মনোজ কুমাৰ ওজা / ডুমডুমা
উজনি অসমৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ চাহ বাগিচা অঞ্চলসমূহে সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতি আৰু সাংস্কৃতিক সংৰক্ষণৰ এক অনুপম নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছে। যুগ যুগ ধৰি এই অঞ্চলৰ চাহ জনগোষ্ঠীয় লোকসকলে নিজৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ওড়িয়া ভাষা, পৰম্পৰা আৰু ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতিসমূহ সযতনে জীয়াই ৰখাৰ সমান্তৰালকৈ ধৰ্মীয় প্ৰাচীৰ অতিক্ৰম কৰি এক উমৈহতীয়া আৰু সুন্দৰ জীৱনশৈলী আঁকোৱালি লৈছে।
উজনি অসমৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ বীছাকুপি চাহ বাগিচাৰ ট্ৰলী লাইন খেলপথাৰত বীছাকুপি আৰু ডাইমুখিয়া চাহ বাগিচাৰ ৰাইজৰ যুটীয়া উদ্যোগত অনুষ্ঠিত হোৱা দ্বি-বাৰ্ষিক ওড়িয়া সাংস্কৃতিক সন্মিলনত এই সাংস্কৃতিক ধাৰাবাহিকতাৰ সুন্দৰ প্ৰতিফলন ঘটে। চাহ জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলক একত্ৰিত কৰি তেওঁলোকৰ সাংস্কৃতিক শিপা উদযাপন কৰিবলৈ আৰু তেওঁলোকৰ সামূহিক পৰিচয় শক্তিশালী কৰাৰ উদ্দেশ্যেই এই কাৰ্যসূচীৰ আয়োজন কৰা হয়।
দ্বি-বাৰ্ষিক ওড়িয়া সাংস্কৃতিক সন্মিলনৰ এটি মুহূৰ্ত
উদ্বোধনী আৰু বঁটা বিতৰণী অনুষ্ঠানত মুখ্য অতিথি হিচাপে উপস্থিত থাকে অসম চাহ জনজাতি ছাত্ৰ সন্থা (আটছা)ৰ ডুমডুমা আঞ্চলিক সমিতিৰ সভাপতি ইৰট তাঁতী। তেওঁৰ লগত উপস্থিত থাকে আঞ্চলিক সমিতিৰ সাংগঠনিক সম্পাদক দেৱ তাঁতী, কাৰ্যনিৰ্বাহক সদস্য তুফান তাঁতী আৰু বিত্ত সম্পাদক শিৱ তাঁতী।
নিমন্ত্ৰণৰ বাবে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰি তাঁতীয়ে উদযাপন সমিতিৰ সভাপতি বিনোদ পট্টনায়ক, সম্পাদক অনুপ তাঁতী আৰু অন্যান্য বিষয়ববীয়াসকলক এই সাংস্কৃতিক সমাৱেশত উপস্থিত থকাৰ সুযোগ দিয়াৰ বাবে আন্তৰিক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে।
কেৱল উদযাপনৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ নাথাকি, এই অনুষ্ঠানটোৱে এক উল্লেখযোগ্য সামাজিক বাস্তৱতাৰ প্ৰতিও সকলোৰে দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল, যিয়ে প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি অসমৰ চাহ বাগিচা অঞ্চলসমূহৰ ৰূপৰেখা গঢ়ি তুলিছে।
দ্বি-বাৰ্ষিক ওড়িয়া সাংস্কৃতিক সন্মিলনৰ এটি মুহূৰ্ত
ঔপনিৱেশিক শাসনকালত বৰ্তমানৰ ওড়িশা, ঝাৰখণ্ড, ছত্তীশগড় আৰু দেশৰ অন্যান্য প্ৰান্তৰ পৰা চুক্তিৱদ্ধ শ্ৰমিক ব্যৱস্থাৰ অধীনত হেজাৰ হেজাৰ শ্ৰমিকক অসমৰ চাহ বাগিচাসমূহলৈ অনা হৈছিল। প্ৰায়ে চৰম শোষণমূলক পৰিস্থিতিৰ মাজত নিযুক্তি দিয়া এই লোকসকলক ঔপনিৱেশিক প্ৰশাসনে ঐতিহাসিকভাৱে 'কুলি' আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত বাগিচাৰ শ্ৰমিক বুলি অভিহিত কৰিছিল। তেওঁলোকৰ বংশধৰসকলেই আজি অসমৰ চাহ জনগোষ্ঠী আৰু আদিবাসী সমাজৰ সৈতে ব্যাপকভাৱে জড়িত হৈ আছে।
প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি নিজৰ আদিম বাসভূমিৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ থকাৰ পিছতো বহু পৰিয়ালে নিজৰ মাতৃভাষা, পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতি, ধৰ্মীয় আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু সাংস্কৃতিক উৎসৱসমূহ আজিও সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছে। চাহ বাগিচা অঞ্চলসমূহত ওড়িয়া পৰম্পৰাৰ ধাৰাবাহিক অনুশীলনে এই চিৰস্থায়ী সাংস্কৃতিক সংযোগৰ এক নিৰ্ভেজাল প্ৰমাণ দাঙি ধৰে।
