মালিক আছগৰ হাচমী / নতুন দিল্লী
যি সময়ত বাতৰিৰ শিৰোনামবোৰ প্ৰায়েই কোলাহল, বিভাজন আৰু অবিশ্বাসেৰে ভৰি থাকে, তেনে সময়তে দক্ষিণ ভাৰতৰ এটা মন্দিৰৰ এক শান্ত মুহূৰ্তই যিকোনো শ্লোগানতকৈ অধিক শক্তিশালী বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিছে। কেৰালাৰ এখন সাধাৰণ ছবিয়ে সমগ্ৰ দেশবাসীৰ হৃদয় হৃদয় চুই গৈছে আৰু মানুহক সোঁৱৰাই দিছে যে দৈনন্দিন কাম-কাজৰ মাজতো কৰুণা আৰু মানৱতা আজিও জীয়াই আছে।
এয়া কোনো ভাষণ বা ধৰ্মোপদেশৰ কাহিনী নহয়, বৰঞ্চ এনে এক মুহূৰ্তৰ কাহিনী, যিয়ে ছ’চিয়েল মিডিয়াত এক লাখতকৈও অধিক লোকৰ হৃদয় জয় কৰিছে। ত্ৰিশূৰৰ পুথুকাভু দেৱী মন্দিৰত সংঘটিত হোৱা এই ঘটনাত এটা হাতীৰ ছাঁত বিশ্বাস আৰু মানৱতাৰ এক অপূৰ্ব মিলন ঘটিছিল। বহুতেই এতিয়া ইয়াক "দ্য ৰিয়েল কেৰালা ষ্ট'ৰী" (The real Kerala story) বুলি আখ্যা দিছে।
কেৰালাৰ উৎসৱসমূহ ইয়াৰ আড়ম্বৰপূৰ্ণতা, ছন্দ আৰু সুন্দৰ হাতীৰ বাবে জনাজাত। পুথুকাভু দেৱী মন্দিৰৰ পৰিৱেশো আছিল উৎসৱমুখৰ, য'ত ঢোলৰ শব্দ আৰু হাতীৰ পৰম্পৰাগত প্ৰদৰ্শনী চলি আছিল। কিন্তু সন্ধিয়া নামি অহাৰ লগে লগে এজন মুছলমান মাউত পাপ্পন ছাইনুদ্দিনৰ নিজৰ ধৰ্মীয় কৰ্তব্য পালন কৰাৰ সময় হৈছিল। পৱিত্ৰ ৰমজান মাহত ৰোজা ৰখা ছাইনুদ্দিন কৰ্তব্যৰত অৱস্থাত আছিল আৰু তেওঁ মন্দিৰৰ চৌহদ এৰি যাব পৰা নাছিল। সেয়েহে তেওঁ ৰোজা ভাঙিবলৈ (ইফটাৰ কৰিবলৈ) নিজৰ হাতীটোৰ ভৰিৰ ওচৰতে শান্তভাৱে বহি পৰিছিল।
ছাইনুদ্দিনে হয়তো ভাবিছিল যে তেওঁ কাৰো চকুত নপৰাকৈ এটা চুকত নিজৰ ৰোজা ভাঙিব। কিন্তু যেতিয়া মন্দিৰ পৰিচালনা সমিতিৰ সদস্যসকলৰ চকুত তেওঁ পৰিল, তেতিয়া মুহূৰ্তটোৱে এক বেলেগ মোৰ ল’লে। মন্দিৰ কৰ্তৃপক্ষই তেওঁক কেৱল তাতেই ৰোজা ভঙাৰ অনুমতি দিয়াই নহয়, বৰঞ্চ তেওঁৰ বাবে খাদ্য আৰু ফল-মূলৰ ব্যৱস্থা কৰিবলৈকো আগবাঢ়ি আহিল। এটা হিন্দু মন্দিৰৰ উৎসৱৰ ব্যস্ততাৰ মাজত এজন মুছলমান মাউতে মন্দিৰৰ পৰাই যোগান ধৰা খাদ্যৰে নিজৰ ৰোজা ভাঙিলে। এয়া কোনো সৰু কথা নাছিল; এয়া আছিল সেইখন ভাৰতবৰ্ষৰ এক চানেকি, যিখন ভাৰতক আজিও বহুতে নিজৰ হৃদয়ত সযতনে সাঁচি ৰাখিছে।
