'এইখন ৰাজনৈতিক গ্ৰন্থ নহয়, মোৰ জীৱনৰ কাহিনী': প্ৰেম, ত্যাগ আৰু ভাৰতৰ সৈতে আত্মিক সম্পৰ্কৰ কথা ক'লে ছোনিয়া গান্ধীয়ে
আৱাজ-দ্য ভইচ অসম ব্যুৰো
ৰাজনীতিৰ ব্যস্ততা, ব্যক্তিগত জীৱনৰ গভীৰ বেদনা, আপোনজনক হেৰুওৱাৰ যন্ত্ৰণা আৰু ভাৰতৰ প্ৰতি থকা অকৃত্ৰিম ভালপোৱা ইত্যাদি সকলোবোৰ অভিজ্ঞতাক কেন্দ্ৰ কৰি নিজৰ জীৱনৰ এক আৱেগিক অধ্যায় দাঙি ধৰিছে কংগ্ৰেছৰ জ্যেষ্ঠ নেত্ৰী ছোনিয়া গান্ধীয়ে। দীৰ্ঘদিন ধৰি ব্যক্তিগত জীৱনক ৰাজহুৱা চৰ্চাৰ পৰা আঁতৰাই ৰখা ছোনিয়া গান্ধীয়ে এইবাৰ নিজৰ জীৱনৰ বহু নজনা অনুভূতি আৰু স্মৃতিৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছে।
নিজৰ জীৱনভিত্তিক গ্ৰন্থৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰি তেওঁ কয় যে, জীৱনৰ অধিকাংশ সময়তে তেওঁ নিজৰ অন্তৰ্জগতক ব্যক্তিগত পৰিসৰৰ ভিতৰতে সীমাবদ্ধ কৰি ৰাখিছিল। আনকি আপোনজনক হেৰুওৱাৰ শোকে তেওঁক ৰাজনীতিৰ পথলৈ লৈ যোৱাৰ পাছতো ব্যক্তিগত জীৱনৰ গোপনীয়তা বজাই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। নিজৰ জীৱনৰ কথা মুকলিকৈ লিখাৰ কথা তেওঁ কেতিয়াও সহজে কল্পনা কৰিব পৰা নাছিল। অৱশ্যে সক্ৰিয় ৰাজনৈতিক জীৱনৰ দৈনন্দিন ব্যস্ততাৰ পৰা কিছু আঁতৰি অহাৰ পাছত তেওঁ নিজৰ অতীতক নতুন দৃষ্টিৰে চোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে।
ইংলেণ্ডত আৰম্ভ হৈছিল তেওঁৰ জীৱনৰ এই বিশেষ অধ্যায়। ইটালীৰ এখন সৰু চহৰৰ পৰা অহা ১৯ বছৰীয়া এগৰাকী যুৱতীৰ সৈতে ইংলেণ্ডত অধ্যয়নৰত এজন ভাৰতীয় যুৱকৰ সাক্ষাতে পিছলৈ তেওঁৰ সমগ্ৰ জীৱনৰ গতিপথ সলনি কৰি দিয়ে। সেই যুৱকগৰাকী আছিল ৰাজীৱ গান্ধী। এই সম্পৰ্কৰ সূত্ৰেই তেওঁ ভাৰতলৈ আহে আৰু এখন নতুন দেশ, এটি নতুন পৰিয়াল আৰু সম্পূৰ্ণ ভিন্ন সংস্কৃতিৰ সৈতে তেওঁ একাত্ম হৈ পৰে।
ভাৰতলৈ অহাৰ পাছত শাহুৱেক ইন্দিৰা গান্ধীৰ সৈতে গঢ়ি উঠা গভীৰ আত্মিক সম্পৰ্কই তেওঁৰ জীৱনত বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰিছিল। ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে ৰাজীৱ গান্ধীৰ সৈতে সংসাৰ গঢ়া আৰু সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰাৰ স্মৃতিয়েও তেওঁৰ জীৱন সমৃদ্ধ কৰিছিল।
