ভক্তি চালক
সমাজত এতিয়াও এক সাধাৰণ ধাৰণা প্ৰচলিত যে এগৰাকী নাৰীৰ অস্তিত্ব কেৱল পাকঘৰ আৰু সন্তান প্ৰতিপালনতেই সীমাবদ্ধ। বিশেষকৈ মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ জীয়ৰী-বোৱাৰীসকলে সমাজৰ পুৰণিকলীয়া নীতি-নিয়ম আৰু সামাজিক বাধা-নিষেধৰ সোঁততেই নিজৰ জীৱনক সমৰ্পণ কৰিবলগীয়া হয়। কিন্তু এই সকলো সামাজিক সংকীৰ্ণতা আৰু ভ্ৰান্ত ধাৰণাক ওফৰাই নিজৰ অদম্য মেধা আৰু আত্মবিশ্বাসৰ বলত কোলহাপুৰৰ পৰা পোনে পোনে ডুবাইৰ বুকুত নিজৰ নাম উজলাই তুলিবলৈ সক্ষম হৈছে জুৱেৰিয়া পাটৱেগাৰ। ‘আৱাজ - দ্য ভইচ’ৰ সৈতে হোৱা এক অন্তৰংগ বাৰ্তালাপত তেওঁ ব্যক্ত কৰিছে নিজৰ জীৱনৰ এই সংগ্ৰামী তথা অনুপ্ৰেৰণাদায়ক সাফল্যৰ গাথা।
পাৰিবাৰিক সহযোগিতা
জুৱেৰিয়াৰ মূল ঘৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ কোলহাপুৰত। পিতৃ ছাজিদ এগৰাকী পেছাদাৰী চালক আৰু মাতৃ তছমিয়া এগৰাকী গৃহিণী। দুই ভাতৃৰে সৈতে এটি অত্যন্ত সৰল আৰু সাধাৰণ মুছলমান পৰিয়ালত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল জুৱেৰিয়া। শৈশৱৰে পৰাই পঢ়া-শুনাত অত্যন্ত মেধাৱী জুৱেৰিয়াই প্ৰতিটো শ্ৰেণীতেই মেধাৰ পৰিচয় দাঙি ধৰিছিল। পৰিয়ালৰ আৰ্থিক অৱস্থা বিশেষ টনকিয়াল নাছিল যদিও শিক্ষাৰ প্ৰতি ঘৰখনৰ গভীৰ সজাগতা আছিল, যাৰ বাবে তেওঁক এখন ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰাই দিয়া হৈছিল।
কইনা সাজত জুৱেৰিয়া পাটৱেগাৰ
দশম, একাদশ আৰু দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছতেই জুৱেৰিয়াৰ জীৱনে এক অপ্ৰত্যাশিত দিশত গতি কৰে। এই সন্দৰ্ভত জুৱেৰিয়াই কয়, “প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰাৰ পাছত মোৰ মামাই মোক ইণ্টেৰিয়ৰ ডিজাইনিং পঢ়িবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। সেই সময়ত মই ভাবিছিলোঁ যে ডিজাইনিং মানেই হয়তো ছবি অঁকা, অথচ মই ছবি আঁকিবলৈ মুঠেই নাজানিছিলোঁ। কিন্তু মামাৰ কথামতেই মই ‘চাইবাৰ গাৰ্লছ কলেজ’ত নামভৰ্তি কৰোঁ আৰু তাৰ পৰাই মোৰ জীৱনে প্ৰকৃত দিশ বিচাৰি পালে।”
শিক্ষয়িত্ৰীসকলৰ দিহা-পৰামৰ্শ
ইণ্টেৰিয়ৰ ডিজাইনিঙত নামভৰ্তি কৰাৰ পিছত প্ৰথমছোৱা দিনত জুৱেৰিয়া পৰিয়ালৰ পুৰণিকলীয়া ৰীতি-নীতি আৰু পৰম্পৰাৰ চিন্তাধাৰাতে আবদ্ধ আছিল। সাধাৰণ মধ্যবিত্ত পৰিয়ালবোৰত, বিশেষকৈ মুছলমান সমাজত ছোৱালীক কম বয়সতে বিয়া দিয়াৰ প্ৰচলন থকাৰ বাবে তেওঁ প্ৰায়েই নিজৰ শিক্ষয়িত্ৰীসকলক কৈছিল, “ইমান পঢ়া-শুনা কৰি কি লাভ, অৱশেষত দেখোন মই বিয়াই বহিব লাগিব!”