'গিভ ইণ্ডিয়া' (Give India) নামৰ ইনষ্টাগ্ৰাম হেণ্ডেলৰ জৰিয়তে শ্বেয়াৰ কৰা এই মুহূৰ্তৰ এটা ভিডিঅ' অনলাইনত দ্ৰুতগতিকৈ বিয়পি পৰে আৰু এদিনৰ ভিতৰতে এক লাখতকৈও অধিক 'লাইক' অতিক্ৰম কৰে। সন্মানীয় মালয়ালম দৈনিক কাকত 'মাতৃভূমি'য়েও (Mathrubhumi) এই খবৰটো গুৰুত্বসহকাৰে প্ৰকাশ কৰে। ভিডিঅ'টোৰ কেপচনত অতি সৰলভাৱে লিখা আছিলঃ "যিখন পৃথিৱীয়ে প্ৰায়ে আমাক কিহে বিভাজিত কৰে তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে, তেনে সময়ত এই মুহূৰ্তটোৱে আমাক সোঁৱৰাই দিছে যে আমাক আজিও কিহে একত্ৰিত কৰি ৰাখিছে।"
ভিডিঅ'টো ভাইৰেল হোৱাৰ লগে লগে ছচিয়েল মিডিয়া মৰম আৰু প্ৰশংসাৰ বাৰ্তাৰে উপচি পৰে। X (পূৰ্বৰ টুইটাৰ) ত মনজাৰ নামৰ এজন ব্যৱহাৰকাৰীয়ে লিখিছে, "যেতিয়া এটা মন্দিৰৰ ছাঁত ৰোজা ভঙা হয়, তেতিয়া দেশে একতাৰ প্ৰকৃত অৰ্থ প্ৰত্যক্ষ কৰে। এয়া কেৱল এক ইফটাৰ নাছিল, এয়া আছিল মানৱতাৰ আটাইতকৈ সুন্দৰ ৰূপ।"
বহু দৰ্শকে এই মুহূৰ্তটোক ৰাজনৈতিক দৃষ্টিভংগীৰে চোৱাৰ পৰিৱৰ্তে মানৱতাৰ দৃষ্টিভংগীৰে চোৱাটো পছন্দ কৰিছিল। অনিল কুমাৰ নামৰ এজন ব্যৱহাৰকাৰীয়ে লিখিছে, "আমাৰ বাবে, এয়া এজন মুছলমান মানুহৰ কথা নহয়; এয়া এজন মালয়ালীৰ কথা।" আন এটা হৃদয়স্পৰ্শী মন্তব্যত লিখা আছিল, "মন্দিৰ সমিতিয়ে এজন মুছলমান মাউতৰ বাবে খাদ্যৰ ব্যৱস্থা কৰিলে। একাংশৰ বাবে এয়া আচৰিত যেন লাগিব পাৰে, কিন্তু আমাৰ বাবে নহয়। আমি এনে এক পৰিৱেশত ডাঙৰ-দীঘল হৈছোঁ য'ত মন্দিৰত চাকি জ্বলোৱাৰ সময়তে আজানৰ মাতো শুনা যায়। এয়াই হৈছে প্ৰকৃত কেৰালা ষ্ট’ৰী।"
মুছলমান মাউত পাপ্পন ছাইনুদ্দিন
