অনিকা মহেশ্বৰী / নতুন দিল্লী
নমস্কাৰ, বিগত এবছৰ ধৰি গুজৰাটৰ এখন গাঁৱত প্ৰতিদিনে লণ্ডনৰ পৰা অহা এটা মাত শুনিবলৈ পোৱা যায়। এই মাতটো হৈছে লণ্ডনত বসবাস কৰা পাকিস্তান মূলৰ ওমৰ আলীৰ, যিয়ে এসময়ত গুজৰাটৰ থাৱৰ গাঁৱৰ বাসিন্দা কমলেশ চৌধুৰীৰ সৈতে একেলগে কাম কৰিছিল। কমলেশ আছিল সাৱধানভাই চৌধুৰী আৰু ৰতনীবেনৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ, কিন্তু ২০২৫ চনৰ ১২ জুনত সংঘটিত হোৱা এয়াৰ ইণ্ডিয়াৰ বিমান দুৰ্ঘটনাই এই পৰিয়ালটোৰ জীৱন চিৰদিনৰ বাবে সলনি কৰি পেলালে।
২০২৫ চনৰ ১২ জুনত আহমেদাবাদৰ পৰা লণ্ডনৰ গেটৱিকলৈ গৈ থকা এয়াৰ ইণ্ডিয়াৰ বয়িং ৭৮৭ ড্ৰিমলাইনাৰ বিমানখন উৰণৰ কেইমিনিটমান পিছতেই দুৰ্ঘটনাগ্ৰস্ত হৈছিল। বিমানখনত মুঠ ২৪২ জন যাত্ৰী আছিল, যাৰ ভিতৰত ২৪১ জন লোকৰ মৃত্যু হৈছিল। এই দুৰ্ঘটনাত প্ৰাণ হেৰুওৱাসকলৰ মাজত কমলেশ চৌধুৰী আৰু তেওঁৰ পত্নী ধাপুবেনো আছিল।
গুজৰাটৰ বনাসকাণ্ঠা জিলাৰ থাৱৰ গাঁও নিবাসী ৪৮ বছৰীয়া কৃষক সাৱধানভাই চৌধুৰী আৰু তেওঁৰ পত্নী ৰতনীবেনৰ বাবে এই দুৰ্ঘটনা জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ট্ৰেজেডী। পুত্ৰ আৰু বোৱাৰীক হেৰুওৱাৰ পিছত স্বামী-স্ত্ৰী দুয়োৰে জীৱন যেন স্তব্ধ হৈ পৰিছিল। দিন আৰু ৰাতি পাৰ কৰাটো কঠিন হৈ পৰিছিল। এনে যন্ত্ৰণাৰ মাজতেই এদিন লণ্ডনৰ পৰা ওমৰ আলীৰ ফোন আহিল। এই ফোনটো কেৱল এক সাধাৰণ কথা-বতৰা নাছিল, লাহে লাহে ই এক এনেকুৱা আশ্ৰয় হৈ পৰিল যিয়ে ভাঙি পৰা পৰিয়ালটোক চম্ভালি লোৱাত সহায় কৰিলে।
কৃষক সাৱধানভাই চৌধুৰী আৰু তেওঁৰ পত্নী ৰতনীবেন
ওমৰ আলীৰ বয়স প্ৰায় ৪০ বছৰ আৰু তেওঁ লণ্ডনৰ এখন আড়ম্বৰপূৰ্ণ সামগ্ৰীৰ দোকানত কাম কৰিছিল। একেখন দোকানতে কমলেশেও কাম কৰিছিল। দুৰ্ঘটনাৰ আগতে ওমৰ আৰু কমলেশৰ মাজত বৰ গভীৰ বন্ধুত্ব নাছিল। দুয়ো কেৱল সহকৰ্মী আছিল, কিন্তু কমলেশৰ মৃত্যুৰ খবৰ শুনি ওমৰ ভিতৰৰ পৰা ভাগি পৰিছিল। তেওঁ নিজৰ সহকৰ্মীজনৰ পৰিয়ালৰ সৈতে যোগাযোগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
