মালিক আছগৰ হাছমী
কিছুমান স্মৃতিৰ কেতিয়াও ম্যাদ উকলি নাযায়। তেনে এক স্মৃতি হৈছে উত্তৰ প্ৰদেশৰ আলিগড়ৰ এখন স্থানীয় ভাষাৰ বাতৰি কাকত 'অমৰ উজলা’ৰ সংবাদ সম্পাদক হিচাপে মোৰ দিনবোৰ। মই আলিগড়ত বাস কৰিছিলো আৰু মোৰ পত্নী আৰু দুই পুত্ৰ হাৰিয়ানাৰ গুৰুগ্ৰামত আছিল।
এখন ব্যস্ত চহৰত এটা সংস্কৰণৰ দায়িত্বত থকাৰ অৰ্থ আছিল মোৰ জীৱনটো বাতৰিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। মোৰ কাম পুৱতি নিশালৈকে চলিছিল। কাকতৰ পৃষ্ঠাৰ কাম শেষ কৰাৰ পিছতো দিনটোৰ বাতৰিবোৰ মোৰ মনত সজীৱ হৈ আছিল। মই প্ৰায়ে পুৱা ৩ বজাত অফিচ এৰিছিলোঁ।
Unforgettable experiences
এদিন নিশা, মই পিছদিনাৰ বাতৰি কাকতৰ বাতৰি শিৰোনাম চূড়ান্ত কৰাৰ সময়ত মোৰ ফোনটো বাজি উঠিছিল। পুৱা প্ৰায় ২.৩০ বজাত মোৰ পত্নীয়ে মোক ফোন কৰাটো অস্বাভাৱিক আছিল। তেওঁ আতংকিত হৈ পৰিছিল; তেওঁৰ অস্থিৰ কণ্ঠস্বৰে মোক চিন্তিত কৰি তুলিছিল। জোৰেৰে উশাহ লৈ তেওঁ কয়, "পুলিচে আমাৰ ডাঙৰ ল'ৰাটোক ৫ নং ছেক্টৰ থানালৈ লৈ গৈছে।"
ক্ষীণকায় চেহেৰাৰ মোৰ ল'ৰা ছালিক নৱম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ আছিল। মোৰ পত্নীৰ ফোন কলটোৱে মোৰ মনটো বেয়া চিন্তাৰে ভৰাই পেলালে। আৰক্ষীয়ে মাজনিশা তেওঁৰ সন্তানক ঘৰৰ পৰা উঠাই লৈ গৈছে! তেওঁ কি কৰিছে, কি পৰিস্থিতিত আছে? এনেবোৰ কথা ভাবোতে ভাবোতে মোৰ হাঁড়ৰ মাজেৰে এচাটি শীত বতাহ বৈ যোৱা যেন মোৰ অনুভৱ হ’ল। মোৰ দুঃশ্চিন্তা দেখি পত্নীয়ে ক'লে, "মায়াংকৰ লগত কথা পাতক... তেওঁ এতিয়াই তাক পুলিচ থানালৈ লৈ যাব।"
মোৰ প্ৰাক্তন সহকৰ্মী মায়ংক তিৱাৰী আছিল গুৰুগ্ৰামৰ এজন উজ্জ্বল সাংবাদিক। এই নামটোৱে মোক কিছু শক্তি প্ৰদান কৰিলে। মই গভীৰভাৱে উশাহ লৈ শান্তভাৱে সুধিলোঁ, "ছালিকৰ কি হ'ল? পুলিচে তেওঁক কিয় লৈ গ'ল?" মোৰ পত্নী অস্থিৰ হৈ পৰিছিল, তথাপি তেওঁ কাহিনীটো ক'লে যে, "ছালিকে কোনো ভুল কৰা নাই। এটা চোৰ ঘৰত প্ৰৱেশ কৰিছিল। চুবুৰীয়াসকলে চোৰটোক ধৰি পুলিচক গতাই দিলে। আৰক্ষীয়েও ছালিকক সাক্ষ্য দিবলৈ থানালৈ যাবলৈ ক'লে।"