দ্বি-বাৰ্ষিক ওড়িয়া সাংস্কৃতিক সন্মিলনৰ এটি মুহূৰ্ত
এই অঞ্চলবোৰত গঢ় লৈ উঠা ভিন্ন ধৰ্মৰ মাজৰ পাৰস্পৰিক বুজাবুজি একেদৰেই উল্লেখযোগ্য। হিন্দু, মুছলমান আৰু খ্ৰীষ্টান পৰিয়ালসমূহে একেলগে বসবাস কৰি আহিছে আৰু উৎসৱ-পাৰ্বন, দুখ-শোক, উদযাপন আৰু দৈনন্দিন দায়িত্বসমূহ পৰস্পৰৰ মাজত আন্তৰিকতাৰে ভাগ-বতৰা কৰি লৈছে। ভিন্ন ধৰ্মৰ সৈতে সমাজখনৰ দৈনন্দিন সম্পৰ্কৰ কথা বৰ্ণনা কৰি ৰুখছানাই এই প্ৰতিবেদকক কয়, "আমি একেলগে ঈদ উদযাপন কৰোঁ, গ্ৰাম পূজাত অংশগ্ৰহণ কৰোঁ আৰু গীৰ্জালৈ যাওঁ। আমাৰ প্ৰাৰ্থনা আৰু উৎসৱ বেলেগ বেলেগ হ'ব পাৰে, কিন্তু সুখ এনেকুৱা এটা বস্তু যিটো আমি সকলোৱে ভগাই লওঁ। এয়া আমাৰ জীৱনৰ এক স্বাভাৱিক অংশ হৈ পৰিছে।"
ৰ’জীৰ মতে, এই সম্পৰ্কৰ মূল শক্তি নিহিত হৈ আছে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালসমূহৰ উমৈহতীয়া ইতিহাস আৰু তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষসকলেও যে একেধৰণৰ কষ্ট আৰু সংগ্ৰামৰ সন্মুখীন হৈছিল, সেই গভীৰ বুজাবুজিৰ মাজত। "আমি একেলগে ডাঙৰ-দীঘল হৈছোঁ আৰু ইজনে সিজনৰ সুখ-দুখৰ সমভাগী হোৱাটো আমাৰ বাবে কোনো অস্বাভাৱিক কথা নহয়। ধৰ্মীয় পাৰ্থক্যতকৈ পাৰস্পৰিক শ্ৰদ্ধা, মৰম আৰু প্ৰয়োজনত ইজনে সিজনৰ কাষত থিয় দিয়াটোহে আমাৰ বাবে বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ," তেওঁ কয়।
দ্বি-বাৰ্ষিক ওড়িয়া সাংস্কৃতিক সন্মিলনৰ দুটি মুহূৰ্ত
এই মানৱীয় সম্পৰ্ক জীৱনৰ আটাইতকৈ কঠিন সময়বোৰলৈকো সম্প্ৰসাৰিত। আৱাসীসকলে বৰ্ণনা কৰা মতে, অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া আৰু অন্যান্য ধৰ্মীয় আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সময়ত শোকসন্তপ্ত পৰিয়ালৰ কাষত বিভিন্ন ধৰ্মৰ লোক থিয় দিয়ে। মুছলমান চুবুৰীয়াসকলে কবৰ সম্পৰ্কীয় ৰীতি-নীতিত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু ফাতিহা পাঠ কৰে, আনহাতে অন্যান্য ধৰ্মৰ পৰিয়ালসমূহে বৰদিন আৰু অন্যান্য উৎসৱৰ উদযাপনত তেওঁলোকৰ চুবুৰীয়াৰ সৈতে সমানে যোগ দিয়ে।
সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতিৰ আনুষ্ঠানিক ঘোষণাতকৈ মানুহৰ মাজৰ এনে দৈনন্দিন সৰু সৰু আচৰণবোৰেই প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি একাত্মবোধৰ ভাবটো জীয়াই ৰখাত সহায় কৰিছে। অসমৰ চাহ বাগিচাৰ ইতিহাস ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনলৈ অনা শ্ৰমিকসকলৰ প্ৰব্ৰজন, দুখ-কষ্ট আৰু তেওঁলোকৰ অদম্য সংগ্ৰামী সত্তাৰ সৈতে অংগাংগীভাৱে জড়িত। তথাপি, বীছাকুপি আৰু ডাইমুখিয়াৰ দৰে জনবসতিসমূহত সেই ইতিহাসে এক সুকীয়া সামাজিক গাঁথনিৰো জন্ম দিছে, য'ত সাংস্কৃতিক পৰিচয়সমূহ সহাৱস্থানৰ ক্ষেত্ৰত কোনো হেঙাৰ নোহোৱাকৈ সুন্দৰভাৱে জীয়াই আছে। সেয়েহে, দ্বিতীয় বাৰ্ষিক ওড়িয়া সাংস্কৃতিক সন্মিলন কেৱল ভাষা আৰু পৰম্পৰাৰ উদযাপনতকৈ বহু বেছি আছিল। ই নিজৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ঐতিহ্য সংৰক্ষণৰ বাবে এখন সমাজৰ দৃঢ়তাৰ এক সুন্দৰ আভাস দাঙি ধৰাৰ লগতে এই কথা প্ৰমাণ কৰিলে যে ধৰ্মীয় বৈচিত্ৰ্য আৰু সামাজিক সংহতি একেলগে হাতত ধৰাধৰিকৈ আগুৱাই যাব পাৰে।
.webp)