দুৰ্ঘটনাৰ পিছত এতিয়া প্ৰতিদিনে কামলৈ যোৱাৰ সময়ত ওমৰে সাৱধানভাইলৈ ফোন কৰে। কেতিয়াবা দুয়ো বতৰৰ কথা পাতে, কেতিয়াবা পৰিয়ালৰ, আকৌ কেতিয়াবা খোৱা-বোৱাৰ কথা। কেতিয়াবা সাৱধানভাইৰ স্বাস্থ্যৰ খবৰ লয়, আকৌ কেতিয়াবা তেওঁৰ নখত হোৱা সংক্ৰমণৰ বিষয়ে সোধে। বহুবাৰ তেওঁলোকৰ কথা-বতৰা দুপৰীয়াৰ আহাৰত খোৱা 'গৱাৰ ফলী' (এবিধ পাছলি) গৈ পায়। ওমৰে সোধে যে গৱাৰ কি হয়, দেখিবলৈ কেনেকুৱা। কেতিয়াবা কথা-বতৰা ওমৰৰ ক্লিন-শ্বেভ লুকলৈকো যায়। এনেকুৱা এদিনো নাযায় যিদিনা দুয়োৰে মাজত ফোন বা মেছেজৰ জৰিয়তে কথা-বতৰা নহয়।
সাৱধানভায়ে কয় যে ওমৰ এতিয়া তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ এজন সদস্য হৈ পৰিছে। তেওঁ কয় যে তেওঁৰ নখত যদি সামান্য বিষো হয়, তেন্তে ওমৰে লগে লগে সোধে কি হ'ল। আনহাতে, ওমৰৰ ঘৰত কোনোবা অসুস্থ হ'লে বা কাৰোবাৰ সামান্য জ্বৰ হ'লেও, সেই খবৰ সাৱধানভায়ে লাভ কৰে।
এই সম্পৰ্কত ভাষাও কেতিয়াও হেঙাৰ হোৱা নাই। সাৱধানভায়ে গুজৰাটীত কথা কয় আৰু ওমৰে হিন্দীত কথা পাতে। আৰম্ভণিতে সাৱধানভায়ে হিন্দীত কথা পাতিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু বহুবাৰ আৱেগিক হৈ তেওঁ গুজৰাটী ক'বলৈ আৰম্ভ কৰে। ওমৰে ধৈৰ্যৰে তেওঁৰ সকলো কথা শুনি থাকে। কাৰণ এজন পিতৃৰ দুখ বুজিবলৈ সদায় ভাষাৰ প্ৰয়োজন নহয়।
ওমৰ আলী
কমলেশৰ স্মৃতি আজিও সাৱধানভাইৰ ফোনত সজীৱ হৈ আছে। দুৰ্ঘটনাৰ প্ৰায় ছয় মাহৰ পিছত ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছৰ ৰিপৰ্টাৰ ঋতু শৰ্মাই থাৱৰ গাঁৱলৈ গৈ সাৱধানভায়ৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰিছিল। সেই সময়ত তেওঁলোকে এটা ৩০ ছেকেণ্ডৰ ভিডিঅ' চাবলৈ পাইছিল। এই ভিডিঅ'টো ২০২৫ চনৰ ১২ জুনত আহমেদাবাদৰ চৰ্দাৰ বল্লভভাই পেটেল আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰৰ বাহিৰত বনোৱা হৈছিল। ভিডিঅ'টোত কমলেশ আৰু ধাপুবেনক বিমানবন্দৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰত দেখা গৈছিল।