কলেজৰ প্ৰিয়া মেডাম আৰু শম্ভাৱী মেডামে জুৱেৰিয়াক এইক্ষেত্ৰত অমূল্য পথপ্ৰদৰ্শন আগবঢ়াইছিল। সেই স্মৃতি ৰোমন্থন কৰি তেওঁ কয়, “প্ৰিয়া মেডামে মোক প্ৰায়ে শিক্ষাৰ প্ৰকৃত গুৰুত্ব বুজাই দিছিল। তেওঁ কৈছিল, ‘তুমি হয়তো পঢ়া আধাতে এৰি বিয়া হ’বা, কিন্তু কাইলৈ যদি তোমাৰ স্বামীয়ে ভাবে যে তুমি নিজৰ কেৰিয়াৰ গঢ়া উচিত, তেতিয়া তোমাৰ হাতত একোৱেই নাথাকিব।’ মেডামৰ এই কথাই মোৰ মানসিকতা সম্পূৰ্ণ সলনি কৰি দিলে আৰু মই নিজৰ পঢ়া-শুনা তথা ডিজাইনিঙক অত্যন্ত গুৰুত্বসহকাৰে ল’বলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ।”
পুত্ৰ সন্তানৰ সৈতে মঞ্চত বঁটা গ্ৰহণ কৰা মুহূৰ্তত
তৃতীয় বৰ্ষত ভৰি দিয়েই তেওঁ কলেজৰ সমান্তৰালভাৱে এটা কাৰ্যালয়ত কাম কৰিবলৈ লয়। এই সময়ছোৱাতে তেওঁৰ পৰিয়ালটো কোলহাপুৰৰ পৰা চাংলিলৈ স্থানান্তৰিত হয়। কিন্তু শিক্ষাৰ প্ৰতি থকা অদম্য হেঁপাহৰ বাবেই তেওঁ কোলহাপুৰতে অকলে থাকি যায় আৰু একেলগে পঢ়া-শুনা তথা কামৰ ব্যৱহাৰিক অভিজ্ঞতা সফলতাৰে আগবঢ়াই লৈ যায়। বিশ্ববিদ্যালয় পৰ্যায়ৰ বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতাত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰি শেষত তেওঁ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শীৰ্ষ স্থানপ্ৰাপ্ত (ৰেংক হোল্ডাৰ) হিচাপে স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
বিবাহৰ পাছতো কেৰিয়াৰৰ সফল যাত্ৰা
ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ মাত্ৰ তিনি-চাৰি মাহৰ ভিতৰতে পৰিয়ালে জুৱেৰিয়াক বিবাহপাশত আবদ্ধ কৰায়। কিন্তু বৈবাহিক জীৱনৰ ঘৰুৱা আৱেষ্টনীৰ মাজত তেওঁ নিজৰ সপোনক হেৰাই যাবলৈ নিদিলে। তেওঁ দৃঢ়ভাৱে বিশ্বাস কৰে যে নাৰীয়ে সদায় নিজৰ ভৰিত নিজে থিয় দিয়া উচিত।
মহিলাৰ আৰ্থিক স্বাৱলম্বিতাৰ বিষয়ে জুৱেৰিয়াই কয়, “ঘৰুৱা কাম কৰা এগৰাকী গৃহিণীয়েই হওক বা চাকৰিয়াল মহিলাই হওক, প্ৰতিগৰাকী নাৰীয়েই সমান। কিন্তু আমাৰ সমাজে উপাৰ্জনক্ষম নাৰীক অধিক মূল্য আৰু সন্মান দিয়ে। মই মোৰ জীৱনত কেতিয়াও কোনো আপোচ কৰিব বিচৰা নাছিলোঁ, সেইবাবেই মই নিজৰ ভৰিত নিজে থিয় দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছিলোঁ।”
পুত্ৰ সন্তানৰ সৈতে মঞ্চত বঁটা গ্ৰহণ কৰা মুহূৰ্তত
