শম্পী চক্ৰৱৰ্তী পুৰকায়স্থ
ভৌগোলিক সীমা আৰু সংস্কৃতিৰ পৰিধি অতিক্ৰম কৰি আধ্যাত্মিকতাৰ সন্ধানত ওলাই অহাৰ কাহিনী বিৰল। জন্ম ইজৰাইলত। শৈশৱ-কৈশোৰ, ডাঙৰ-দীঘল, পৰিয়ালৰ পৰিৱেশ, সকলোবোৰেই আছিল মধ্য প্ৰাচ্যৰ সেই চিনাকি ভূখণ্ডৰ মাজত। কিন্তু জীৱনৰ এটা সময়ত তেওঁ এনে এক পথৰ সন্ধান পায় যিয়ে তেওঁক নিজৰ দেশ, সংস্কৃতি, অভ্যাস আৰু চিনাকি সামাজিক পৰিধিৰ পৰা হাজাৰ কিলোমিটাৰ আঁতৰত ভাৰতৰ মাটিত উপনীত কৰায়। কেৱল ভাৰততে নহয়, তেওঁ পশ্চিমবংগৰ নদিয়াৰ মায়াপুৰকো নিজৰ নতুন আশ্ৰয়স্থল হিচাপে বাচি লয়, য'ত পৰম্পৰাগত ধৰ্ম, বৈদিক শিক্ষা আৰু আধ্যাত্মিক সাধনা তেওঁৰ জীৱনৰ মূল কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰে।
২০০৯ চনত পৰিয়ালৰ সৈতে ভাৰতলৈ অহাৰ পাছতেই তেওঁৰ জীৱনত এক নতুন অধ্যায়ৰ সূচনা হয়। বহু পৰ্যটকৰ দৰে তেওঁ মাত্ৰ ঘূৰিবলৈ অহা নাছিল, ভাৰতীয় দৰ্শন আৰু সনাতন ধৰ্মৰ গভীৰতা বিচাৰি আহিছিল। এই অনুসন্ধিৎসু মনে তেওঁক মায়াপুৰৰ গুৰুকুললৈ লৈ আহে। তাতেই তেওঁ ‘তমাল’ নামেৰে পৰিচিত হৈ লাহে লাহে বৈদিক মন্ত্ৰ, যজ্ঞ, পূজা-পদ্ধতি, শাস্ত্ৰ অধ্যয়ন আৰু সনাতনী জীৱনশৈলীৰ সৈতে সম্পূৰ্ণৰূপে বিলীন হৈ পৰে। বছৰৰ পাছত বছৰ ধৰি অধ্যয়ন আৰু সাধনাত ব্ৰতী হৈ ২০২১ চনত তেওঁ গুৰুকুলৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু নিজৰ নতুন পৰিচয়ক পূৰ্ণতা প্ৰদান কৰে।
আজি তেওঁৰ জীৱনশৈলী দেখি বহুতে আচৰিত হৈছে। বিদেশী হোৱাৰ পিছতো, তেওঁ সম্পূৰ্ণৰূপে পৰম্পৰাগত ব্ৰাহ্মণ্য নীতি অনুসৰি জীৱন যাপন কৰে। বগা ৰঙৰ কাপোৰ পিন্ধি ধোতি, ডিঙিত মালা, কান্ধত কেশৰ কাপোৰ, মূৰত চুলি নোহোৱা সাধাৰণ উপস্থিতি—এই সকলোবোৰ একেলগে তেওঁ এজন নিষ্ঠাবান আধ্যাত্মিক সাধকৰ প্ৰতিচ্ছবি প্ৰতিফলিত কৰে। প্ৰতিদিনে সাত্ত্বিক খাদ্যৰ পৰা আৰম্ভ হয়। খাদ্যত ফল-মূল, শসা, টমেটো, ট’ফু, পনিৰৰ দৰে নিৰামিষজাতীয় উপাদানসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।