সাৱধানভায়ে সাধাৰণতে ভিডিঅ' নবনায়, কিন্তু সেইদিনা তেওঁ ৰেকৰ্ডিং কেৱল এইবাবেই কৰিছিল কাৰণ তেওঁৰ বোৱাৰী ধাপুবেনে প্ৰথমবাৰৰ বাবে বিমানত উঠিবলৈ গৈ আছিল। এয়া তেওঁৰ প্ৰথম বিমান যাত্ৰা আছিল। আহমেদাবাদৰ পৰা উভতি অহাৰ সময়ত সাৱধানভাই আৰু তেওঁৰ পৰিয়াল ১০০ কিলোমিটাৰতকৈয়ো অধিক দূৰ আগবাঢ়ি গৈছিল, তেতিয়াই তেওঁলোকে বিমান দুৰ্ঘটনাৰ খবৰ পাইছিল। তেওঁলোকে কোনো অলৌকিক ঘটনাৰ আশাৰে লগে লগে নিজৰ গাড়ীখন আহমেদাবাদৰ দিশে ঘূৰাই দিছিল, কিন্তু তেতিয়ালৈকে বিমানখন উৰণৰ কেইমিনিটমান পিছতেই বি জে মেডিকেল কলেজৰ মেছ বিল্ডিঙত খুন্দা মাৰি দুৰ্ঘটনাগ্ৰস্ত হৈছিল।
কমলেশ ২০২২ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ পৰা লণ্ডনত আছিল। ২০২৪ চনৰ ২২ নৱেম্বৰত তেওঁ নিজৰ বিয়াৰ বাবে বনাসকাণ্ঠালৈ আহিছিল। বিয়াৰ পিছত তেওঁ লণ্ডনলৈ উভতি গৈছিল। কেইমাহমানৰ পিছত তেওঁ পুনৰ ভাৰতলৈ উভতি আহিছিল, কিন্তু এইবাৰ নিজৰ পত্নী ধাপুবেনক লণ্ডনলৈ লগত লৈ যোৱাৰ বাবে। পৰিয়ালৰ মতে কমলেশে দুবছৰৰ আগতে ৱৰ্ক ভিছা পাইছিল আৰু তেওঁৰ সপোন আছিল যে অহা পাঁচ বছৰৰ ভিতৰত তেওঁ নিজৰ সৰু ব্যৱসায় এটা আৰম্ভ কৰিব। তেওঁ বিচাৰিছিল যে নিজৰ সৰু ভায়েক হিতেশকো তেওঁৰ লগত লণ্ডনলৈ লৈ যাব। ২৩ বছৰীয়া হিতেশে বনাসকাণ্ঠাৰ পৰা এগ্ৰিকালচাৰ বিজনেছ মেনেজমেণ্টত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰি আছে।
২০২৬ চনৰ ৬ জানুৱাৰীত সাৱধানভাই পুনৰবাৰ আহমেদাবাদলৈ গৈছিল। তেওঁ সেই হোটেলখনত গৈ উপস্থিত হৈছিল য'ত এয়াৰ ইণ্ডিয়াই দুৰ্ঘটনাত প্ৰাণ হেৰুওৱা যাত্ৰীসকলৰ পৰিয়ালৰ বাবে ফেমিলি ৰিটাৰ্ন চেণ্টাৰ বনাইছিল। ইয়াত পৰিয়ালবোৰক তেওঁলোকৰ আপোনজনৰ বাচি থকা সামগ্ৰীসমূহ ঘূৰাই দিয়া হৈছিল। সেই ডাঙৰ কোঠাটোত সাৱধানভায়ে নিজক চম্ভালিব নোৱাৰিলে আৰু সৰু ল'ৰা-ছোৱালীৰ দৰে কান্দি পেলালে।
প্ৰতিনিধিত্বমূলক ছবি