প্ৰথম অৱস্থাত জুৱেৰিয়াই অতি সৰু সৰু ছাইটৰ কাম আৰু এটা এটা ৱাল ডিজাইন কৰাৰ পৰাই আৰম্ভণি কৰিছিল। আনকি কেতবোৰ কাম তেওঁ বিনামূলীয়াকৈয়ো কৰি দিছিল। ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে তেওঁ বিভিন্ন ছফ্টৱেৰ ক্লাছো ল’বলৈ ধৰে। গৰ্ভাৱস্থাৰ সময়তো তেওঁ ঘৰৰ পৰাই এই ছফ্টৱেৰ ক্লাছসমূহ চলাই গৈছিল। সন্তান জন্ম দিয়াৰ পিছত মাত্ৰ তিনি মহীয়া দেৱশিশু কোলাত লৈয়েই তেওঁ পুনৰ ঘৰৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহে আৰু ইণ্টেৰিয়ৰ ডিজাইনিঙৰ কাম-কাজ নতুন উদ্যমেৰে আৰম্ভ কৰে।
ডুবাইৰ মেগা প্ৰজেক্ট
সন্তান জন্মৰ পাছতেই জুৱেৰিয়াই এটাৰ পিছত এটাকৈ বহুকেইটা প্ৰজেক্ট লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয় আৰু ইয়ে তেওঁৰ পেছাদাৰী জীৱনলৈ এক আমূল পৰিৱৰ্তন আনি দিয়ে। ফলত তেওঁ নিজাকৈ এটা স্বতন্ত্ৰ কাৰ্যালয় স্থাপন কৰে। এই সকলোবোৰ প্ৰজেক্টৰ ভিতৰত তেওঁ নিজৰ ঘৰখন ডিজাইন কৰাটোকেই আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান বুলি গণ্য কৰিছিল, কাৰণ তেওঁ নিজৰ কষ্টোপাৰ্জিত ধনৰ প্ৰকৃত মূল্য ভালদৰে বুজি পাইছিল।
কিন্তু ইয়াৰ পাছতো তেওঁ নিজৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দায়িত্বত আৰু অধিক সাহস আৰু দক্ষতাৰ পৰিচয় দিয়ে। যেতিয়া ডুবাইৰ এটা বিশাল প্ৰজেক্টৰ দায়িত্ব তেওঁৰ হাতলৈ আহে, প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ এই কামটো সফলভাৱে সম্পন্ন কৰিব পাৰিবনে নাই তাকে লৈ মনত সামান্য সংশয় হৈছিল। কিন্তু নিজৰ ওপৰত তেওঁৰ অগাধ বিশ্বাস আছিল। এই অভিজ্ঞতা ব্যক্ত কৰি জুৱেৰিয়াই কয়, “ডুবাই প্ৰজেক্টৰ বাবে মই ইয়াৰ পৰাই অনলাইনযোগে বৈঠকসমূহ অনুষ্ঠিত কৰিছিলোঁ। গুগলত সন্ধান কৰিয়েই মই তাত কাঠমিস্ত্ৰী আৰু ৰংমিস্ত্ৰী বিচাৰি উলিয়াইছিলোঁ আৰু সমগ্ৰ প্ৰজেক্টটো সম্পূৰ্ণ সফলতাৰে সম্পন্ন কৰিছিলোঁ। মানুহে যেতিয়ালৈকে নিজৰ পৰিসৰ ভাঙি নতুন দিগন্তৰ সন্ধান নকৰে, তেতিয়ালৈকে ‘আকাশখনেই সীমা নহয়’ কথাষাৰ কেৱল এটা প্ৰবাদ হৈয়েই থাকে।”
'মহাৰাষ্ট্ৰ উদ্যোগ গৌৰৱ বঁটা’ৰে সন্মানিত
