাৰ বাবে তেওঁ অন্তিম সৎকাৰত উপস্থিত থাকিব নোৱাৰিলে।
এই ঘটনাই পুনৰবাৰ প্ৰমাণ কৰিলে যে মানৱতা আৰু পাৰস্পৰিক ভাতৃত্ববোধ যিকোনো ধৰ্মতকৈ ডাঙৰ। নৌগজা মহল্লাৰ ৰাইজে নিজৰ এই ব্যৱহাৰৰ জৰিয়তে সামাজিক সম্প্ৰীতি আৰু একতাৰ এক অনন্য নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছে।