মই গুৰুগ্ৰামৰ এটা সমৃদ্ধিশালী অঞ্চলত বাস কৰোঁ। এই অঞ্চলত বেছিভাগেই পেছাদাৰী লোকে বসবাস কৰে। দহ হাজাৰ জনসংখ্যাৰ ভিতৰত ইয়াত মুছলমান পৰিয়ালৰ সংখ্যা পাঁচটা আৰু মোৰ আশে-পাশে কোনো মানুহ নাই। মোৰ ঘৰৰ সন্মুখত এটা খ্ৰীষ্টান পৰিয়াল আছে, আমাৰ ওচৰতে এটা ওড়িয়া ব্ৰাহ্মণ পৰিয়াল আছে আৰু আনফালে শৰ্মাজীৰ ঘৰ আছে। তেওঁলোক পঞ্জাৱৰ। শৰ্মাজীৰ ভাড়াঘৰত এটা শিখ পৰিয়াল আছে। সকলো কৰ্মজীৱী মানুহ।
মোৰ পত্নীয়ে লাহে লাহে ফোনত সেই ৰাতিৰ সমগ্ৰ দৃশ্যটো বৰ্ণনা কৰিলে। তেওঁ আৰু আমাৰ ল'ৰা-ছোৱালীকেইটা শুই আছিল। আমাৰ ঘৰৰ পৰা দুঘৰৰ দূৰত্বত এজন যুৱক থাকে। যুৱকজনে এটা কল চেণ্টাৰত কাম কৰে। কামৰ পৰা দেৰিকৈ উভতি আহি টেৰেচত জিৰণি লৈ থাকোঁতে তেওঁ এজন অচিন লোকক দেৱাল পাৰ হৈ মোৰ ঘৰৰ ছাদত প্ৰৱেশ কৰা দেখিবলৈ পায়।
কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা ঘটনাটোৰ প্ৰতিচ্ছবি
তেওঁ তৎক্ষণাৎ বুজি উঠে যে সেইজন এজন অচিনাকি লোক আৰু নিশ্চিতভাৱে তেওঁ কোনো ভাল উদ্দেশ্য লৈ প্ৰৱেশ কৰা নাই। তেওঁ লগে লগে তেওঁৰ ঘৰৰ মালিক ফুলচান্দক খবৰ দিয়ে। ফুলচান্দ আৰু প্ৰায় সকলো লোকে জানে যে, মই কামৰ বাবে আলিগড়ত আছো আৰু মোৰ পত্নী আৰু দুই ল'ৰা-ছোৱালী অকলে থাকে।
মোৰ পৰিয়ালক সুৰক্ষিত কৰাৰ সংকল্পত ফুলচান্দজীৰ চকু উজলি উঠিছিল। তেওঁ তৎক্ষণাৎ পৰিয়ালৰ সকলো পুৰুষ সদস্যক জগাই দিলে; সকলোৱে হাতত লাঠী তুলি ল'লে। সিহঁতে আন চুবুৰীয়াবোৰকো জগাই দিলে।
কলিং বেলৰ শব্দত যেতিয়া মোৰ পত্নীয়ে দুৱাৰ খুলি দিছিল, তেতিয়া মোৰ ঘৰৰ বাহিৰত তেওঁ ১০-১২ জন লোক লাঠী লৈ থিয় থকা দেখিবলৈ পায়। মই আলিগড়ৰ পৰা ঘৰলৈ আহিছো বুলি তেওঁ প্ৰথমে ভাবিছিল। কিন্তু যেতিয়া তেওঁ প্ৰথম মহলাৰ বাৰান্দাৰ পৰা বাহিৰলৈ চায়, তেতিয়া তেওঁ হতবাক হৈ পৰে।
আমাৰ ঘৰৰ মুখ্য দুৱাৰৰ সন্মুখত লাঠী লৈ থকা লোকসকলৰ এটা সৈন্যবাহিনী দেখি তেওঁ হৃদস্পন্দন প্ৰায় হেৰুৱাই পেলাইছিল। তেওঁ বাকৰুদ্ধ হৈ পৰিছিল। সেই সময়ত সাম্প্ৰদায়িক উত্তেজনাৰ ঘটনা ইমান অস্বাভাৱিক নাছিল। তেওঁ কল্পনা কৰিলে আটাইতকৈ বেয়া পৰিস্থিতিবোৰ। তেওঁ ৰাজপথৰ নামাজক লৈ হোৱা এক হিংসাত্মক বিবাদৰ বিষয়ে শুনিছিল, "জয় শ্ৰী ৰাম" ধ্বনি উচ্চাৰণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰ বাবে টুপি পৰিধান কৰা এজন লোকক প্ৰহাৰ কৰা হৈছিল। এই চিন্তাবোৰে তেওঁৰ মনটো গভীৰ অবিশ্বাসেৰে ভৰাই পেলাইছিল। তেওঁ ভাবিছিল যে, এতিয়া আমাৰ পৰিয়ালৰ পাল পৰিল। হিন্দু চুবুৰীয়াসকলে আমাক আক্ৰমণ কৰিব!