তেওঁৰ হাতৰ তলুৱাত কেইটামান স্বচ্ছ জিপলক বেগ আছিল। এটা বেগত তেওঁৰ পুত্ৰ কমলেশৰ পোৰা ৱেডিং এলবামটো আছিল। আনটো বেগত এটা ডেস্কটপ কেলেণ্ডাৰ আছিল, য'ত কমলেশ আৰু ধাপুবেনৰ ছবি আছিল। সেই কেলেণ্ডাৰখনত লিখা আছিল যে 'দুখন আত্মা এক চিন্তাৰ সৈতে আৰু দুখন হৃদয় একেলগে স্পন্দিত হয়'। কেলেণ্ডাৰখনৰ ১২ খন পাততে দুয়োৰে ছবি আছিল। আন কেইটামান বেগত তেওঁলোকৰ আধা পোৰা পৰিচয় পত্ৰও আছিল। সাৱধানভায়ে কয় যে ডাঙৰ পুত্ৰ আৰু বোৱাৰীৰ মৃত্যুৰ দিনাই তেওঁৰ জীৱনৰ এটা অংশ শেষ হৈ গৈছিল।
কিন্তু এই কাহিনীটোৰ আন এটা দিশো আছে। বিগত এবছৰ ধৰি সাৱধানভাই আৰু ৰতনীবেনৰ জীৱনত এক নতুন অপেক্ষা সংযোজিত হৈছে। প্ৰতিদিনে দুপৰীয়া ৩ বজাত ওমৰৰ ফোন আহে। আগতে ওমৰে কামলৈ ওলোৱাৰ সময়ত নিজৰ পিতৃ-মাতৃক ফোন কৰিছিল, কিন্তু দুৰ্ঘটনাৰ পিছত তেওঁৰ এই অভ্যাস সলনি হ'ল। এতিয়া তেওঁ সেই একেই সময়ত কমলেশৰ পিতৃ-মাতৃক ফোন কৰে।
আৰম্ভণিতে দুয়োৰে কথা-বতৰা অতি চমু আছিল। সাৱধানভায়ে হিন্দীত কথা পাতিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল আৰু ওমৰে ধৈৰ্যৰে শুনিছিল। লাহে লাহে এই কথা-বতৰা এক সম্পৰ্কলৈ সলনি হ'ল। ওমৰে কয় যে তেওঁ আৰু কমলেশৰ কেতিয়াও খুব গভীৰ বন্ধুত্বৰ সুযোগ হোৱা নাছিল। দুয়ো কেৱল একেলগে কাম কৰিছিল। ওমৰ সেই দোকানখনৰে চেলছ মেনেজাৰ আছিল আৰু কমলেশে দোকানখনৰ আনটো অংশ চম্ভালিছিল।
যেতিয়া এয়াৰ ইণ্ডিয়াৰ দুৰ্ঘটনাৰ খবৰ আহিল আৰু ওমৰে গম পালে যে কমলেশ আৰু ধাপুবেনৰ মৃত্যু হৈছে, তেতিয়া তেওঁ ভাগি পৰিছিল। তেওঁ জনায় যে তেওঁ বহুত কান্দিছিল আৰু সমগ্ৰ ষ্টাফ তেওঁক শান্ত কৰিবলৈ তেওঁৰ কাষলৈ আহিছিল। ইয়াৰ পিছত কমলেশৰ পৰিয়ালৰ সদস্য তন্নী ভায়ে ওমৰক সাৱধানভাইলৈ ফোন কৰিবলৈ কৈছিল। ওমৰে কমলেশৰ ৰুমমেট দীক্ষিত পেটেলৰ পৰা সাৱধানভাইৰ নম্বৰটো লৈছিল আৰু বহুবাৰ চেষ্টা কৰাৰ পিছত দুয়োৰে মাজত কথা হৈছিল।
ওমৰে কয় যে সাৱধানভাইৰ শব্দবোৰ আজিও তেওঁৰ মনত আছে। তেওঁ কৈছিল, “মোৰ ল'ৰাটো গুচি গ'ল।” ওমৰে বুজি উঠিছিল যে ফোনৰ সিটো মূৰত এজন পিতৃয়ে কান্দি আছে। তেওঁৰ ওচৰত ক'বলৈ বেছি শব্দ নাছিল। তেওঁ কেৱল ইমানেই কৈছিল যে আপোনাৰ পুত্ৰ আৰু আমাৰ ভাতৃ গুচি গ'ল, সাহস ৰাখক, মই আকৌ ফোন কৰিম। আৰু সেইদিনাৰ পৰাই এক নতুন সম্পৰ্কৰ আৰম্ভণি হ'ল।
