মৃদগন্ধা দীক্ষিত
মহাৰাষ্ট্ৰৰ তাছগাঁৱৰ নিহা পাৰবীন ঘৌছ আট্টাৰে কৰ্কট ৰোগক পৰাস্ত কৰাৰ পাছতেই এছিয়াৰ দ্বিতীয় গভীৰতম উপত্যকা 'সান্ধন ভেলী' আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰ সৰ্বোচ্চ শৃংগ 'কলছুবাই' সফলতাৰে আৰোহণ কৰি এক অবিশ্বাস্য কৃতিত্ব অৰ্জন কৰিছে।
তাছগাঁৱত শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে কৰ্মৰত অৱস্থাতেই, মাত্ৰ ২৬ বছৰ বয়সত তেওঁৰ দেহত কৰ্কট ৰোগ ধৰা পৰিছিল। নিহাই কয়, "সেই সময়ছোৱা শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে অত্যন্ত কঠিন আছিল। মই আনকি নাজানিছিলো যে মই ইয়াৰ পৰা জীৱিত অৱস্থাত ঘূৰি আহিব পাৰিম নে নাই। কিন্তু সেই সময়ত মোৰ হৃদয়ত কেৱল এটাই দৃঢ়তা জাগি উঠিছিল যে মই পুনৰ নতুনকৈ থিয় দিব লাগিব।"
কৰ্কট ৰোগৰ বিৰুদ্ধে এই যুঁজখনত তেওঁৰ মাতৃয়ে এক সুদৃঢ় শিলৰ দৰে তেওঁৰ কাষত থিয় দিছিল। ছোৱালীৰ বাবে থকা সামাজিক নীতি-নিয়মক নেওচি নিহাই নিজৰ শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰাৰ লগতে নিজৰ পথ নিজেই বাছি লৈছিল। তেওঁ কয় যে তেওঁৰ জীৱন গঢ় দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত মাতৃৰ এক বিশাল অৱদান আছে। "যেতিয়া মোৰ লগত কোনো নাছিল, তেতিয়া তেওঁ মোক সমৰ্থন কৰি ইমান দূৰলৈ লৈ আহিছিল। এই বছৰটো আমাৰ বাবে সংগ্ৰামেৰে ভৰা আছিল। কৰ্কট ৰোগৰ সৈতে যুঁজি থকাৰ সময়তে মই মোৰ মৰমৰ আইতাকো হেৰুৱাইছিলো... কিন্তু, এই সকলোবোৰ অতিক্ৰম কৰি আজি মই সেই শৃংগত উপনীত হ'ব পাৰিছোঁ।"
নিহা এগৰাকী প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত ট্ৰেকাৰ নহয় বা পাহাৰ-পৰ্বত বগোৱাৰ সপোনো তেওঁ দেখা নাছিল। কৰ্কট ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে ৰেডিয়েচন থেৰাপী চলি থকাৰ সময়তে তেওঁৰ এজন দূৰ সম্পৰ্কীয় ভাতৃয়ে তেওঁক 'ভ্ৰমন্তি এক্সপ্ল'ৰাৰ্ছ এণ্ড ট্ৰেকাৰ্ছ' নামৰ এটি হোৱাটছএপ গোটত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল।
প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ কোনো ট্ৰেকিঙলৈ যোৱা নাছিল। কিন্তু প্ৰকৃতিৰ ধুনীয়া ছবিবোৰ দেখি আৰু গোটটোৰ মানুহবোৰৰ আশ্চৰ্যকৰ অভিজ্ঞতাবোৰ পঢ়ি তেওঁ অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিলে, "মই যদি অতীতক পাহৰি জীৱনটো নতুনকৈ আৰম্ভ কৰিব লাগে, তেন্তে এয়াই হ'ব পাৰে আটাইতকৈ নিখুঁত উপায়।"
