মই যদি উভতি নাহোঁ, তেন্তে কান্দি নাথাকিবা: কাৰ্গিলৰ নায়ক কেপ্তেইন বিজয়ন্তৰ শেষ চিঠি
কাৰ্গিল যুদ্ধৰ সময়ত প্ৰদৰ্শন কৰা অসাধাৰণ সাহসৰ বাবে মৰণোত্তৰভাৱে 'বীৰ চক্ৰ' সন্মানেৰে বিভূষিত হোৱা কেপ্তেইন বিজয়ন্ত থাপাৰে তেওঁৰ পৰিয়ালৰ বাবে তিনিখন অতি ব্যক্তিগত চিঠি এৰি থৈ গৈছিল, যিবোৰ ভাৰতৰ ভূখণ্ডৰ অখণ্ডতা ৰক্ষাৰ যুঁজত তেওঁৰ অদম্য মনোভাৱৰ এক স্পষ্ট প্ৰমাণ।
এটা সামৰিক পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা কেপ্তেইন বিজয়ন্তই সৰুৰে পৰাই দেশৰ প্ৰতি এক গভীৰ কৰ্তব্যবোধেৰে ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ কৰ্নেল ভি এন থাপাৰেও ভাৰতীয় সেনাত সেৱা আগবঢ়াইছিল আৰু সৰুৰে পৰাই বিজয়ন্তই সেনাৰ পোছাক পিন্ধাৰ হেঁপাহ উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে লাভ কৰিছিল। তেওঁক সেনাৰ অন্যতম বিশিষ্ট পদাতিক ৰেজিমেণ্ট '২ ৰাজপুতনা ৰাইফলছ'ত নিযুক্তি দিয়া হৈছিল।
১৯৯৯ চনত যেতিয়া পাকিস্তান সমৰ্থিত বাহিনীয়ে কাৰ্গিলৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ উচ্চভূমি দখল কৰিছিল, তেতিয়া কেপ্তেইন থাপাৰে দ্ৰাছ ছেক্টৰত নিজৰ বেটেলিয়নৰ সৈতে কৰ্মৰত আছিল। এই যুৱ বিষয়াগৰাকীৰ ওপৰত এনে কিছুমান দায়িত্ব ন্যস্ত কৰা হৈছিল, যাৰ বাবে তেওঁৰ বয়সতকৈ বহু বেছি সাহসৰ প্ৰয়োজন আছিল।
টোলোলিং এলেকাৰ এক কৌশলগতভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান 'নল’ দখল কৰাৰ অভিযানৰ সময়তেই তেওঁৰ জীৱনৰ নিৰ্ণায়ক যুদ্ধখন সংঘটিত হৈছিল। শত্ৰুপক্ষই সেই উচ্চভূমি দখল কৰি এনে কিছুমান সুৰক্ষিত অৱস্থান গঢ়ি তুলিছিল, যাৰ পৰা তেওঁলোকে আগবাঢ়ি যোৱা ভাৰতীয় সেনাক সহজে লক্ষ্য কৰি ল'ব পাৰিছিল।
কেপ্তেইন বিজয়ন্ত থাপাৰ
১৯৯৯ চনৰ ২৮ আৰু ২৯ জুনৰ নিশা ভাৰতীয় সেনাই সেই স্থান পুনৰুদ্ধাৰৰ বাবে আক্ৰমণ আৰম্ভ কৰে। প্ৰচণ্ড গুলীচালনাৰ মাজতো কেপ্তেইন থাপাৰ আৰু তেওঁৰ জোৱানসকলে অত্যন্ত দুৰ্গম পথেৰে আগবাঢ়ি গৈছিল। যুদ্ধৰ সময়ত আক্ৰমণ ক্ৰমান্বয়ে ভয়ংকৰ হৈ পৰা সত্ত্বেও, তেওঁ অসাধাৰণ সাহসৰ পৰিচয় দি শত্ৰুৰ অৱস্থানৰ ফালে আগবাঢ়ি গৈ ইয়াক নিস্তেজ কৰাত সহায় কৰিছিল।