কমলেশ যোৱাৰ পিছত সাৱধানভাইৰ ম’বাইল ফোনটো তেওঁৰ স্মৃতিৰ ঘৰ হৈ পৰিছে। এই ফোনটোত তেওঁ লণ্ডনত কমলেশৰ বছ তন্নী ভাইৰ সৈতে হোৱা কথা-বতৰা আৰু মেছেজ সযতনে সাঁচি ৰাখে। যোৱা ১২ মাহ ধৰি তন্নী ভায়ে প্ৰতিমাহে সাৱধানভাইৰ একাউণ্টলৈ ৫০ হাজাৰ টকা পঠিয়াই আছে। এই সহায় কোনো প্ৰচাৰৰ স্বাৰ্থত নাহে, বৰং এক নিৰৱ আশ্ৰয়ৰ দৰে।
VIDEO
এই সম্পৰ্ক এতিয়া কেৱল ফোন আৰু মেছেজতেই সীমাবদ্ধ নহয়। কেইমাহমানৰ আগতে ওমৰে কমলেশৰ সৰু ভায়েক হিতেশৰ বাবে ব্লেজাৰ আৰু চাৰ্ট পঠিয়াইছিল। তেওঁ ৰতনীবেনৰ বাবে এটা ছোৱেটাৰো পঠিয়াইছিল। আনহাতে সাৱধানভায়েও ওমৰৰ লণ্ডনৰ ঠিকনাত ১০ কিলোৰ এটা পাৰ্চেল পঠিয়াইছিল। তাত ঘৰতে বনোৱা ঘিউ, হজম শক্তি বঢ়োৱা চূৰ্ণ আৰু ওমৰৰ পত্নী ছামিনাৰ বাবে শুকান কচুৰীৰ দুটা পেকেট আছিল।
এয়া সেই একেই আপোনত্ব আছিল যিটো তেওঁ কেতিয়াবা নিজৰ পুত্ৰ কমলেশৰ বাবে অনুভৱ কৰিছিল। এতিয়া দুখন বেলেগ বেলেগ দেশত থকা দুটা পৰিয়াল ইটোৱে সিটোৰ সুখ-দুখৰ অংশীদাৰ হৈ পৰিছে। ১২ জুনত এয়াৰ ইণ্ডিয়া দুৰ্ঘটনাৰ প্ৰথমটো বৰ্ষপূৰ্তি। এই দিনটোত সাৱধানভাই, ৰতনীবেন আৰু তেওঁলোকৰ গোটেই পৰিয়ালটো আহমেদাবাদলৈ যাব। তেওঁলোকৰ বাবে এয়া কেৱল কেইটামান কিলোমিটাৰৰ যাত্ৰা নহ'ব, বৰং সেই পুত্ৰৰ স্মৃতিৰ কাষলৈ যোৱাৰ এক পথ হ'ব যাক তেওঁলোকে চিৰদিনলৈ হেৰুৱাই পেলালে।
কমলেশ এতিয়া তেওঁলোকৰ মাজত নাই, কিন্তু তেওঁ যোৱাৰ পিছতো কিছুমান সম্পৰ্ক শেষ হৈ যোৱা নাই। সেই সম্পৰ্ক এতিয়া প্ৰতিদিনে অহা এখন ফোন কলত জীয়াই আছে, প্ৰতিমাহে পঠোৱা এক নীৰৱ সহায়ত আছে আৰু সেই অঘোষিত দায়িত্বত আছে যিটো ওমৰে কোনো আনুষ্ঠানিক সম্পৰ্ক নোহোৱাকৈয়ে আঁকোৱালি লৈছে। এই কাহিনীয়ে আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে প্ৰকৃত সম্পৰ্ক কেৱল তেজৰ জৰিয়তে গঢ় লৈ নুঠে। মানৱতা, সমবেদনা আৰু নিঃস্বাৰ্থ সংগই দুখন বেলেগ বেলেগ ৰাষ্ট্ৰৰ, বেলেগ বেলেগ ধৰ্মৰ মানুহকো এডাল অদৃশ্য এনাজৰীৰে বান্ধিব পাৰে।
_(1).webp "ত্ৰিবেণী-সপ্তগ্ৰামৰ খানকাহত চুফীসকলৰ কবৰ")