প্ৰায় ডেৰ বছৰীয়া দীঘলীয়া আৰু ক্লান্তিকৰ চিকিৎসাৰ অন্তত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে ঘৰৰ পৰা ওলাই ভুদ্ৰগড় আৰু তামাশাচখড়কলৈ এক চুটি ট্ৰেকিঙৰ বাবে গৈছিল! সেই প্ৰথমটো অভিজ্ঞতাই তেওঁৰ বাবে এক নতুন উন্মোচন আছিল। তেওঁ কয়, "সেই যাত্ৰালৈ গৈ মই সঁচাকৈয়ে এক সতেজতা অনুভৱ কৰিছিলো। তাত মই নতুন মানুহ লগ পাইছিলো। তেওঁলোকে মোক কোনো তুলাচনীৰে জোখা নাছিল। মই যে অসুস্থ আছিলো সেই কথা তাত কোনেও নাজানিছিল। মূলতঃ, মই কাৰো পৰা সহানুভূতি বিচৰা নাছিলো আৰু তাত মই আন সকলোৰে দৰে একেবাৰে 'সাধাৰণ' জীৱন যাপন কৰিব পাৰিছিলো।" প্ৰকৃত অৰ্থত, ইয়াৰ পৰাই প্ৰকৃতিৰ সৈতে আৰু নিজৰ সৈতে তেওঁৰ কথোপকথন আৰম্ভ হৈছিল।
অৱশেষত, নিহাই সাগৰ পৃষ্ঠৰ পৰা ১৬৪৬ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত 'মহাৰাষ্ট্ৰৰ এভাৰেষ্ট' হিচাপে পৰিচিত 'কলছুবাই' শৃংগ জয় কৰাৰ এক দুঃসাহসিক সিদ্ধান্ত লয়। কৰ্কট ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে, তেওঁৰ এতিয়াও খাদ্যৰ ক্ষেত্ৰত বহুতো বাধ্যবাধকতা আছে। এই কাৰণেই তেওঁৰ এই অভিযানক লৈ পৰিয়ালৰ লোক চিন্তিত আছিল। তেওঁলোকৰ কোনো ধাৰণাই নাছিল যে নিহাৰ সংকল্প তীখাৰে নিৰ্মিত আছিল।
এই যাত্ৰাক লৈ তেওঁৰ দৃষ্টিভংগী দাৰ্শনিক, তথাপি ই আপোনাৰ নোম থিয় কৰাই দিব। তেওঁ কয়, "এই ট্ৰেকটোত মই বেলেগ কোনো ধৰণৰ সংগ্ৰামৰ সন্মুখীন হ'বলগীয়া হোৱা নাছিল। কৰ্কট ৰোগৰ সৈতে যুঁজ দিয়াৰ সময়ত মই যি সংগ্ৰামৰ মাজেৰে পাৰ হৈ আহিছিলো, তাৰ তুলনাত এয়া সঁচাকৈয়ে একোৱেই নহয়। মোৰ মনত মাত্ৰ এটাই স্পষ্ট চিন্তা আছিল... আমি নিজৰ ইচ্ছাৰে আইচিইউৰ বিছনালৈ যোৱা নাছিলো। কিন্তু আমি আমাৰ নিজৰ ইচ্ছাৰেই কলছুবাইলৈ গৈছো। সেয়েহে, নিজৰ ইচ্ছাৰে বাছি লোৱা এটা কাম আমি অতি সহজেই সম্পূৰ্ণ কৰিব পাৰো!"
২৩ মে'ৰ কাহিলী পুৱাতেই এই ৰোমাঞ্চকৰ ট্ৰেকিং আৰম্ভ হৈছিল। বাটত আছিল ঘন কুঁৱলী, হাড় কঁপোৱা বতাহ আৰু প্ৰচণ্ড শীত। জোনাকী পৰুৱাৰ নাচোনৰ বাবে বিখ্যাত উপত্যকাটোৰ মাজেৰেও তেওঁ পাৰ হৈ গৈছিল। দৃশ্যটো নিহাৰ বাবে সপোনৰ দৰে আছিল।
অত্যন্ত উৎসাহেৰে তেওঁ কয়, "হিন্দী গানবোৰত যেনেকৈ জিলিকি থকা সেউজীয়া জোনাকী পৰুৱাবোৰ দেখুৱায়, মই সদায় ভাবিছিলো যে সেইবোৰ কম্পিউটাৰাইজড (গ্ৰাফিক্স)। কিন্তু যেতিয়া মই প্ৰকৃতিৰ সেই তিৰবিৰাই থকা পোহৰ মোৰ খালী চকুৰে প্ৰত্যক্ষ কৰিলো, তেতিয়া মই সম্পূৰ্ণৰূপে মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ পৰিছিলো।"
