প্ৰফেচৰ আখতাৰুল ৱাছে
ভাৰতীয় মুছলমানসকলে সন্মুখীন হোৱা বহু প্ৰত্যাহ্বানৰ পিছতো ভাৰতৰ গণতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থা তেওঁলোকৰ বাবে এক আশীৰ্বাদস্বৰূপ। এটা সময় আছিল যেতিয়া তেওঁলোকে এই দেশখনত যুগ যুগ ধৰি শাসন কৰিছিল। তাৰ পিছত আহিল তেওঁলোকৰ ৰাজনৈতিক পতন আৰু ব্ৰিটিছ শক্তিৰ উত্থানৰ যুগ, যেতিয়া তেওঁলোক শাসকৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰজাত পৰিণত হৈছিল।
১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত তেওঁলোকে এক নতুন অভিজ্ঞতাৰ সন্মুখীন হ'ল। তেওঁলোক শাসক বা প্ৰজা কোনোটোৱেই নাছিল, বৰং দেশৰ শাসন ব্যৱস্থাত এক সমান অংশীদাৰ হৈ পৰিছিল, যি স্থান তেওঁলোকে আজিও বজাই ৰাখিছে। এখন গণতান্ত্ৰিক দেশত, য'ত মুছলমানসকল সংখ্যাগৰিষ্ঠও নহয় বা একেবাৰে নগণ্য সংখ্যালঘুও নহয়, তেনে এখন দেশত বাস কৰাটো তেওঁলোকৰ বাবে উপযুক্ত আৰু স্বাস্থ্যকৰ দুয়োটাই।
প্ৰতিনিধিত্বমূলক ছবি
এই ব্যৱস্থাৰ অধীনত, এজন হিন্দুৰ যিদৰে এটা ভোট দিয়াৰ অধিকাৰ আছে, ঠিক একেদৰে এজন মুছলমান, এজন খ্ৰীষ্টান বা এজন শিখৰো সম-অধিকাৰ আছে। ভাৰতৰ সংবিধানে এই গণতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাৰ ধাৰাবাহিকতা আৰু কাৰ্যকৰী কাম-কাজক সুনিশ্চিত কৰে।
যোৱা ৭৫ বছৰৰো অধিক সময়ত, এটা বা দুটা ব্যতিক্ৰমী ঘটনাৰ বাহিৰে, কোনো চৰকাৰেই গণতন্ত্ৰৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত সংবিধানৰ মূল গাঁথনিটোৰ সৈতে হেতালি খেলিব পৰা নাই। আনকি যেতিয়া তেনে প্ৰচেষ্টা কৰা হৈছিল, তেতিয়া ন্যায়িক ব্যৱস্থাই সেইবোৰক সফল হোৱাত বাধা প্ৰদান কৰিছিল।
ইয়াৰ ফলস্বৰূপে, মুছলমানসকল সংখ্যালঘু হোৱাৰ পিছতো দেশে কেৱল জম্মু আৰু কাশ্মীৰতেই (য'ত মুছলমানসকল স্পষ্ট সংখ্যাগৰিষ্ঠ) মুছলমান মুখ্যমন্ত্ৰী দেখা নাই, বৰং মহাৰাষ্ট্ৰ, বিহাৰ, ৰাজস্থান, অসম, কেৰালা, মণিপুৰ আৰু পুডুচেৰীৰ দৰে ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰীয়শাসিত অঞ্চলসমূহতো মুছলমান মুখ্যমন্ত্ৰী দেখা গৈছে।
ভাৰতত এনে কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্ত্ৰ্যালয় নাই যাৰ নেতৃত্ব কেতিয়াবা নহয় কেতিয়াবা এজন মুছলমান ব্যক্তিয়ে লোৱা নাই- সেয়া লাগিলে বৈদেশিক পৰিক্ৰমা, গৃহ পৰিক্ৰমা, খাদ্য আৰু অসামৰিক যোগান, শিক্ষা, শ্ৰম বা অন্য যিকোনো প্ৰধান বিভাগেই নহওক কিয়।
ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে ভাৰতত মুছলমানসকলৰ কোনো সমস্যা নাই। কিন্তু এনে কোনো সমাজ নাই য'ত সহাৱস্থানৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰত্যাহ্বান নাথাকে। মুছলমানসকলে কাৰবালাৰ ট্ৰেজেডী, বাগদাদৰ পতন, ১৮৫৭ চনৰ পৰৱৰ্তী পৰিস্থিতি আৰু ইতিহাসৰ অগণন অশান্ত সময় অতিক্ৰম কৰি আহিছে। তেওঁলোকে ভৱিষ্যতেও জীয়াই থাকিব। গতিকে, নিৰাশ হোৱাৰ কোনো কাৰণ নাই।
প্ৰতিনিধিত্বমূলক ছবি
যিমান দিনলৈ ভাৰতৰ ন্যায়পালিকা শক্তিশালী হৈ থাকিব আৰু নাগৰিক সমাজ সজাগ তথা সংবেদনশীল হৈ থাকিব, সিমান দিনলৈ এই দেশত দীৰ্ঘদিনীয়া অন্যায় আৰু দায়িত্বহীনতা বৰ্তি থাকিব নোৱাৰে।