কিন্তু এই সুখৰ মাজতেই আহিছিল অসহনীয় দুৰ্যোগ। প্ৰথমে ১৯৮৪ চনত ইন্দিৰা গান্ধীৰ হত্যাকাণ্ড আৰু তাৰ পাছত ১৯৯১ চনত স্বামী ৰাজীৱ গান্ধীৰ হত্যাই তেওঁৰ জীৱনত গভীৰ শূন্যতাৰ সৃষ্টি কৰে। দুয়োগৰাকী আপোনজনক হিংসাৰ বলি হৈ হেৰুওৱাৰ বেদনা তেওঁৰ বাবে আছিল অকল্পনীয়।
নিজৰ জীৱনভিত্তিক গ্ৰন্থ হাতত লৈ থকা অৱস্থাত ছোনিয়া গান্ধী
ইমান গভীৰ শোকৰ মাজতো তেওঁক আগুৱাই যোৱাৰ শক্তি যোগাইছিল স্বামীৰ প্ৰতি থকা ভালপোৱা আৰু ভাৰতৰ সৈতে গঢ়ি উঠা অবিচ্ছেদ্য সম্পৰ্কই। ছোনিয়া গান্ধীয়ে ভাৰতক কেৱল বাস কৰা দেশ হিচাপে নহয়, নিজৰ প্ৰকৃত ঘৰ হিচাপেই গ্ৰহণ কৰিছিল। এই দেশৰ প্ৰতি থকা দায়বদ্ধতা আৰু কৰ্তব্যবোধেই অৱশেষত তেওঁক নিজৰ স্বাভাৱিক অনিচ্ছা অতিক্ৰম কৰি ৰাজহুৱা জীৱনলৈ আহিবলৈ প্ৰেৰণা যোগাইছিল।
তেওঁ স্পষ্ট কৰি দিছে যে, তেওঁৰ গ্ৰন্থখন কোনো ৰাজনৈতিক গ্ৰন্থ নহয়। বৰং এয়া তেওঁৰ ব্যক্তিগত জীৱন, স্মৃতি, সম্পৰ্ক আৰু অনুভৱৰ এক আন্তৰিক বৰ্ণনা।
তেওঁৰ পৰিয়ালক লৈ বহু লেখা প্ৰকাশ পাইছে যদিও পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰ প্ৰকৃত ব্যক্তিত্ব, চিন্তাধাৰা, সংগ্ৰাম, সিদ্ধান্তৰ আঁৰৰ প্ৰেৰণা আৰু মানৱীয় দুৰ্বলতাসমূহ যথাযথভাৱে প্ৰতিফলিত হোৱা নাই বুলি তেওঁ অনুভৱ কৰে। সেয়েহে তেওঁ নিজৰ আপোনজনক কেৱল ৰাজনৈতিক ব্যক্তিত্ব হিচাপে নহয়, বাস্তৱ জীৱনৰ সাধাৰণ মানৱীয় অনুভূতিসম্পন্ন ব্যক্তি হিচাপে উপস্থাপন কৰিব বিচাৰিছে।
ইয়াৰ উপৰি ভাৰতত পাঁচ দশকৰো অধিক সময় অতিবাহিত কৰি দেশখনৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক ৰূপান্তৰ প্ৰত্যক্ষ কৰাৰ অভিজ্ঞতাও গ্ৰন্থখনৰ অন্যতম বিষয়। প্ৰথমে বাহিৰৰ পৰা আৰু পাছলৈ দেশৰ ৰাজনৈতিক ক্ষমতাৰ কেন্দ্ৰৰ নিচেই ওচৰৰ পৰা তেওঁ ভাৰতৰ পৰিৱৰ্তনশীল যাত্ৰা দেখিছে।
ছোনিয়া গান্ধীৰ এই ব্যক্তিগত বৰ্ণনাত সেয়েহে কেৱল এগৰাকী ৰাজনৈতিক নেত্ৰীৰ জীৱনেই নহয়, এগৰাকী নাৰী, পত্নী, মাতৃ আৰু ভাৰতক নিজৰ ঘৰ হিচাপে আঁকোৱালি লোৱা এগৰাকী ব্যক্তিৰ প্ৰেম, বেদনা, সংগ্ৰাম আৰু কৰ্তব্যবোধৰ কাহিনী প্ৰতিফলিত হৈছে।