আজি তেওঁৰ জীৱনশৈলী দেখি বহুতে আচৰিত হয়। এজন বিদেশী হৈয়ো তেওঁ এজন নিষ্ঠাৱান ব্ৰাহ্মণৰ দৰে জীৱন যাপন কৰে। পিন্ধনত বগা ধুতি, ডিঙিত মালা, কান্ধত গেৰুৱা বস্ত্ৰ, মূৰত চুলিবিহীন অৱস্থাত তেওঁক প্ৰকৃত আধ্যাত্মিক সাধক যেন লাগে। তেওঁৰ প্ৰতিটো দিনৰ আৰম্ভণি হয় সাত্বিক আহাৰেৰে। তেওঁৰ খাদ্য তালিকাত থাকে ফল-মূল, শসা, বিলাহী, টফু আৰু পনীৰৰ দৰে নিৰামিষ উপাদান। তেওঁ নিজকে কেৱল এজন নিৰামিষভোজী বুলিয়েই পৰিচয় নিদিয়ে, বৰং বিশ্বাস কৰে যে শৰীৰ আৰু মনৰ শুদ্ধিৰ বাবে এই জীৱনধাৰাই হৈছে শ্ৰেষ্ঠ।
আটাইতকৈ লক্ষ্যণীয় কথাটো হ’ল, কঠোৰ নিৰামিষ আহাৰ গ্ৰহণ কৰিও তেওঁ নিজকে এজন সুঠাম শৰীৰৰ বডী বিল্ডাৰ হিচাপে গঢ়ি তুলিছে। সাধাৰণতে শৰীৰ চৰ্চা আৰু বডী বিল্ডিঙৰ সৈতে আমিষ খাদ্যৰ যি এক ধাৰণা সমাজত প্ৰচলিত, তেওঁৰ জীৱনে সেই ধাৰণাক প্ৰত্যাহ্বান জনায়। আধ্যাত্মিকতা, অনুশাসন, শৰীৰ চৰ্চা আৰু সনাতনী দৰ্শনৰ এক অনন্য সমন্বয়ে তেওঁক ছ’চিয়েল মিডিয়াত এক সুকীয়া পৰিচয় দিছে।
তমাল
বৰ্তমান তেওঁ কেৱল নিজৰ জীৱনশৈলীতে সীমাবদ্ধ হৈ থকা নাই। বিভিন্ন ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ জৰিয়তে তেওঁ সনাতন ধৰ্ম, বৈদিক সংস্কৃতি, যজ্ঞ, মন্ত্ৰ জপ আৰু আধ্যাত্মিক জীৱন দৰ্শনৰ ওপৰত বক্তব্য ৰাখে। তেওঁৰ ভিডিঅ’ আৰু জীৱনশৈলীয়ে বহুজনক আচৰিত কৰাৰ লগতে অনুপ্ৰেৰণা যোগাইছে। এজন বিদেশী যুৱকৰ এই পৰিৱৰ্তনে প্ৰমাণ কৰে যে ধৰ্ম বা আধ্যাত্মিক বিশ্বাস কেৱল জন্মসূত্ৰে নিৰ্ধাৰিত নহয়, ই হ’ব পাৰে ব্যক্তিগত উপলব্ধি, সাধনা আৰু আত্মাৰ গভীৰ টানৰ এক সুন্দৰ পৰিণতি।
নিজৰ দেশ, জন্মগত পৰিচয় আৰু পুৰণি সামাজিক বাস্তৱতাক ত্যাগ কৰি এক সম্পূর্ণ নতুন সংস্কৃতিক জীৱনৰ কেন্দ্ৰবিন্দু কৰি তোলাটো নিশ্চয়কৈ সহজ সিদ্ধান্ত নাছিল। কিন্তু মায়াপুৰৰ এই ইজৰাইলী যুৱকজনে প্ৰমাণ কৰি দেখুৱালে যে বিশ্বাসৰ শক্তিয়ে মানুহক ভৌগোলিক সীমাৰ বহু দূৰলৈ লৈ যাব পাৰে। তেওঁৰ জীৱন এক জীৱন্ত উদাহৰণঃ যদি আত্মাৰ টান অকৃত্রিম আৰু গভীৰ হয়, তেন্তে জন্মভূমি সলনি হ’লেও মানুহে নিজৰ কাংক্ষিত আধ্যাত্মিক ঠিকনা বিচাৰি পাবলৈ সমৰ্থ হয়।