আৰু ঠিক সেই সময়তে অন্ধকাৰৰ মাজেৰে ফুলচান্দৰ দৃঢ় আৰু উচ্চস্বৰে কোৱা কথা তেওঁৰ কাণত পৰিল- "ভাবীজী, দৰ্জাখন সোনকালে খুলি দিয়ক। আপোনাৰ ঘৰৰ ছাদত এটা চোৰ আছে।"
এই কথা শুনি তেওঁ নিজৰ কাল্পনিক জগতৰ পৰা ওলাই আহিল আৰু দৰ্জা খোলাৰ বাবে তললৈ দৌৰি গ'ল। অলপ সময়ৰ ভিতৰতে ঘৰৰ তল মহলটো চুবুৰীয়াৰে ভৰি পৰিল। তেওঁলোকৰ মাজৰ কেইজনমানে ছাদলৈ উঠি গ’ল আৰু সঁচাকৈয়ে এজন অচিনাকি লোকক দেৱালৰ ওচৰত কুঁচি মুচি বহি থকা দেখা গ'ল, সম্ভৱতঃ সি নিজকে লুকুৱাবলৈ চেষ্টা কৰি আছিল।
কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা ঘটনাটোৰ প্ৰতিচ্ছবি
ৰাইজে চোৰটোক ৰাস্তালৈ উলিয়াই আনি প্ৰহাৰ কৰিলে। লগে লগে পুলিচ আহি চোৰটোক লৈ যায় আৰু মোৰ পুত্ৰ ছালিকক প্ৰত্যক্ষদৰ্শী হিচাপে থানালৈ যাবলৈ কয়। মই মোৰ বন্ধু মায়ংক তিৱাৰীক ফোন কৰিলো, তেওঁ গুৰুগ্ৰামৰ এজন প্ৰভাৱশালী ক্ৰাইম ৰিপ'ৰ্টাৰ আছিল আৰু মই তেওঁক ঘটনাটোৰ বিষয়ে ক'লোঁ। মায়ংকে মোক আশ্বস্ত কৰি ক'লে, "আছগৰ ভাই, চিন্তা নকৰিব। মই এতিয়া গাড়ীৰে পুলিচ থানালৈ গৈ আছো।"
কিছু সময়ৰ পাছত মোৰ পত্নীয়ে পুনৰ ফোন কৰে। এইবাৰ কণ্ঠস্বৰ শান্ত আছিল। তেওঁ ক'লে যে মায়ংক তিৱাৰীয়ে ছালিকক ঘৰত থৈ গৈছে। তেতিয়া সময় ৫:১৫ বাজিছিল। গ্ৰীষ্মকাল আছিল আৰু সূৰ্যোদয়ৰ উজ্জ্বলতা দিগন্তৰ সিপাৰে বিয়পি পৰিছিল।
আজি যেতিয়া মই হিন্দু আৰু মুছলমানৰ মাজত বিভিন্ন বিষয়ত মতানৈক্য দেখো বা কেতিয়াবা বৃদ্ধি পোৱা অবিশ্বাসৰ কথা লক্ষ্য কৰোঁ, মই তৎক্ষণাৎ সেই মুহূৰ্তৰ কথা মনত পেলাই দিওঁ। দিগন্তত সেই পুৱাৰ ৰঙা উজ্জ্বলতা কেৱল এটা স্বৰ্গীয় পৰিঘটনা নাছিল, বৰং মোৰ চুবুৰীয়াৰ নিঃস্বাৰ্থ প্ৰেম আৰু ভালপোৱাৰ উজ্জ্বলতা আছিল।
মোৰ অনুপস্থিতিত মোৰ চুবুৰীয়া সকলো হিন্দুৱে মুছলমান পৰিয়ালক সুৰক্ষা দিবলৈ নিজৰ জীৱনকো তুচ্ছজ্ঞান কৰিছিল। এই ঘটনাটো মোৰ বাবে সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতিৰ কোনো গ্ৰন্থতকৈ অধিক মূল্যৱান। মোৰ অনুপস্থিতিত মোৰ চুবুৰীয়াসকলে কেৱল মোৰ পৰিয়ালকে সুৰক্ষা দিয়া নাছিল, বৰং অস্ত্ৰৰে আক্ৰমণৰ বাবে সাজু হৈ উঠিব পৰা চোৰটোক ধৰিবলৈ নিজৰ জীৱনকো বিপদৰ সন্মুখীন কৰাইছিল।
এই ঘটনাটোৱে মোক সদায়েই মনত পেলাই দিয়ে সমুদায় মানুহৰ প্ৰতি থকা জন্মগত প্ৰেমৰ কথা, যিয়ে আমাৰ হৃদয় ভৰাই তোলে। ঘৃণা স্বাভাৱিক নহয়, ইয়াক সৃষ্টি কৰা হয়। সংকটৰ সময়ত প্ৰকৃত মানুহে ধৰ্মীয় পোচাক ত্যাগ কৰি চুবুৰীয়াৰ ধৰ্ম ৰক্ষা কৰে। উপলব্ধি আৰু বাস্তৱৰ পাৰ্থক্যৰ বিষয়ে সকলোকে মনত পেলাই দিবলৈ মই এই কাহিনীটো আপোনালোকৰ আগত উপস্থাপন কৰিলো।
পাঠকসকলে তেওঁলোকৰ সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতি বা আন্তঃধৰ্মীয় বন্ধুত্বৰ অভিজ্ঞতা [email protected] ত প্ৰকাশৰ বাবে প্ৰেৰণ কৰিব পাৰে - সম্পাদক।
