সৰ্বসাধাৰণ মানুহৰ বাবে হয়তো এই কাহিনীবোৰে কেৱল সহানুভূতি জগায়েই অন্ত পৰিব। কিন্তু আবিদ হুছেইনৰ বাবে এইবোৰ হৈ পৰে একোটা জীৱনৰ লক্ষ্য বা মিছন।
ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ লগতে হেজাৰ হেজাৰ কৃতজ্ঞ পৰিয়ালৰ মাজত "বাস্তৱ জীৱনৰ বজৰংগী ভাইজান" হিচাপে পৰিচিত ভূপালৰ এই ইণ্টেৰিয়ৰ ডিজাইনাৰগৰাকীয়ে বিদেশত আৱদ্ধ হৈ থকা ভাৰতীয়সকলক স্বদেশলৈ ওভতাই অনাৰ স্বাৰ্থত নীৰৱে নিজৰ জীৱনৰ বহুকেইটা বছৰ উছৰ্গা কৰিছে। তেওঁ ইয়াৰ বাবে কোনো পাৰিশ্ৰমিক নলয়, কোনো প্ৰচাৰ নিবিচাৰে বা নিজৰ কোনো বিশেষ ক্ষমতা থকা বুলিও দাবী নকৰে। তেওঁৰ মতে, তেওঁৰ একমাত্ৰ অৰ্হতা হ'ল ঘৰলৈ উভতি যাবলৈ অধীৰ আগ্ৰহেৰে অপেক্ষা কৰি থকা কোনো লোকৰ আশা কেতিয়াও এৰি নিদিয়াৰ এক দৃঢ় সংকল্প।
আবিদে প্ৰায়ে কয়, "এয়া ভগৱানৰ কাম। যেতিয়া কোনো পৰিয়ালে সহায় বিচাৰে, মই কেৱল মোৰ প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ কৰোঁ। মই কিমান মানুহক সহায় কৰিছোঁ, তাৰ হিচাপ কেতিয়াও নাৰাখোঁ।"
মূলতঃ উত্তৰ প্ৰদেশৰ আম্বেদকাৰ নগৰ জিলাৰ ৰুদ্ৰপুৰ ভগাৰী গাঁৱৰ বাসিন্দা আবিদে ২০০৬ চনত এজন চিত্ৰশিল্পী আৰু ইণ্টেৰিয়ৰ ডিজাইনাৰ হিচাপে কেৰিয়াৰ গঢ়াৰ মানসেৰে ভূপাললৈ গৈছিল। তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক জীৱনৰ কোনো কথাতেই এনে কোনো ইংগিত নাছিল যে তেওঁ এদিন ভাৰতৰ মানৱতাবাদী মহলত এটা পৰিচিত নাম হৈ পৰিব।
তেওঁৰ এই পৰিৱৰ্তনৰ যাত্ৰা আৰম্ভ হৈছিল মাত্ৰ এটা ঘটনাৰ জৰিয়তে।
কেইবাবছৰো আগতে বিদেশত আৱদ্ধ ৰমজান নামৰ এজন যুৱকক সহায় কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ সময়ত আবিদে উপলব্ধি কৰিছিল যে সাধাৰণ পৰিয়ালৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আমোলাতন্ত্ৰৰ মেৰপেঁচ অতিক্ৰম কৰাটো কিমান কঠিন। ইতিমধ্যে মানসিক দুঃশ্চিন্তা আৰু আৰ্থিক অনাটনৰ সৈতে যুঁজি থকা লোকসকলৰ বাবে দূতাবাস, ইমিগ্ৰেচনৰ প্ৰক্ৰিয়া, আইনী নথিপত্ৰ আৰু কূটনৈতিক মাধ্যমবোৰ প্ৰায়ে অত্যন্ত জটিল আৰু বিভ্ৰান্তিকৰ হৈ পৰে।
ছৈয়দ আবিদ হুছেইন
এটা সফল ঘটনাৰ পিছত আঁতৰি যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে, তেওঁ এই কাম অব্যাহত ৰখাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু তেওঁৰ এই সৰু বদান্যতাৰ কামটোৱেই পিছলৈ এক আজীৱন মিছনলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