কলছুবাইৰ সৰ্বোচ্চ শৃংগৰ পৰা উদিত সূৰ্যটো চাই নিহাই অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁ জীৱনৰ এক নতুন অৰ্থ বিচাৰি পাইছে। "কেন্সাৰৰ পৰৱৰ্তী জীৱনটো বহুত বেছি ধুনীয়া। কেন্সাৰ হোৱাটো একপ্ৰকাৰে একেবাৰেই বেয়া কথা নাছিল; আচলতে মোৰ নিজৰ ভালৰ বাবেই এইটো হৈছিল- সেই কথা মই তাত গৈহে উপলব্ধি কৰিব পাৰিলো। এই ৰোগটোৱেই মোক শিকালে যে মই ভিতৰৰ পৰা কিমান শক্তিশালী," তেওঁ কয়।
কেৱল কলছুবায়েই নহয়, এছিয়াৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম আৰু গভীৰতম উপত্যকা 'সান্ধন ভেলী'ও তেওঁ অতিক্ৰম কৰিছিল। আকাশলংঘী শিলৰ গৰা আৰু ঠেক শিলৰ বাটবোৰত ৰছীৰ সহায়ত আগুৱাই গৈ তেওঁ ব্যক্তিগতভাৱে এই লোমহৰ্ষক ৰোমাঞ্চৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ এই অভিযানটোৰ আয়োজন কৰিছিল সুদৰ্শন চোৰ্গেৰ নেতৃত্বত চাংলীৰ 'ভ্ৰমন্তি এক্সপ্ল'ৰাৰ্ছ এণ্ড ট্ৰেকাৰ্ছ'য়ে। সুদৰ্শনে নিহাক কোৱা কথাষাৰে, "তুমি নিশ্চয় এইটো কৰিব পাৰিবা, তুমি বহুত শক্তিশালী," তেওঁৰ অদম্য মনোভাৱক প্ৰচণ্ড শক্তি প্ৰদান কৰিছিল।
এই দুঃসাহসিক অভিযানত মুঠ ১৪ গৰাকী মহিলা, ৩ গৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু ৭ জন পুৰুষে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ট্ৰেকিঙৰ সমান্তৰালভাৱে এই অভিযানৰ জৰিয়তে 'প্লাষ্টিকমুক্ত ট্ৰেকিং'ৰ এক মূল্যৱান সামাজিক বাৰ্তাও প্ৰদান কৰা হৈছিল।
"মহাৰাষ্ট্ৰৰ এই সৰ্বোচ্চ শৃংগ জয় কৰাৰ সময়ত মোৰ ভিতৰত উথলি উঠা আৱেগ প্ৰকাশ কৰিবলৈ মই ভাষা বিচাৰি পোৱা নাছিলো। এই যাত্ৰা আছিল মোৰ বাবে এক নতুন জীৱন আৰু এক নতুন সংকল্পৰ আৰম্ভণি। ওপৰৰ পৰা দেখা পোৱা সেই উশাহ বন্ধ হৈ যোৱা দৃশ্যটোক মই জীৱন দিছিলো। আমি জীৱনটো মাত্ৰ এবাৰেই পাওঁ, সেয়েহে সকলোৱে ইয়াক সম্পূৰ্ণৰূপে উদযাপন কৰিব লাগে।" নিহা আট্টাৰে দিয়া এই সৰল বাৰ্তাটোৱে সকলোকে জীয়াই থকাৰ এক নতুন আশাৰ ৰেঙনি প্ৰদান কৰে।
কৰ্কট ৰোগে কাঢ়ি নিবলৈ বিচৰা জীৱনটো তেওঁ কেৱল পুনৰুদ্ধাৰেই নকৰিলে, বৰং আজি তেওঁ সেই জীৱনটোক পোনে পোনে কলছুবাইৰ উচ্চতালৈ লৈ গৈছে! নিহাৰ এই যাত্ৰা কেৱল এক পাহাৰ আৰোহণ নহয়, ই হৈছে জীৱনৰ জয়গান। তেওঁৰ এই সংঘৰ্ষ আৰু বিজয়ে আমাক শিকায় যে জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ত অমূল্য আৰু যিকোনো কঠিন সময়ৰ পিছতো জীৱনে আমালৈ নতুন আশাৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনে। নিহাৰ কাহিনীয়ে নিশ্চিতভাৱে প্ৰতিজন নিৰাশগ্ৰস্ত লোকক নতুনকৈ জীয়াই থকাৰ প্ৰেৰণা যোগাব।