এই সফল যাত্ৰাত শেহতীয়াকৈ আন এক গৌৰৱময় কৃতিত্ব সংযোজিত হৈছে। মাত্ৰ ডেৰ-দুবছৰৰ আগতে আৰম্ভ কৰা ব্যৱসায়ত লাভ কৰা সাফল্যৰ বাবে যোৱা ছেপ্টেম্বৰ মাহত তেওঁক ‘মহাৰাষ্ট্ৰ উদ্যোগ গৌৰৱ বঁটা’ৰে সন্মানিত কৰা হয়। ‘শ্ৰেষ্ঠ উদীয়মান ইণ্টেৰিয়ৰ ডিজাইন ব্ৰেণ্ড’ শিতানত এই সন্মান লাভ কৰাটোৱে ভৱিষ্যতে তেওঁৰ বাবে অধিক বৃহৎ পৰিসৰত কাম কৰাৰ দুৱাৰ মুকলি কৰি দিলে।
ধৰ্মৰ প্ৰকৃত স্বৰূপ
মুছলমান মহিলাৰ স্বাধীনতা সম্পৰ্কে সমাজত প্ৰচলিত ভ্ৰান্ত ধাৰণাসমূহৰ বিষয়েও জুৱেৰিয়াই অতি স্পষ্ট আৰু অকপটভাৱে নিজৰ বক্তব্য দাঙি ধৰে। তেওঁ দৃঢ়ভাৱে স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে ইছলাম ধৰ্মই নাৰীক চাৰিবেৰৰ মাজত আৱদ্ধ কৰি ৰখাৰ শিক্ষা নিদিয়ে; বৰং নাৰীক প্ৰদান কৰে সৰ্বোচ্চ সন্মানৰ স্থান।
জুৱেৰিয়া পাটৱেগাৰ
এই সন্দৰ্ভত জুৱেৰিয়াই কয়, “মানুহৰ মাজত এনে এক ভুল ধাৰণা আছে যে মুছলমান মহিলাক ঘৰৰ বাহিৰ ওলাবলৈ দিয়া নহয়। কিন্তু হজৰত মহম্মদ (ছাঃ)ৰ পত্নী খাদিজা মক্কাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ব্যৱসায়ী আছিল। বহু সময়ত যুদ্ধৰ কালছোৱাতো মহিলাসকলে চিকিৎসা সেৱা আৰু আৰ্থিক সাহায্য আগবঢ়াইছিল। পৰ্দাৰ প্ৰথা নাৰীৰ সুৰক্ষা আৰু সন্মানৰ বাবেহে, তেওঁলোকক পিছলৈ টানি ৰখাৰ বাবে নহয়।”
নতুন প্ৰজন্মলৈ বাৰ্তা
আজি সাফল্যৰ শিখৰত উপনীত হৈ জুৱেৰিয়া পাটৱেগাৰে নতুন প্ৰজন্ম আৰু ভৱিষ্যতৰ ডিজাইনাৰসকলৰ বাবে এক অমূল্য বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিছে। পিতৃ-মাতৃৰ অৱদানৰ কথা সোঁৱৰণ কৰি তেওঁ কয়, “পৃথিৱীৰ মানুহৰ বাবে একো নকৰিব, যি কৰে নিজৰ বাবে কৰক। কিন্তু যিগৰাকী পিতৃ-মাতৃয়ে আপোনাক এই স্থানত আনিবলৈ ত্যাগ স্বীকাৰ কৰিলে, তেওঁলোকক কেতিয়াও নাপাহৰিব। যিয়ে পিতৃ-মাতৃৰ মূল্য বুজি পায়, তেওঁ জীৱনত কেতিয়াও পিছ পৰি নাথাকে আৰু তেওঁৰ ওপৰত সদায় সৰ্বশক্তিমান ঈশ্বৰৰ আশীৰ্বাদ থাকে।”
ভৱিষ্যতে বিভিন্ন দেশৰ পৰা আধুনিক প্ৰযুক্তিবিদ্যা আয়ত্ত কৰি ভাৰতবৰ্ষক অধিক প্ৰগতিশীল কৰি তোলাৰ স্বপ্ন পুহি ৰাখিছে জুৱেৰিয়াই। কোলহাপুৰৰ এটা সাধাৰণ পৰিয়ালৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ডুবাইৰ বিশাল প্ৰেক্ষাপটত নিজৰ বিজয় ধ্বজা উৰুওৱা জুৱেৰিয়া পাটৱেগাৰৰ এই সংগ্ৰামী তথা প্ৰেৰণাদায়ক যাত্ৰা আজিৰ প্ৰতিগৰাকী স্বপ্নদ্ৰষ্টা যুৱতীৰ বাবেই এক অনন্য নিদৰ্শন আৰু পথপ্ৰদৰ্শক।