বৰ্তমানলৈকে আবিদে শ শ ভাৰতীয়ক তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ সৈতে পুনৰ মিলন কৰোৱাত সহায় কৰিছে। তেওঁৰ এই প্ৰচেষ্টা পাকিস্তান, ছৌদি আৰৱ, সংযুক্ত আৰৱ আমিৰশ্বাহী, ওমান, কুৱেইট, বাহৰেইন, মালয়েছিয়া, কাটাৰ, দক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰু আন কেইবাখনো আফ্ৰিকান দেশলৈকে সম্প্ৰসাৰিত হৈছে।
তেওঁৰ এই প্ৰচেষ্টাৰ দ্বাৰা উত্তৰ প্ৰদেশ, বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড, পশ্চিমবংগ, মধ্যপ্ৰদেশ, মহাৰাষ্ট্ৰ, কেৰালা, পঞ্জাৱ, ৰাজস্থান, হাৰিয়ানা, ওড়িশা, দিল্লী আৰু উত্তৰাখণ্ডকে ধৰি ভাৰতৰ প্ৰায় প্ৰতিটো প্ৰান্তৰ লোক উপকৃত হৈছে। ধৰ্ম, ভাষা আৰু অঞ্চলৰ বিচাৰ তেওঁৰ চিন্তাত কেতিয়াও নাহে। তেওঁৰ বাবে প্ৰতিটো হতাশগ্ৰস্ত ফোন কলেই সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ।
মানৱীয় সাহায্যৰ সৈতে জড়িত আন বহু সংস্থাৰ দৰে আবিদে কোনো আনুষ্ঠানিক প্ৰতিষ্ঠান বা পুঁজি সংগ্ৰহৰ বৃহৎ নেটৱৰ্কৰ সহায় নোলোৱাকৈয়ে কাম কৰে।
প্ৰায়ে তেওঁৰ ম'বাইল ফোনটোৱেই তেওঁৰ কাৰ্যালয়ৰ কাম কৰে।
যেতিয়া কোনোবাই তেওঁৰ সৈতে যোগাযোগ কৰে, তেতিয়া তেওঁ প্ৰথমে নথিপত্ৰ সংগ্ৰহ কৰিবলৈ, পৰিচয় পৰীক্ষা কৰিবলৈ আৰু ভাৰতীয় দূতাবাস, বৈদেশিক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰ্যালয় আৰু ভুক্তভোগী আৱদ্ধ হৈ থকা দেশখনৰ বিষয়াসকলৰ সৈতে যোগাযোগ স্থাপন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ছ’চিয়েল মিডিয়া তেওঁৰ বাবে আন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অস্ত্ৰ হৈ পৰে। ধাৰাবাহিক অনলাইন প্ৰচাৰ, বিষয়াসকলক টেগ কৰা আৰু সংবাদ মাধ্যমৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰাৰ জৰিয়তে, তেওঁ সমাধান নোলোৱালৈকে কৰ্তৃপক্ষৰ ওপৰত হেঁচা প্ৰয়োগ কৰি থাকে। এই কামত আন সকলোতকৈ আটাইতকৈ বেছি প্ৰয়োজন হয় ধৈৰ্যৰ।
এখন হেৰোৱা পাছপ'ৰ্ট উদ্ধাৰৰ বাবে সপ্তাহৰ পিছত সপ্তাহ ধৰি যোগাযোগ কৰি থাকিবলগীয়া হ'ব পাৰে। আটক হোৱা এজন শ্ৰমিকক আইনী সাহায্যৰ প্ৰয়োজন হ'ব পাৰে। আন এখন দেশত কাৰাগাৰত বন্দী হৈ থকা কোনো ব্যক্তিক স্বদেশলৈ ঘূৰাই অনাৰ পূৰ্বে একাধিক চৰকাৰী সংস্থাৰ মাজত সমন্বয় স্থাপন কৰাৰ প্ৰয়োজন হ'ব পাৰে। তথাপি আবিদে কাচিৎহে হাৰ মানে।
তেওঁৰ এই মানৱীয় প্ৰচেষ্টা ক্ৰমান্বয়ে সম্প্ৰসাৰিত হৈছে। বিদেশত ভাৰতীয় শ্ৰমিকসকল কোনো সংকটত পৰিলে, তেওঁ উদ্ধাৰৰ সুবিধাৰ বাবে বিষয়া আৰু পৰিয়ালৰ সৈতে সমন্বয় স্থাপন কৰে। প্ৰকাশিত খবৰ অনুসৰি, বিদেশৰ সংঘাতত আৱদ্ধ ১৫০ জনতকৈও অধিক ভাৰতীয়ৰ এটা ডাঙৰ দলক স্বদেশলৈ ঘূৰাই অনাৰ ক্ষেত্ৰতো তেওঁ বিশেষ অৱদান আগবঢ়াইছে। ইয়াৰ উপৰি, মৃত শ্ৰমিকসকলৰ নশ্বৰ দেহ ঘূৰাই অনাতো তেওঁ সহায় কৰিছে যাতে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালে মৰ্যাদাৰে নিজৰ আপোনজনৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰিব পাৰে।