কেইবাজনো মন্তব্যকাৰীয়ে এই ভিডিঅ'টোক কেৰালাক নেতিবাচক ৰূপত চিত্ৰিত কৰা কাহিনী আৰু চলচ্চিত্ৰসমূহৰ এক উচিত উত্তৰ বুলি অভিহিত কৰিছে। ব্যৱহাৰকাৰীসকলে বাৰে বাৰে এই মুহূৰ্তটোক "দ্য ৰিয়েল কেৰালা ষ্ট'ৰী" বুলি উল্লেখ কৰিছে। এজনে লিখিছে, "কেৰালাই দেখুৱাইছে যে মানৱতাৰ প্ৰকৃত অৰ্থ কি," আনহাতে আন এজনে ইয়াক 'ঈশ্বৰৰ নিজৰ দেশ' (God’s Own Country) হোৱাৰ প্ৰমাণ বুলি অভিহিত কৰিছে।
লক্ষণীয়ভাৱে, কেৰালাৰ বাহিৰৰ পৰাও এই প্ৰশংসা আহিছিল। নেহা ছাক্সেনা আৰু শোভা বিশ্বনাথৰ দৰে পৰিচিত ব্যক্তিসকলেও এই দৃশ্য দেখি নিজৰ আনন্দ প্ৰকাশ কৰিছে। বহুতে আঙুলিয়াই দিছে যে এই মুহূৰ্তটো বিশেষ হোৱাৰ কাৰণটোৱেই হ'ল ইয়াত কোনো ধৰণৰ প্ৰদৰ্শনকামিতা বা প্ৰচাৰৰ মানসিকতা নাছিল। মন্দিৰ সমিতিৰ এই কাম কেমেৰাৰ বাবে নাছিল; তেওঁলোক প্ৰকৃততে যি, সেয়াই ইয়াত প্ৰতিফলিত হৈছিল।
যিখন দেশত ৰাজহুৱা বিতৰ্কত ধৰ্মই প্ৰায়ে কেন্দ্ৰীয় স্থান দখল কৰে, তেনে এখন দেশত পুথুকাভু দেৱী মন্দিৰৰ এই ছবিয়ে এক গভীৰ সত্যৰ ফালে আঙুলিয়াই দিছেঃ সমাজৰ সাধাৰণ মানুহে আজিও ইজনে সিজনৰ ধৰ্মীয় বিশ্বাসক সন্মান কৰে। মাউত পাপ্পন ছাইনুদ্দিনৰ বাবে এয়া হয়তো কৰ্তব্যৰ আন এটা সাধাৰণ দিন আছিল। কিন্তু মন্দিৰ সমিতিৰ এই মানৱদৰদী পদক্ষেপে লাখ লাখ লোকক আশাৰ বতৰা দিছে।
এই প্ৰতিবেদন লিখা সময়লৈকে ভিডিঅ'টোৱে প্ৰায় ১.৭৫ লাখ 'লাইক' লাভ কৰিছিল আৰু হাজাৰ হাজাৰ লোকে নিজৰ মতামত আগবঢ়াইছিল। কিছুমানে ইয়াক দক্ষিণ ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ মূল আধাৰ বুলি কৈছে; আন কিছুমানে ইয়াক এখন পৰিৱৰ্তিত ভাৰতবৰ্ষৰ আশা হিচাপে দেখিছে। সত্যটো হয়তো এই সৰল ধাৰণাটোৰ মাজতেই সোমাই আছেঃ যেতিয়া এজন মন্দিৰৰ পুৰোহিত আৰু মছজিদৰ এজন নামাজীয়ে পাৰস্পৰিক সন্মানেৰে থিয় হয়, তেতিয়াই আমাৰ ত্ৰিৰংগাৰ মৰ্যাদা অক্ষুণ্ণ থাকে।
এই ভিডিঅ'টোৱে ধৰ্মৰ মাজত বিভাজন বৃদ্ধি কৰিব বিচৰাসকলৰ বাবে এখন দাপোণ হিচাপে কাম কৰিছে। ত্ৰিশূৰৰ এটা মন্দিৰে দেখুৱাইছে যে উপাসনাৰ পদ্ধতি বেলেগ হ'ব পাৰে, কিন্তু মানৱতাৰ ভাষা একেটাই। ছাইনুদ্দিনৰ ৰোজা আৰু মন্দিৰৰ খাদ্য— এই মিলনস্থলীয়েই হৈছে ভাৰতৰ প্ৰকৃত সৌন্দৰ্য। জয় হিন্দ।