অৱশেষত শত্ৰুৰ গুলী তেওঁৰ গাত লাগে আৰু তেওঁ গুৰুতৰভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত হয়। মাত্ৰ ২২ বছৰ বয়সতে তেওঁ দেশৰ বাবে প্ৰাণ আহুতি দিয়ে। শত্ৰুৰ সন্মুখত প্ৰদৰ্শন কৰা অসাধাৰণ সাহস আৰু নেতৃত্বৰ বাবে কেপ্তেইন বিজয়ন্ত থাপাৰক মৰণোত্তৰভাৱে বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰা হয়।
কেপ্তেইন বিজয়ন্ত থাপাৰৰ নশ্বৰদেহ
কিন্তু সম্ভৱতঃ এই যুৱ বিষয়াগৰাকীৰ মনৰ জগতখনৰ আটাইতকৈ চিৰস্থায়ী ছবিখন তেওঁৰ প্ৰশস্তিপত্ৰত পোৱা নাযায়, পোৱা যায় অন্তিম যুদ্ধৰ পূৰ্বে তেওঁ মাক-দেউতাকলৈ লিখা এখন চিঠিতহে।
সেই চিঠিত বিজয়ন্তই নিজৰ আশা, বিশ্বাস আৰু তেওঁ যে আৰু কেতিয়াও উভতি নাহিবও পাৰে, সেই সম্ভাৱনাৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছিল। তেওঁ এজন পুত্ৰৰ আৱেগিক সততাৰে চিঠিখন লিখিছিল, যিজনে জানিছিল যে তেওঁৰ মাক-দেউতাকে চিন্তা কৰিব, তথাপি তেওঁ বিচৰা নাছিল যে তেওঁলোক শোকত ভাগি পৰক।
চিঠিখনৰ এটা শাৰীয়ে প্ৰজন্মৰ পাছত প্ৰজন্ম ধৰি ভাৰতীয়সকলৰ মনত সাঁচ বহুৱাই ৰাখিছেঃ "মই যদি উভতি আহোঁ, তেন্তে আপোনালোকক ক'বলৈ মোৰ ওচৰত বহুত কাহিনী থাকিব। আৰু যদি নাহোঁ, তেন্তে অনুগ্ৰহ কৰি আপোনালোকে কান্দি নাথাকিব।"
কেপ্তেইন বিজয়ন্ত থাপাৰ
তেওঁৰ এই কথাবোৰ কোনো ভয়ৰ প্ৰকাশ নাছিল। ই আছিল নিজৰ পেছাৰ বিপদাশংকা ভালদৰে বুজি পোৱা এজন সৈনিকৰ শান্ত স্বীকাৰোক্তি। তেওঁ নিজৰ পোষ্টিঙৰ সময়ত লগ পোৱা মানুহবোৰৰ বিষয়েও লিখিছিল আৰু কাশ্মীৰৰ দুৰ্গম অঞ্চলত বসবাস কৰা লোকসকলৰ বাবে উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁৰ চিঠিয়ে এজন সজ্জিত সৈনিকৰ আঁৰত লুকাই থকা এনে এক দিশ উন্মোচন কৰিছিল, সেয়া আছিল সাধাৰণ মানুহৰ প্ৰতি গভীৰ মমতা থকা এজন যুৱকৰ মমতা।
অৱশ্যে, মাক-দেউতাকৰ বাবে এই চিঠিখন পৰৱৰ্তী সময়ত অসহনীয় যন্ত্ৰণা আৰু অপৰিসীম গৰ্ব, দুয়োটাৰেই এক উমৈহতীয়া উৎস হৈ পৰিছিল। বিজয়ন্তই এজন যুৱ বিষয়া হিচাপে যুদ্ধলৈ গৈছিল। কিন্তু ঘৰলৈ তেওঁ উভতি আহিছিল কেৱল এক সোঁৱৰণী হৈ।
কেপ্তেইন বিজয়ন্ত থাপাৰৰ কাহিনী আজিও অমৰ হৈ আছে, কাৰণ তেওঁৰ সাহসৰ সমানেই তেওঁৰ মানৱীয়তাও প্ৰৱল আছিল। তেওঁৰ শেষ চিঠিখনে আমাক সেনাৰ পোছাকযোৰৰ আঁৰত থকা এজন পুত্ৰ, এজন ভাতৃ, এজন বন্ধু আৰু এজন সাধাৰণ যুৱকক দেখাৰ সুযোগ দিয়ে।
_(1).webp)