যেতিয়া অমুছলমানসকলেও মুছলমানসকলৰ সাংবিধানিক অধিকাৰ ৰক্ষাৰ বাবে তেওঁলোকৰ কাষত থিয় দিয়ে, তেতিয়া এই সম্প্ৰদায়টোৰ নিশ্চিতভাৱে কোনো ডাঙৰ ক্ষতি সাধন কৰিব পৰা নাযায়। এই সকলোবোৰ কেৱল এইবাবেই সম্ভৱ হৈছে কাৰণ মুছলমানসকল এক গণতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাৰ অধীনত বাস কৰে: যিটো হৈছে জনসাধাৰণৰ, জনসাধাৰণৰ দ্বাৰা আৰু জনসাধাৰণৰ বাবে গঠিত এখন চৰকাৰ।
এনে ব্যৱস্থাত ক্ষমতাক কোনো এটা গোটে একচেটিয়াভাৱে নিজৰ দখলত ৰাখিব নোৱাৰে। ৰাজহুৱা জীৱন আৰু শাসনৰ প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে সকলোৰে বাবে সমান সুযোগ থাকে। আমি অস্বীকাৰ নকৰোঁ যে আতিশয্য আৰু ত্ৰুটি ঘটিব নোৱাৰে, কেতিয়াবা তেনে হ'বও পাৰে। কিন্তু এনে আতিশয্যৰ প্ৰতিকাৰ আদালতত নিহিত আছে। এইবোৰ শুধৰাবলৈকে সাংবিধানিক সুৰক্ষাকৱচসমূহ বিদ্যমান।
উদাহৰণস্বৰূপে, ১৯৭২ চনত ইন্দিৰা গান্ধীৰ চৰকাৰে আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সন্দৰ্ভত এখন আইন গৃহীত কৰিছিল। ইয়াৰ বিৰোধিতা ইমানেই তীব্ৰ আছিল যে চৰকাৰে নিজৰ স্থিতি পুনৰ বিবেচনা কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
উৰ্দু ভাষা আৰু মুছলিম পাৰ্চনেল ল'ৰ ক্ষেত্ৰতো একেধৰণৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল। দিল্লী, বিহাৰ আৰু উত্তৰ প্ৰদেশত উৰ্দুক দ্বিতীয় চৰকাৰী ভাষাৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰা হৈছিল, আনহাতে মুছলিম পাৰ্চনেল ল'ৰ অত্যাৱশ্যকীয় বিধানসমূহ অক্ষত ৰখা হৈছিল। এই সকলোবোৰ কেৱল এইবাবেই সম্ভৱ হৈছিল কাৰণ মুছলমানসকল এক গণতান্ত্ৰিক গাঁথনিৰ ভিতৰত বাস কৰিছিল।
প্ৰতিনিধিত্বমূলক ছবি
মনত ৰখাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ যে গণতন্ত্ৰই ইয়াৰ নাগৰিকসকলক সকলো বস্তু স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে প্ৰদান নকৰে। প্ৰচেষ্টা আৰু দায়বদ্ধতাৰ সৈতে অধিকাৰসমূহ আদায় কৰিব লাগিব।
এখন গণতান্ত্ৰিক দেশত নেতৃত্ব সংঘাত বা প্ৰতিৰক্ষামূলক বিচ্ছিন্নতাৰ জৰিয়তে কেতিয়াও সফল নহয়। ই সমাজৰ বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ মাজত অৰ্থপূৰ্ণ আলোচনা গঢ়ি তোলাৰ জৰিয়তেহে সফলতা লাভ কৰে। পাৰস্পৰিক বুজাবুজি আৰু পতিয়ন নিয়াব পৰা ক্ষমতাৰ জৰিয়তে গণতন্ত্ৰ সমৃদ্ধ হয়। আমি যি যুগত বাস কৰিছোঁ সেয়া কেৱল বিবাদ বা বিতৰ্কৰ যুগ নহয়, ই হৈছে আলোচনাৰ যুগ।
আমি এইটোও উপলব্ধি কৰিব লাগিব যে ধৰ্মনিৰপেক্ষ গণতন্ত্ৰৰ অৰ্থ কেৱল এইটো নহয় যে আমি অসুবিধাৰ সন্মুখীন হ'লে অমুছলমানসকলে আমাৰ কাষত থিয় দিব বুলি আশা কৰিম। বৰং ই আমাকো আহ্বান জনায় যে আন যিকোনো ব্যক্তিয়ে যেতিয়াই অন্যায়ৰ সন্মুখীন হয় বা তেওঁলোকৰ সাংবিধানিক অধিকাৰৰ প্ৰতি ভাবুকি আহে, তেতিয়াই আমি তেওঁলোকৰ কাষত থিয় দিব লাগিব।
যিহেতু দেশৰ ৰাজনৈতিক প্ৰেক্ষাপট সলনি হৈছে আৰু নিৰ্বাচনী সমীকৰণ সলনি হৈছে, মুছলমান নেতৃত্বই ভোট-বেংকৰ ৰাজনীতিয়ে তেওঁলোকৰ কোনো উপকাৰ কৰিছেনে নাই তাৰ প্ৰতিফলন ঘটাব লাগিব। আমি সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ সৈতে সহযোগিতা, অন্তৰ্ভুক্তিকৰণ আৰু সামূহিক অংশীদাৰিত্বৰ ওপৰত আধাৰিত এক বহল কৌশল প্ৰস্তুত কৰাৰ কথা চিন্তা কৰিব লাগিব।