ছৈয়দ আবিদ হুছেইন তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃৰ সৈতে
প্ৰাক্তন বৈদেশিক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰী প্ৰয়াত সুষমা স্বৰাজ, যিগৰাকী বিদেশত থকা ভাৰতীয়সকলক সহজে আৰু তাৎক্ষণিকভাৱে সহায় কৰাৰ বাবে পৰিচিত আছিল, তেওঁ আবিদৰ কামৰ সৈতে পৰিচিত আছিল। কেইবাটাও উদ্ধাৰ অভিযানৰ সময়ত তেওঁলোকৰ মাজত হোৱা কথা-বতৰাই একেই মানৱীয় লক্ষ্যৰে কাম কৰা উৎসৰ্গিত নাগৰিক আৰু চৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ মাজত ক্ৰমবৰ্ধমান বিশ্বাসৰ প্ৰতিফলন ঘটাইছিল।
বঁটা আৰু ৰাজহুৱা স্বীকৃতি লাভ কৰাৰ পিছতো, আবিদে আজিও নিজকে এজন সাধাৰণ মানুহ বুলিয়েই পৰিচয় দিয়ে, যিয়ে কেৱল সেইখিনি কাম কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আছে যিখিনি তেওঁ শুদ্ধ বুলি ভাবে।
তেওঁৰ মতে, তেওঁৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ পুৰস্কাৰ হ'ল মাহৰ পিছত মাহ বা বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি চলি থকা অনিশ্চয়তাৰ অন্ত পেলাই পৰিয়ালবোৰৰ পুনৰ মিলন হোৱা দৃশ্য স্বচক্ষে দেখা পোৱাটো।
যেতিয়া কোনোবা অৱশেষত ঘৰ পায়হি, তেতিয়া তাত কোনো নাটকীয় ভাষণ নাথাকে। বেছিভাগ সময়তে, বিমানবন্দৰত বৈ আহে আনন্দৰ চকুলো, পিতৃ-মাতৃয়ে নিজৰ সন্তানক সাবটি ধৰে, দীঘলীয়া বিচ্ছেদৰ অন্তত স্বামী-স্ত্ৰীৰ মিলন হয় আৰু বৃদ্ধ মাতৃয়ে জীৱনত কাহানিও লগ নোপোৱা এজন অচিনাকি ব্যক্তিক অন্তৰ উজাৰি ধন্যবাদ জনায়। এই মুহূৰ্তবোৰেই আবিদৰ সফলতাৰ প্ৰকৃত মাপকাঠি হৈ পৰিছে।
আবিদৰ জীৱন আমাৰ সকলোৰে বাবে এক অনন্য অনুপ্ৰেৰণা। তেওঁৰ জীৱন গাঁথাই আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে আটাইতকৈ অসাধাৰণ নায়কসকল প্ৰায়ে এনেকুৱা সাধাৰণ মানুহেই হয়, যিয়ে কোনোবাই সহায় বিচাৰিলে মুখ ঘূৰাই দিব নিবিচাৰে। তেওঁৰ অপৰিসীম প্ৰচেষ্টাৰ বাবে যিবোৰ পৰিয়ালে নিজৰ আপোনজনক ঘৰলৈ আদৰি আনিব পাৰিছে, তেওঁলোকৰ বাবে তেওঁ কেৱল মাত্ৰ "বজৰংগী ভাইজান" নহয়; তেওঁ হৈছে ইয়াৰ এক জীৱন্ত প্ৰমাণ যে নিঃস্বাৰ্থ অনুকম্পা, অধ্যৱসায় আৰু মানৱতাই পৃথিৱীৰ যিকোনো কাঁইটীয়া তাৰৰ বেৰ অনায়াসে অতিক্ৰম কৰিব পাৰে। এনে ব্যক্তিয়ে সমাজলৈ কঢ়িয়াই অনা আশাৰ বতৰাই আমাৰ হৃদয়ত মানৱতাৰ প্ৰতি থকা বিশ্বাসক আৰু অধিক সুদৃঢ় কৰে।
